Last night a Facebook application saved my life

January 31, 2008 at 9:21 pm | Posted in Analyze this | 9 Comments
Tags:

Δεν ξέρω για εσάς παιδιά αλλά εγώ τον τελευταίο καιρό είχα ένα παράξενο συναίσθημα. Δεν είμουνα σίγουρη τι ακριβώς είναι. Με προβλημάτιζε, μετά το ξεχνούσα πάλι. Μετά πάλι τα ίδια. Με τον καιρό κατάλαβα οτι αυτό το συναίσθημα μου προκαλούσε μια αίσθηση πληρότητας. Ναι, αισθανόμουνα πιο γεμάτη και δεν ήταν η φασολάδα. Μετά από πολλή σκέψη κατάλαβα σε τι οφειλόταν. Στο Facebook. Και μάλιστα, μεταξύ φθοράς και αφθαρσίας κατάλαβα και γιατί.

Χάρη στο Facebook (Φ από δω και πέρα), μπορώ να βλέπω ανά πάσα στιγμή πόσους φίλους έχω και με χαρά να συμπεραίνω οτι αυτοί συνεχώς αυξάνονται. Επίσης μπορώ να:

– επαναστήσω ενάντια στους κανόνες του Φ και να ζητήσω τα δικαίωματα για τις φωτογραφίες που ανεβάζω (και εννοείται οτι κάνω tag τον εαυτό μου στις καλές )

– γίνω μέλος πολλών γκρουπ, όπως:

του σχολείου μου, της χρονιάς που αποφοίτησα, το οτι η λέξη μαλάκας αποτελεί το 50 % της ομιλίας των Ελλήνων (no shit), το οτι η Μακεδονία είναι Ελληνική [ μόνο το γεγονός οτι κάνουμε protest και χρησιμοποιούμε τη λέξη Μακεδονία και όχι FYROM, κάνει το protest ακόμα πιο έγκυρο], το οτι ξέρω οτι είμαι από την Αθήνα όταν τρώω βραδυνό στις 10 το βράδυ και τα πεζοδρόμια χρησιμοποιούνται για πάρκινγκ (σε καμία άλλη πόλη της Ελλάδας, πραγματικά), το οτι μπορεί να κάνω πείραμα για 6 degrees of separation [ ένα κλικ σε κάποιο φίλο φτάνει- ο Βασιλάκης από το δημοτικό τα έχει με την αδερφή του πρώην μου που είναι ξάδερφος με τη διπλανή μου στο πούλμαν από το σχολείο, της αρραβωνιαστικιάς δηλαδή της κουμπάρας του Μάκη που είναι κολλητός με τον τύπο που είχαμε γνωρίσει ένα καλοκαίρι στη Νάξο]

– δω πόσο Βritish είμαι, απαντώντας μόνο σε 8 ερωτήσεις

– βρω επιτέλους την ΑΛΗΘΙΝΗ μου ηλικία και όχι αυτή που μου λένε τόσα χρόνια οι γονείς μου

– ανακαλύψω ποιό είδος μουσικής είμαι (χιπ χοπ, ραπ, τέκνο, κάντρυ;) αλλά και πόσο τρελή είμαι (σώσον κύριε)

– δω ποιοί φίλοι μου είναι online (λες και δεν τους βλέπω στο chat)

– μάθω πόσα παιδιά θα κάνω γιατί το είχα μεγάλη αγωνία

– μάθω αν είμουνα χώρα, ποιά χώρα θα είμουνα (Αφγανιστάν, Χιλή, Ουρουγουάη, Μακεδονία- οπ! μα δεν υπάρχει τέτοια χώρα τι λέω)

– ανακαλύψω πόσο όμορφη θεωρούν οι φίλοι μου οτι είμαι

– ταυτιστώ με ένα ροκ σταρ

– κοιτάξω στον εσωτερικό μου κόσμο και να δω τι τύπος γκόμενας και νύφης είμαι (νευρωτική, κουλ, σπαστικιά), αφού έχω μάθει πότε ακριβώς θα παντρευτώ

– βρω ποιός τύπος προφυλακτικού είμαι (όπως σας βλέπω και με βλέπετε). Μήπως δονούμαι η φωσφωρίζω στο σκοτάδι;

– συναγωνιστώ και ίσως να πάρω καλή θέση στο πόσο αστεία είμαι τελικά. Πιστέυω οτι την απάντηση σε αυτό την ξέρουμε όλοι. Γι’ αυτό μπορέιτε να με κάνετε nominate όλοι και να είμαι η πιο αστεία σε όλο το Φ

