O βοηθός

March 20, 2007 at 10:07 am | Posted in Analyze that | 4 Comments

Δεν ξέρω πόσοι από σας είχατε ή έχετε βοηθούς στη δουλειά. Είναι εύκολα παρεξηγίσημο οτι να έχεις βοηθό είναι κάτι καλό. Πόσο καλό είναι όμως να έχεις ένα βοηθό σαν τον Τομ; Ο μάρτυρας του Ιεχωβά Τομ με τα σγουρά μαλλιά και το άγαρπο σουλούπι είναι καλός- χρυσός, αλλά πολύ ζώον ρε παιδιά (excuse my french).

Παράδειγμα 1:

Αν κρατάμε τα κλειδιά για οικολογικό φορτηγάκι στο πρώτο συρτάρι του γραφείου μου (για μήνες τώρα), στη δεξιά μεριά, και ανοίξετε το συρτάρι και το κλειδιά δεν είναι εκεί, τι κάνετε;

α) ψάχνετε έτσι με το χέρι λίγο πιο αριστερά μήπως το κλειδί μετακινήθηκε, μιας και υπάρχουν και άλλα πράγματα μέσα στο συρτάρι ( αυτό θα έκανε ο average joe)

β) σκέφτεστε οτι για να μην είναι εκεί το κλειδί μάλλον έχει εξαφανιστεί από αυτό τον πλανήτη και δεν κάνετε τίποτα (κάτι που δε θα έκανε ο Τομ γιατί προϋποθέτει , όπως είπαμε, σκέψη).

γ) βγάζετε μερικά επιφωνήματα αγνώστου προελεύσεως και σκοπού, στέκεστε από πάνω από το ανοιχτό συρτάρι και άρα από πάνω μου σαν ούφο, ξύνετε το λαιμό σας με απορία προσπαθώντας να μην πνιγείτε από την πηχτή βλακεία στο μάτι, κοιτάτε λίγο πέρα δώθε μήπως το κλειδί κόλλησε στον απέναντι τοίχο που μαγνητίζει κλειδιά και μετά απο μερικά λεπτά λέτε….εεεεεεε Άννα…. εεεεεε….. μήπως ξέρεις που είναι το κλειδί γιατί δεν είναι εδώ.

Τομ, απαντάω με στόμφο, εσύ δεν χρησιμοποίησες το κλειδί σήμερα το πρωί; Άρα το κλειδί είναι μέσα στο γ*^*)- συρτάρι, άμα κουνήσεις το γ&$&()*() δάχτυλό σου και ψάξεις θα βρεις το γ(&^((* κλειδί.

Εντάξει το τελευταίο το σκέφτηκα και απλά του είπα, Κοίταξες καλά τέκνο μου (my boy); Και κουνάω το χαρτί και το κλειδί είναι εκεί, κάθεται από το πρωί, ήσυχο, κιχ δε βγάζει, μέχρι να έρθει η ώρα του το απόγευμα να το ξαναχρησιμοποιήσουμε.

Καμιά φορά αισθάνομαι άσχημα για το κλειδί και τη διαδικασία που πρέπει να υποστεί στα χέρια του άγαρπου Τομ.

Παράδειγμα 2:

Εεεεε….. Άννα, μήπως έχεις δει τα high- visibility orange jackets?

Βέβαια Τομ, εννοείς αυτά τα jackets από τα οποία έχουμε μόνο δύο, άμα τα φοράς μπορούνε να σε εντοπίσουνε από το google earth και τα κρεμάμε εκεί που κρεμάμε και όλα τα υπόλοιπα παλτά?

Ναι, αυτά εννοεί. Αλλά άμα δεν είναι πάνω πάνω τότε μάλλον έχει εξαφανιστεί. ‘Αν κάποιος ήρθε σήμερα το πρωί ( και έρχεται κόσμος ξέρετε) και κρέμασε το παλτό του πάνω από το πορτοκαλί σούπερ φωσφοριζέ αδιάβροχο τότε ίσως, επαναλαμβάνω ίσως, το φωσφοριζέ να είναι από κάτω!

Πάει μια και δυο ο Τομ, κοιτάει κάτω από τα άλλα παλτά και τι βλέπει! Όχι, πείτε μου, τι βλέπει να εμφανίζεται μπροστά σα μαγικό. Το πορτοκαλί αδιάβροχο.

