Καλημέρα Αθήνα

December 24, 2007 at 6:07 pm | Posted in Analyze this | 11 Comments

Μ’αυτά και μ’αυτά παιδιά, μετά από δραστικά αντίξοες συνθήκες (πυρετός, βήχας, ομίχλη, τρίωρη καθυστέρηση), κατάφερα και έφτασα στα πάτρια εδάφη…

Merry Christmas everyone!!

Advertisements

Apocalyptica, Astoria

December 18, 2007 at 12:47 pm | Posted in Analyze this | 8 Comments
Tags: , ,

‘Η αλλιώς,αυτό που θέλουν οι άντρες.

(Ένα τσέλο)

Δεν έχω δει πιο συγχρονισμένο κούνημα μαλλιαρής κεφαλής. Αλήθεια. Μάλλον γιατί δεν έχει ξαναγίνει. Να ομολογήσω, δεν ήξερα τι να περιμένω από τη συναυλία.

Η πρώτη μου σοβαρή επαφή με τους Φιλανδούς τσελιέρηδες πρέπει να έγινε πριν από περίπου 10 χρόνια με τη συνοδεία μαυροδάφνης. Από τότε φρόντισα να με συνοδεύουν συχνά πυκνά με ή χωρίς πιοτό. Επίσης αποχωρίστηκα και τη μαυροδάφνη. Τα δυο γεγονότα δεν συνδέονται.

Και σας ρωτώ σε αυτό το σημείο.Μα με τι λούζονται; Τι κακό είναι αυτό με τους μεταλλάδες να έχουν το πιο τέλεια μαλλιά που έχει δει ποτέ άνθρωπος…

Με δυσκολία μπορούσα να μετακινήσω το βλέμμα μου από το ξανθό φιλανδό μωρό πάνω στη σκηνή, παρόλο που μπροστά μας ήταν στηθεί τα μέλη, κανονικά και αναπληρωματικά, 6 εθνκών ομάδων μπάσκετ. Πήρε και το μικρόφωνο και μίλησε σε κάποια φάση ο ξανθός, το μόνο που κατάλαβα από αυτά που είπε ήταν London και Apocalyptica. Μερικά ωραία αγόρια χρησιμεύουν μόνο στο να είναι ωραία αγόρια, δεν είναι ανάγκη να μιλάνε. Το ξεπέρασα γρήγορα. Με φόντο τις ξύλινες πολυθρόνες σε σχήμα τσέλου και νεκροκεφαλής άρχισαν να φέρονται στα τσέλα τόσο πρόστυχα που μέχρι και τα φώτα που έπεφταν αργά αργά κοκκίνησαν.

Τι να πω, μπράβο στα παιδιά. Δεν ξέρω αν το One το λένε καλυτερα αυτοί ή οι Metallica. O Lars θα ήταν περήφανος με το σόλο ντραμς, Seek and Destroy, χαμός. Μπάπα μπούπα και εισαγωγή για Enter Sandman. Παναγία μου. Ερωτεύτηκα. Πρώτη φορά βλέπω 5 άντρες σε συγχρονισμένο οργασμό. Μετά κατάλαβα οτι ίσως τα τσέλα έπαιξαν ένα ρόλο…

Αυτά που λέτε.

PS. Oι Lacrimas Profundere που προλάβαμε προς το τέλος μιας και ο λεωφορειατζής αποφάσισε να σβήσει τις μηχανές και να μας αφήσει μέσα για κανένα τεταρτάκι, θα κάνουν μια μέρα λαμπρή καριέρα. Άμα είσαστε κυνηγοί ταλέντων τρέξτε!

Πράγματα που θα μου…., Collector’s edition

December 13, 2007 at 12:33 pm | Posted in Analyze this | 17 Comments

Online shopping

Εκεί που νόμιζα οτι τα είχα δει όλα. Μα να βάζεις κάποιον να κάνει τα ψώνια για σένα, να στα ανεβάζει στην κουζίνα και όπου να ‘ναι θα στα βάζουν και στα ράφια. Μεγαλοφυές. Όποιος δεν το έχει κάνει ακόμα να το κάνει εχτές. Ούτε γύρω γύρω όλοι στο σούπερ μάρκετ, ούτε 100 ώρες στην ουρά, ούτε να καταλήγεις να παίρνεις προϊόντα που ποτέ δεν ήξερες οτι χρειαζόσουν. Ούτε φορτωμένος σαν κρεμμύδι στο λεωφορείο, ούτε ξεμέσιασμα στο ανέβασμα, γιατί ξέρετε, εδώ δεν τα έχουν καλά με τους ανελκυστήρες. Διαλέγεις ποιά ώρα σε βολεύει και το μόνο που έχεις να κάνεις είναι να είσαι σπίτι και να περιμένεις σα βασιλιάς το delivery. Και μην αργήσει- τότε 10 λιρες μείον από τον επόμενο λογαριασμό. Επιχειρηματικό δαιμόνιο. Και του πουλιού το γάλα but better. Tόσο better που μέχρι και το Body Shop και τα Boots το καθιερώσαν. Μένει να το κάνουν και τα WOOLWORTHS.