– λύσω τα προβλήματά μου κάνοντας το τεστ για το τι ζώδιο θα πρέπει να είναι το αγόρι που θα κερδίσει την καρδιά μου, όπως επίσης και ποιός θα είναι ο τύπος του, όλα αυτά αφού πρώτα έχω βρει το τέλειο ταίρι

– μου γράψουν οι φίλοι μου μια πρόχειρη συνταγή για ένα happy pill

– καταλάβω κάλιο αργά παρά ποτέ τι σκατά σημαίνει η ημερομηνία γέννησής μου

– φέρω στη επιφάνεια ποιός από τους φίλους μου είναι κρυφά ερωτευμένος μαζί μου

– δω πόσο βρώμικο μυαλό έχω

– πάρω μέρος σε διαγωνισμό ομορφιάς είτε στην Αυστραλία είτε στον Αγγλία

– βοηθήσω τους φίλους μου να παίξουν πόκερ

– περιγράψω τον ευατό μου και ευθύς αμέσως να έχω το σκίτσο μου

– βρω ποιό όνομα stripper έχω (Oύρσουλα, Kitty, Summer?)

– μάθω ποιοί φίλοι μου θα με έπαιρναν μαζί τους σε ένα έρημο νησί αλλά και τι θα έπαιρνα μαζί μου σε ένα ερημο νησί

– δω με πόσους νίντζα μπορώ να παλέψω

– ταυτιστώ με τη σεξουαλική μου προσωπικότητα (παρθενοπιπίτσα ή dominatrix?)

– έρθω αντιμέτωπη με την προηγούμενη ζωή μου- ποιά ήμουν και τι έκανα

– περάσω (ή όχι ) το τεστ που το κομπιούτερ διαβάζει το μυαλό μου

– καταλάβω πλέον αν είναι ώρα για νέο λουκ

– φλερτάρω με άλλα hotties

– λύσω το μυστήριο του αν θα γίνω πλούσια και διάσημη μαζί

– δω τι τύπος εσωρούχου είμαι (βράκα του ‘50 ή στινγκ), αν είμαι μηχανή του σεξ ή γιατρός της αγάπης, ποιός τραγουστής (Τσιτσάνης ή Christina Aguilera?) αλλά και τι χυμός είμαι (πάντα είχα απορία)

– ποιό καρτούν είμαι (ταλαντεύομαι μεταξύ Κenny και Σπορτ Μπίλυ) αλλά και τι είδος κατοικίδιο!

– κάνω τέστ IQ (λεκτικό αλλά ΚΑΙ γραπτό, άκουσον άκουσον)

– συνειδητοποιήσω ποιά στάση σεξ μου αρέσει πιο πολύ

– χρηστώ Λαίδη

– εντοπίσω κάποιον που είδα σε ένα μπαρ ή στο μετρό

– μάθω ποιός θεός είμαι (το οτι είμαι το ξέρω από άλλο τεστ), ΚΑΙ μέσω ταρώ, αφού έχω μάθει ποιός χαρακτήρας South Park με αντιπροσωπεύει

– μάθω πόσο περίεργη είμαι, πόσο σέξυ μα και τι φρούτο είμαι ( ζήσαμε για να το ακούσουμε και αυτό), όπως επίσης ποιό χρώμα του ουράνιου τόξου

– αποκρυπτογραφήσω τι συμβολίζουν τα μάτια μου και πόσο απεχθής είμαι, αφού είμαι loser και θα μπορούσα κάλλιστα να είμαι μια φυσική καταστροφή (μην είμαι τσουνάμι ή καταιγίδα; )

– δω ποιό sex toy ή ποτό είμαι και αν δεν ικονοποιούμαι με τα αποτελέσματα μπορώ να κάνω ένα παιδί με κάποιον φίλο μου ( καλά διαβάσατε)

– να δω ποιός χαρακτήρας X-men είμαι (αθάνατε Woolverine) αφού ανακαλύψω πόσο ανώμαλη είμαι στο κρεβάτι

– μπω δυναμικά στον πόλεμο Emo vs Hardcore, Cat vs Dog, Good vs Evil, Logical vs Creative, Rock star vs Porn star, cute vs sexy αφού έχω πρώτα ξεπετάξει μια συνένετυξη 10 δευτερολέπτων

– σηκώσω την ελληνική σημαία

– χαμογελάσω, να πω μυστικά και να κάνω ντουζ με φίλους από το σχολείο που έχω να μιλήσω καμιά δεκαριά χρόνια και φυσικά να μου λυθεί η απορία σε ποιά πόλη πρέπει να ζήσω