Οοοh ! It was here! He says and puts it on…

Advertisements

To Σκοτεινό Δωμάτιο

March 18, 2007 at 10:21 pm | Posted in Analyze this | 7 Comments

Haverstock Hill, όσο ακόμα είμαι εδώ, γιατί όπως ξέρουμε όλοι και περιμένουμε με μεγάλη ανυπομονησία, ΜΕΤΑΚΟΜΙΖΩ, ΠΑΛΙ..Όσοι από τους αναγνώστες ξαφνιάζονται, σημαίνει οτι με ξέρουν λιγότερο από μια μέρα. Ας απαριθμήσουμε:

Sept 1997- March 2007:

South Woodford, E18 2QJ (θρυλικά χολς, αν είχαν φωνή οι τοίχοι θα μιλούσαν μέχρι να καταστρέψει η τρύπα του όζοντος τη γη), 38 Ranwell Close, E3 5LW (East side is wikkiiiiiid– κρίμα που τα chavs δεν είχαν βγει ακόμα), 1-3 Northwood Hall N6 5PG, 182 Queenstown Road SW8…. (Κώστα ποιός ο υπόλοιπος κωδικός;), 41 Stonefield House N4 5PG (?), 192 Haverstock Hill, NW3 2BD και σύντομα Roderick Road NW3.

 

Δεν είναι και άσχημα. Βέβαια πρέπει να σημειωθεί οτι δεν το κάνω από φετίχ ή επειδή βαριέμαι εύκολα- ας πούμε οτι ‘τυχαίνει’, ειδικά τον τελευταίο ενάμιση χρόνο (οι ύποπτοι να σηκώσουν τα χέρια τους).

 

Μέχρι το τέλος του μήνα θα γίνεται μετάδοση απο το flat 3. Aυτό που θα μου λείψει είναι το απόλυτο σκοτάδι. Πού θα είμασταν χωρίς τα Velux Blinds; Πώς μπορείς μετά από το απόλυτο σκοτάδι να κοιμηθείς σε δωμάτιο που μπαίνει έστς και μια ηλιαχτίδα ηλίου; Το σκέφτομαι και με πιάνει άγχος. Ευτυχώς υπάρχουν και τα κονσήλερ για τους μαύρους κύκλους. Έχω ένα voucher για £5  από τα Boots, θα πάω να εφοδιαστώ και έτσι θα έχω λαμπερά μάτια all day long. Ποτέ δεν ήθελα κάτι άλλο.

 

-Άσχετο 1: είδα το Μαρί Αντουανέτ της Κόπολα σήμερα. Γιατί βασανίζεται αυτή η κοπέλα αφού το σκηνοθετικό ταλέντο στην οικογένεια το έχει ο μπαμπάς και δεν μεταδόθηκε μέσω γονιδίων…

– Άσχετο 2: πότε παίξατε τελευταία φορά Σκοτεινό Δωμάτιο;

 


Η χειρότερη μέρα

March 15, 2007 at 6:56 pm | Posted in Analyze this | 4 Comments

Ποιά είναι η χειρότερη μέρα της εβδομάδας και γιατί; Πόσο καλή μπορεί να είναι μια Δευτέρα και πόσο χάλια μια Παρασκευή; Αιώνια ερωτήματα που έχουν απασχολήσει όλη μα όλη την ανθρωπότητα.

Tετάρτη

March 15, 2007 at 6:49 pm | Posted in Analyze this | 2 Comments

 

Julian Huxley lecture Theatre, London Zoo, Outer Circle…

Πανέμορφη και ηλιόλουστη μέρα πράγμα σπάνιο για τα υγρά βορινά κλίματα. Έφτασα νωρίς (όπως πάντα – σπόντα για όσους αργούν στα ραντεβού) και έκατσα σε ένα παγκάκι στο Regents Park για πρωινό διαλογισμό (δηλαδή να χαζέψω το κινητό και άλλα τετοια ανατριχιαστικά). Δίπλα μια μαμά με το μωρό (εγώ σε λίγα χρόνια- χεχεχε), απέναντι ένας μόνος του (εγώ τώρα- χαχαχουχα)- σκέφτεται και αυτός. Κάποιος με σορτσάκι περνάει κάνοντας jogging, σταματάει να κάνει και ασκήσεις. Δεν είναι η πρώτη του φορά σίγουρα. Ωραίο θα ήταν να είχα το χρόνο να το κάνω κι εγώ κάθε πρωί, αλλά πριν από τις 7 είναι πραγματικά δύσκολο. Δεν είμαι πρωινός τύπος, ειδικά άμα το προηγούμενο βράδυ έχω πάει στην pub (πράγμα σπάνιο φυσικά) έστω και για ένα half (επίσης σπάνιο). Αλλά και σπίτι να κάτσω, και νωρίς να κοιμηθώ λοστάροντας (βλέποντας Lost για τους φαν άλλων σειρών) εξακολουθώ να μην είμαι πρωινός τύπος. Σίγουρα όχι για τρέξιμο. Ίσως είναι τα γονίδια, υποθέτω τώρα με την αποκωδικοποίηση του ντι-εν -ει θα λυθεί και αυτό το πρόβλημα. Πλησιάζει η ώρα και για τη διάλεξη.

Για όσους έχουν επιστημονικά ενδιαφέροντα, μιλάμε για noise management and soundscape design. Αμέ.


