colpocoquette

To hood or not to hood?

Παρακαλείται θερμά η κυβέρνηση να ποινικοποιήσει, μαζί με την Κουκούλα τα ακόλουθα:

- τις κακόγουστες μπλούζες

- τις κάλτσες που τρυπάνε εύκολα

- τα μανό που ξεβάφουν στις άκρες μετά το πρώτο λεπτό

- τις άσπρες κάλτσες

-την επανάληψη Κωσταντίνου και Ελένης

-τη μουσική στα ασανσέρ

- τις ειδήσεις στο STAR

-  τα καροτσάκια σούπερ μάρκετ που έχουν χαλασμένες ρόδες

- τα μαχαιροπήρουνα στα ρεστοράν που δεν έχουν ίσια δόντια

- τα κομματάκια ποπ κόρν που κολλάνε στα δόντια

- τα πληκτρολόγια που δεν πατιούνται μερικά γράμματα

- το τελεμάρκετινγκ και όλα τα παραπροϊόντα του ( τηλεφωνήματα ντάλα μεσημέρι)

- οι αργές συνδέσεις ίντερνετ

- όσοι πηδάνε την ουρά κάνοντας οτι δε σε βλέπουν τους υπόλοιπους

- ο James Blunt και όσοι προσπαθούν να δικαιολογήσουν γιατί τον ακούν

- η διάρροια

- όσοι τελειώνουν το χαρτί υγείας και δεν το αλλάζουν

- τα παπούτσια που σε χτυπάνε την πρώτη μέρα

- όΣοι ΓράΦΟυν ΈτΣι

Τα αιτήματα, απολύτως φυσιολογικά, η λίστα, ατελείωτη

Δηλαδή για να καταλάβω- ζούμε ή δε ζούμε όλοι στην ίδια πόλη;

Γιατί κυρά μου βγαίνεις βόλτα με το παιδάκι στο καρουζέλ ΣΗΜΕΡΑ;

Να έχουμε και τύψεις που θα αναπνεύσει το μικρό δακρυγόνα ας πούμε;  Το καρουζέλ και το δέντρο όπου να’ναι θα λαμπαδιάσουν, αμήν.

Φυσικά και είναι πολύ νωρίς να γράψει κανείς κάτι για το θέμα, παράλληλα είναι όμως και πολύ αργά.

Οι φωτιές, οι σπασμένες βιτρίνες και οι παραιτήσεις δε θα φέρουν πίσω το παιδί που βγήκε Σάββατο βράδυ από το σπίτι του για βόλτα.

Το Σάββατο άναψε το φυτίλι της βόμβας που τόσο καιρό μεγάλωνε.

Ναι έχει ξεφύγει η κατάσταση, και καταστράφηκαν περιουσίες αθώων πολιτών, ναι επικρατεί χάος σε πολλές πόλεις, σε όλα ναι. Φταίει μόνο εκείνος ο αστυνομικός; Που πούλησε μαγκιά σε ένα γκρουπ από εφήβους; Ή μήπως φταίμε όλοι που τόσο καιρό ανεχόμαστε σιωπηλά ότι βλέπουμε να μας πειράζει και δεν κάνουμε τίποτα; Η ζαντινιέρα δεν έφτανε; Τα πράσινα all star; Έπρεπε να πεθάνει κάποιος για να συμφωνήσουν μεγάλοι και μικροί, πολιτικοί, ξένοι και Έλληνες; Οτι η πραγματικότητα είναι τόσο σάπια και τα σκουπίδια τόσα πολλά που δε χωράνε πια κάτω από το κρεβάτι; Οτι η ζημιά στο αυτοκίνητο δεν μπορεί να συγκριθεί με έναν παρανοϊκό που πυροβολεί ανεξέλεγκτα; Οτι το καμμένο κτήριο δεν είναι το ίδιο με τη μάνα που την καλέσαν στον Ευαγγελισμό;

Ο Αλέξανδρος είναι ο Αντρέας, είναι ο Χρήστος,, είναι ο Γιάννης είναι εγώ κι εσείς όταν είμασταν 15, πηγαίναμε στα Εξάρχεια αράζαμε στην πλατεία και κάναμε άσκοπες βόλτες. Και κάναμε τις ίδιες σκέψεις, πόσο σκατά είναι η κοινωνία, πόσο μας ενοχλούν οι μπάτσοι,το διαγώνισμα της Τρίτης και οι διακοπές των Χριστουγέννων. Και όχι δεν έχω εφησυχαστεί επειδή δεν ήμουν εγώ.Γιατί προφανώς θα μπορούσα να είμαι εγώ ανά πάσα στιγμή.