– παλέψω, να παίξω πέτρα, μούβι, ψαλίδι , χαρτί και σκράμπλ και να ξεκαθαρίσω αν είμαι πιο έξυπνη από τον πρόεδρο Bush

– στείλω ηλιαχτίδες, να πετάξω χιονομπάλες, να ζουλήξω όποιον συμπαθώ πολύ και να κάνω μερικές ευχές στο τζίνι

– καταλάβω αν είμαι σκύλα, ποιό χρώμα είμαι, αν έχω αχρωματοψία, πόσο θα έπιανα αν ήμουν προς πώληση

– υιοθετήσω ένα γλυκο κατοικίδιο, να παίρνω κάθε μέρα μια φωτογραφία ενός σέξυ άντρα, να ανακαλύψω πού διάολο θα έιμαι σε 10 χρόνια και φυσικά να αγκαλιάσω τους φίλους μου

– να καπνίσω μαριχουάνα και να περάσω το τσιγάρο σε φίλους που πρώτα θα έχω τσεκάρει πόσο ταιριάζω μαζί τους (θα κάναμε τα ίδια πράγματα στο day off μας ; θα σκορπάγαμε με τον ίδιο τρόπο ένα εκατομμύριο δολλάρια; Θα αφήναμε τη δουλειά μας για τους ίδιους λόγους;)

– μάθω αν φιλάω καλά (όλα τα κάνουν τα κομπιούτερ στις μέρες μας) και πόσο ρομαντική είμαι και φυσικά πώς θα πεθάνω (ζωή σε λόγου μας)

– παίξω μαξιλαροπόλεμο, χιονοπόλεμο, σκατοπόλεμο και να περάσω ώρα σκάγοντας το bubblewrap

– βρω ποιός serial killer είμαι αφού έχω φτιάξει το δικό μου χιονάνθρωπο, στολίσει το δωμάτιό μου και ταϊσει τα ψάρια στο ενυδρίο μου

Αν δεν είσασταν αυτός που είστε ποιός θα θέλατε να είστε;

Εγώ το ίδιο το Facebook.

Και για τους σκεπτικιστές:

http://albumoftheday.com/facebook/

Ο Κύριος Bo Ring

January 28, 2008 at 11:03 am | Posted in Analyze that | 3 Comments

Ο Κύριος Bo Ring ήταν ψηλός και μελαχρινός. Φορούσε σκούρο γκρι  χειμωνιάτικο καπέλο σχεδόν όλες τις μέρες του χρόνου. Είχε ένα καλό φίλο, τον Dete Stable,  και ένα φλερτ, την Lassie Ness.

O Κύριος Bo Ring ταξίδευε πάντα με τρένο και δεν κοιμόταν ποτέ, όσο μεγάλη κι αν ήταν η διαδρομή. Διάλεγε θέση στο τέλος του βαγονιού και πάντα δίπλα στο παράθυρο, για να περιεργάζεται τους υπόλοιπους επιβάτες. Έπλαθε στο μυαλό του ιστορίες για τον καθένα που όμως ήταν κάθε φορά οι ίδιες. Ο κύριος που είχε πει ψέμματα στη γυναίκα του, η κυρία που πήγαινε να κάνει έκπληξη στην κόρη της, μια μαμά με ένα μικρό γιο. Και πάντα υπάρχει ένα ανύπαντρο ζευγάρι. Σε όποιον καθόταν δίπλα του έκανε πάντα τις ίδιες ερωτήσεις.

Έπαιρνε μαζί του την ίδια τετράγωνη βαλίτσα και τοποθετούσε μέσα τα ίδια πράγματα. Ο σκοπός που ταξίδευε ήταν επίσης πάντα ο ίδιος αλλά ο κύριος Bo Ring ετοιμαζόταν για το ταξίδι όλη την εβδομάδα.

Στη δουλειά του ήταν ο πιο παλιός μετά το διευθυντή του και ο μόνος που δεν είχε αλλάξει ποτέ γραφείο. Είχε δύο κουστούμια για τη δουλειά. Τα φόραγε εν’αλλάξ και τα δύο κάθε εβδομάδα και τα συνδύαζε πάντα με τα ίδια πουκάμισα και παπούτσια. Είναι από τους τύπους που αν μπορούσε θα έδινε στα πάντα μια απόχρωση κρεμ.  Καφέ έπινε κάθε μέρα στις 11, χυμό στις 3 και αλκοόλ κάθε Σάββατο βράδυ. Ένα και σε εξαιρετικές περιπτώσεις δύο ποτήρια κόκκινο κρασί.