Τι να κάνει τώρα;

March 2, 2007 at 9:37 pm | Posted in Analyze that | 6 Comments

Σε αυτό το σέκσιον θα προσπαθήσουμε όλοι να θυμηθούμε παλιές προσωπικότητες με τις οποίες κάποτε ασχολιόμασταν για κάποιο λόγο που τώρα πια δεν έχει σημασία.

 

Αυτές οι προσωπικότητες θα μπορεί να είναι διάσημοι καλλιτέχνες του τότε ή ακόμα και παλιοί συμμαθητές (σχολείου ΚΑΙ φροντηστηρίου).

 

Αρχίζω λοιπόν: τι να κάνει τώρα ο Vanilla Ice (all right stopcollaborate and listen). Όσο απίστευτο κι αν φαίνεται ήξερα τα λόγια και πριν προλάβουν να δημιουργηθούν φήμες θα ομολογήσω χωρίς να ντρέπομαι: τα ξέρω ακόμα. Σε όποια pub κι αν πάω, σε όποιο μπαρ και να καταλήξω μετά βίας (γιατί μόνη μου φυσικά που να πάω, δεν ξέρω), θα σιγοτραγουδήσω τους στίχους και παράλληλα θα εντυπωσιάσω γιατί δεν είναι και εύκολο να θυμάσαι τόσους στίχους, τόσα χρόνια μετά.

 

Πρώτο όνομα πριν την αλλαγή: Robert Matthew Van Winkle (I can see why you would want to change your name, Robert)

 

Ψάχνοντας λοιπόν ανακάλυψα οτι ο Βανίλα υπάρχει ακόμα στο χώρο των μίντια. Το προσωπικό του σάιτ για τους δύσπιστους : http://www.vanillaice.com/ (λογική επιλογή). Για περισσότερες πληροφορίες, φυσικά http://en.wikipedia.org/wiki/Vanilla_Ice.

 

Επόμενο λάιβ ( ε ναι λοιπόν) στις 9 Μαρτίου στο μπαρ Antones στο Beaumont, TX (όπως λέμε Beaumont Hall). Πότε βρίσκει χρόνο μετά από τόσο μότο κρος…

Όποιον μα όποιον θέλετε να βρείτε μπορείτε να με ενημερώσετε και θα κάνω την ανάλογη έρευνα.

If there was a problem, Yo, I’ll solve it

Check out the hook while my DJ revolves it

2222.jpg

Ice Ice baby, too coooooooold….

 

 

To νόημα της ζωής

March 2, 2007 at 12:50 pm | Posted in Analyze that | 10 Comments

Ποιό είναι τελικά; Γιατί όσο περνάει ο καιρός σα να απομακρύνομαι από το περιβόητο νόημα. Φυσικά δεν είμαι σίγουρη ποιό είναι αλλά υποθέτω είναι από αυτά τα πράγματα που τα καταλαβαίνεις όταν τα βρεις.

 

Μήπως έπρεπε να έχω γίνει ηθοποιός; Να περπατάω στο δρόμο και να με αναγνωρίζουν αλλά βέβαια εγώ να κάνω οτι δεν το καταλαβαίνω γιατί είναι τόσο φυσικό πλέον.

 

Μήπως έπρεπε να γίνω τραγουδίστρια (ίσως και βουδίστρια/ τενίστρια / στυλίστρια) και να ξενυχτάω τα βράδυα τραγουδώντας για τον πόνο της καψούρας; Και μόλις έφτανα στο καλό τραγούδι, γύρω στη μέση της βραδυάς, θα έδινα το μικρόφωνο στο αγαπημένο μου κοινό και θα έλεγα ‘ δικό σας’, και θα τραγουδούσαν όλοι με συναίσθημα την πιο μεγάλη μου επιτυχία…

 

Ή θα ήταν καλυτερα να γινόμουνα rock chic – να κάνω κωλόχερα στους δημοσιογράφους, να βρίζω και να βγαίνω φωτογραφίες με τη μύτη μου ματωμένη (εννοείται οτι θα έκανα ναρκωτικά και θα έριχνα μπουνιές , θα κάπνιζα σε χώρους non-smoking γιατί είμαι ροκ και θα φορούσα γυαλιά ηλίου πρωι- μεσημέρι- βράδυ γιατί είμαι groovy).

 

Tο θέμα είναι ότι όση επιτυχία και να είχα, πάλι δε θα έβρισκα το νόημα της ζωής γιατί δε θα είχα χρόνο.

Ας κάνουμε λοιπόν ένα γκάλοπ: ΠΟΙΟ είναι το νόημα της ζωής και τι επάγγελμα θα έπρεπε να είχα ακολουθήσει;

images2.jpg

 

« Previous Page

Blog at WordPress.com.
Entries and comments feeds.