Μόνο που το Σάββατο ένας από εμάς βρέθηκε αντιμέτωπος με την απεριόριστη και το χειρότερο, ανεξέλεγκτη βλακεία ενός ενήλικα με εξουσία.

Που ελπίζουμε οτι αυτή τη φορά δε θα μείνει ατιμώρητος.

Τα συλλυπητήρια στην οικογένεια (και σε όλους μας).

Καλέ κορίτσια, βρέθηκε άμα τον ψάχνατε. Αυτή την εβδομάδα τον έχω εγώ τον μαγνήτη και θα κάνω τα πάντα για να επιστραφεί το συντομότερο. Ξέρω, τον θέλετε κι άλλες.

Γεια σου περιπτερά με τα Molto και τα pacotinia και τα lucky bags.

Τι θα κάναμε χωρίς τα περίπτερα. Πείτε μου , τι.

Πολλές εταιρίες βγάζουν άσχετα προϊόντα μόνο και μόνο για να πωλούνται στα περίπτερα, αυτό είναι πληροφορία εκ των έσω, να το ξέρετε. Δεν μπορώ να αποκαλύψω τις πηγές μου, μη με πιέζετε.

Ο περιπτεράς, ο άνθρωπος που είναι περικυκλωμένος από 120 διαφορετικά είδη τσιχλόφουσκας είναι ο μονάρχης της γειτονιάς.. Δεν μπορεί καν να συγκριθεί με τον ψιλικατζή. Τι ξέρει κι  αυτός. Ο περιπτεράς είναι αυτός που ξέρει την περιοχή καλύτερα και από τον ίδιο τον χάρτη. Είναι αυτός που έφτιαξε το χάρτη, μετά άλλαξε γνώμη αλλά βαριόταν να τον διορθώσει. Γι’ αυτό και είναι πάντα εκεί, 24 ώρες το 24ωρο, 7 ημέρες TV, 365 μέρες το χρόνο, να  μας βοηθάει να βρούμε την οδό, το μαγαζί, το ιατρείο, τη στάση του τρόλλεϋ.

Οι περιπτεράδες είναι οι μόνοι που ξέρουν την απάντηση στο ερώτημα: πού κατουράνε οι περιπτεράδες; Αυτοί οι υπεράνθρωποι του 4x 4 (4 x10 εκατοστά), είναι αυτοί που μπορούν να χωρέσουν στον ίδιο χώρο τηλεόραση, τηλέφωνο, αιρκοντίσιον, τενεκεδάκι για τα σκουπίδια, διάδρομο για γυμναστική, πλυντήριο πιάτων, καβαλέτο, κρις κραφτ, δορυφορική κεραία και νερομπογιές.

Το φαινόμενο του περιπτέρου, του κοινωνικού αυτού πολυχώρου θα  μπορούσε να υπάρχει σε μια χώρα σαν την Ελλάδα.  Που το επιχειρηματικό δαιμόνιο οργιάζει  και θέτει διεθνή στάνταρντς. Που δίνει μοναδικές ευκαιρίες σε νέους επιχειρηματίες να πραγματοποιήσουν τις ιδέες τους και να πάρουν τη ζωή στα χέρια τους, προσφέροντας πάντα τόση σιγουριά όσο και οι σερβιέτες με φτερά. Βέβαια απ’ότι φαίνεται κανείς δεν μπορεί να είναι σίγουρος για τίποτα πουθενά. Ούτε στην Ελλάδα, από τους τελευταίους στην τροφική αλυσίδα αυτού του παγκόσμιου συστήματος που φαινομενικά είναι παντοδύναμο αλλά καταρρέει σα χάρτινος πύργος όταν η παραμικρή σταγόνα χυθεί έξω από το ποτήρι.

Και κάτι τελευταίο.

Η αισιοδοξία μετριέται;