Ζεστό νερό και ανάπηροι

Τελειώνουν οι μέρες και είπα να κάνω μια σύμπτηξη.

Ένδειξη πολιτισμού. Ζεστό νερό όλο το χρόνο. Να ξυπνάς και τσουπ, στο ντουζ. Τι θερμοσίφωνες και αηδίες, δεν έχω χρόνο να περιμένω. Ούτε να προγραμματίζω πότε θα κάνω μπάνιο για να ανάψω θερμοσίφωνα 45 λεπτά πριν. Ούτε περιττό άγχος, τον έκλεισα, δεν τον έκλεισα… φτάνει το άγχος από το ισιωτηράκι για τα μαλλιά. Ζεστό νερό παιδιά. Μπορεί να μην έχουμε ζεστό καιρό, αλλά έχουμε ζεστό νερό.

Και πρόσβαση στα λεωφορεία για τα αναπηρικά καροτσάκια. Και στο μετρό, και στα ρεστοράν, και στα εμπορικά. Και τουαλέτες ειδικές. Στους σταθμούς, στα κλάμπ, στη δουλειά. Αν για κάποιο λόγο δηλαδή η ζωή σου έπαιξε άτιμο παιχνίδι και σε καθήλωσε σε αναπηρικό καροτσάκι, δεν είναι ανάγκη να μείνεις κλεισμένος μέσα στο σπίτι. Συνεχίζεις να είσαι άνθρωπος και δε χάνεις το δικαίωμά σου στην κοινωνική και εργασιακή επικαιρότητα. Το ίδιο ισχύει αν είσαι μάνα με το μωρό στο καροτσάκι. Δεν είναι ανάγκη να περιμένεις να πάει νηπιαγωγείο για να το κυκλοφορήσεις με λεωφορείο. Αμέ. Ευρώπη.

Πράγματα που θα μου… Behind the scenes

December 10, 2007 at 10:06 pm | Posted in Analyze this | 7 Comments
Tags:

Advantage cards

Πόντοι παντού.Παντού πόντοι. Παντού. Πας Sainsbury’s, Body Shop, Tesco, Boots. Με το που πληρώνεις εμφανίζονται πόντοι. Πόσες φορές έχω χρησιμοποιήσει τους πόντους να πληρώσω για καλλυντικά δε λέγεται.Αυτόματα ανεβαίνει η αξία των pound μου. Φοβερή ανακάλυψη. Οι πόντοι, αν χρησιμοποιηθούν σωστά , κάνουν τον καταναλωτή να αιθάνεται πιο σημαντικός και επίσης δίνει τόπο στην οργή που μπορεί να αισθάνεται περιοδικά επειδή πληρώνει για 50 μπαμπάκια ξεβαφτικά μία ολόκληρη στρογγυλή χρυσή λίρα ή για μια στρόγγυλη ντοματούλα βαμμένη κόκκινη, εισαγώμενη από τη Ισπανία μιάμιση λίρα. Η εισαγωγή ενός τέτοιου συστήματος στα ελληνικά πολυκαταστήματα θα είχε φοβερά θετικές συνέπειες. Αν πήγαινα στο πολυαγαπημένο μου Hondos Centre για μερικά ταμπόν, αφρόλουτρα και μανό, οι πόντοι ή το point system που λένε και οι Εγγλέζοι θα ήταν το μόνο θετικό από όλη αυτή την περιπέτεια, γιατί να ψωνίσεις από του Χόντου δεν είναι τίποτα λιγότερο από μια περιπέτεια ζωής. Ζήτω τα advantage cards!

Πινακίδες

Σαν τους πόντους και αυτές. Παντού πινακίδες με το τι να κάνεις. Θες να περάσεις το δρόμο; ΚΟΙΤΑ ΔΕΞΙΑ! Θες να ξαναπεράσεις; ΚΟΙΤΑ ΑΡΙΣΤΕΡΑ. Προσοχή υγρό πάτωμα, προσοχή σκαλοπάτι, παρακαλώ περιμένετε στα δεξιά, παρακαλώ πατήστε το κουδούνι 2 φορές. Δε  χάνεσαι βρε αδερφέ μου. Θες να βρεις κάτι και κοιτάς τα ταβάνια για απαντήσεις; Θα τις βρεις. Σα να είναι μέσα στο μυαλό σου. Μα όλα να τα έχουν σκεφτεί; Δηλαδή μπορεί να σε αφήσουν στη μέση του πουθενά και να μη χρειαστεί να μιλήσεις σε κανένα για να φτάσεις εκεί που θες. Το μόνο που χρειάζεται είναι να ξέρεις που θες να πας. Ή που κοντά θέλεις να πας. Πινακίδες.  Κανονική έξοδος από εδώ, του κινδύνου από εκεί, πυροσβεστήρες στα αριστερά, τουαλέτες στο βάθος τρίτο σκαλοπάτι δεξιά, cash point στις 145 γιάρδες, ώρες λειτουργίας, ώρες απεργίας, χαμός. Πινακίδες. Πολιτισμός όχι αστεία.

Παρένθεση. Το Ridgeback που ξέρατε μας άφησε. Αντικαταστάθηκε από ένα folding bike, χρώματος μπλε. Για να το βάζω και στο μετρό ή στο ταξί άμα βγω για ένα ποτό και με παρασύρουν να πιω παραπάνω. ‘Αμα με δείτε  στο κέντρο κορνάρετε μου και αφήστε με να περάσω χωρίς να με πατήσετε…

Interpol, Alexandra Palace

December 3, 2007 at 2:05 pm | Posted in Analyze this | 5 Comments
Tags: , ,

Tην Παρασκευή που λέτε είχαμε delivery 50 ολόκληρα bales of straw. Όπως με βλέπετε και σας βλέπω. Μετά από την τοποθέτηση των παραπάνω σε στρατηγικά σημεία, συνειδητοποίησα οτι έχω στάχια μέχρι και στο στηθόδεσμο, πώς χώθηκαν εκεί περνώντας 4 στρώσεις από ρουχα, κανείς δεν ξέρει. Και δεν είμαι σίγουρη οτι θέλω να μάθω. Μετά τη δουλειά, μια και δυο πάω προς το Muswell Hill, και τότε κατάλαβα γιατί δε φόραγα τις μαύρες μπότες τόσο καιρό.

Πριν από 3-4 χρόνια φίλοι και φίλες, είχα πάρει κάτι μαύρες μπότες. Οι μπότες αυτές μου αρέσαν τόσο πολύ, που τις φόραγα μέχρι και στο ντουζ. Ε μετά ήρθε καλοκαίρι, βρήκα και ταίρι, πήρα μερικά άλλα ζευγάρια παπούτσια, τις ψιλοαμέλησα τις μαύρες μπότες. Φυσικά ο λόγος που δεν τις φορούσα τόσο συχνά είναι πιο βαθύς από την υιοθέτηση νέου στυλ. Τον λόγο αυτό τον είχα ξεχάσει- τον θυμήθηκα και με το παραπάνω την Παρασκευή, μεταξύ της στιγμής που έβρεχε σα να μη υπάρχει αύριο και της στιγμής που έβρεχε σα να μην υπάρχει αύριο. Οι μαύρες μπότες έχουν τρύπα. Και οι γκρι μου κάλτσες δεν είναι αδιάβροχες.

Ένα spinach and lentil burger αργότερα, γιατί περνάω φάση χορτογαφίας, ΜΙΑ μόνο Guiness και 2 ουισκάκια κερασμένα από τα αγόρια που κάνανε promotion, μαζεύτηκε το crew και κατηφορίσαμε προς τη συναυλία που ενώ έχει χωρητικότητα 8500, στα μάτια πολλών παθαίνει σμίκρυνση. Χαιρετούρες απο δω, μπύρες από εκεί, βγήκαν και οι Interpol. Χαμός, μόνο stage diving δεν έκαναν. Αστείο ήταν αυτό το τελευταίο. Ίσως άμα είχα πληρώσει εισητήριο να μου φαινόταν λιγότερο μονότονη η συναυλία. Λέμε τώρα. Για τζάμπα πάντως ήταν καλός τρόπος να περάσει η Παρασκευή βράδυ.

Μετά τη συναυλία, πήγα με το ΖΟΡΙ για κανα δυο ποτάκια παραπάνω. Το υγρό λουκ ήταν, είναι και θα είναι ακαταμάχητο. Δεν υπάρχει τίποτα καλύτερο να είσαι από το πρωί στο πόδι και το πόδι αυτό να είναι πιο υγρό από την Ατζελίνα Τζολί όταν βγαίνει από τη μπανιέρα. Night bus για το σπίτι και ύπνος σαν πουλάκι 24 σχεδόν ώρες από την ώρα που είχα ξυπνήσει. Αυτή λοιπόν ήταν η συναυλία Ιnterpol.

Create a free website or blog at WordPress.com.
Entries and comments feeds.