Οι συνεργάτες του τον συμπαθούσαν αν και κανένας δεν ήταν φίλος του. Δεν είχε βγει ποτέ μαζί τους μετά τη δουλειά αν και του το ζητούσαν κάθε φορά. Δεν ήθελε όμως να μπλέξει τα του γραφείου με τα της διασκέδασης. Από τις εφημερίδες διάβαζε πάντα το ανέκδοτο της σελίδας 7 και έκανε πως γελάει.

Έχει πάει στο εξωτερικό δύο φορές οι οποίες και θεωρούσε οτι είναι υπεραρκετές.

Ο Κύριος Bo Ring ήταν βαρετός.

To αυτοκίνητο, το πεζοδρόμιο, η διάβαση και ο γενναίος επιβάτης.

January 18, 2008 at 10:06 am | Posted in Analyze that | 14 Comments

(βασισμένο σε αληθινή ιστορία)

Παντού αυτοκίνητα. Στους δρόμους, στα πεζοδρόμια,  σε γωνίες, σε διασταυρώσεις, στα μπαλκόνια, στα γκαράζ, στις ζαρντινιέρες. Το ίδιο και με τα  μηχανάκια. Έρχονται από παντού και πάνε παντού. Είσαι στο πεζοδρόμιο και απολογείσαι στον οδηγό μηχανής γιατί τόλμησες να ανέβεις. Να το ξεκαθαρίσουμε.

Οι δρόμοι ανήκουν στα αυτοκίνητα και τους ταξιτζήδες (ειδική κατηγορία ανθρώπων σε όλες τις κουλτούρες).

Τα πεζοδρόμια ανήκουν στα μηχανάκια και τους κάδους απορριμάτων.

Oι πεζοί καλύτερα θα ήταν να έμεναν σπίτι. Αν είναι επιτακτική να ανάγκη να βγουν, μπορούν να κινούνται ή στο δρόμο με δική τους ευθύνη ή στην ά-κ-ρ-η του πεζοδρομίου. Στη μέση του πεζοδρομίου μόνο σε αργίες οπότε και η κίνηση στους δρόμους είναι μειωμένη.

Τώρα περί διαβάσεων. Ποιός είδε τη διάβαση και δε τη φοβήθηκε. Ποιός έχει προτεραιότητα σε μια διάβαση; Δυστυχώς κανείς που τόλμησε να περάσει δεν επέζησε για να μπορέσει να μας διαφωτίσει.

Το καλό με την πόλη μας είναι οτι σου προσφέρει αμέτρητες ευκαιρίες  να συναναστραφείς μέσα στη μέρα με καινούριους ανθρώπους. Η συναναστροφή αυτή έχει κυρίως τη μορφή ανταλλαγής κοσμικών επιθέτων, συνοδευόμενη πάντα από φύσημα και ξεφύσημα αγανάκτησης .

Ας πούμε οτι είσαστε ατυχής πεζός. Βγαίνοντας από το φτωχικό σας και οδεύοντας προς το μετρό για παράδειγμα, σύμφωνα με του υπολογισμούς μου, μέχρι να φτάσετε θα πρέπει να έχετε δυσανασχετήσει τουλάχιστον 2 φορές είτε γιατί έπρεπε να κάνετε γύρω στους 4 με 5 ελιγμούς μεταξύ δρόμου και πεζοδρομίου, είτε γιατί έπρεπε να κάνετε 6-7 ελιγμούς. Φτάνοντας στα φανάρια σκέφτεστε να γίνετε τολμηρός και ρισκάρετε το πέρασμα. Αλλά όχι. Αυτός ο δισταγμός της τελευταίας στιγμής σας απογοητεύει γιατί σας θυμίζει πόσο δειλός είσαστε κατά βάθος- σας σώζει όμως τη ζωή. Το πορτοκαλί σε μερικούς πολιτισμούς σημαίνει επιβράδυνση. Στον ελληνικό όμως σημαίνει επιτάχυνση σα να μην υπάρχει αύριο.

Και αισίως φτάνετε στο μετρό. Και έχετε μια ανεξήγητη ορμή να αλλάξετε στο Σύνταγμα.  Η ορμή αυτή όμως χάνεται άδικα, όπως και τόσα άλλα πράγματα σε αυτό τον κόσμο. Βρίσκεστε αντιμέτωποι με ένα τσουνάμι ηλικιωμένων, κυριών με ψώνια,  ΕΜΟ σχολιαρόπαιδων και νεανίδων με γυαλιά ηλίου που είναι αποφασισμένοι να μπούνε στο βαγόνι πριν καν ανοίξει ο οδηγός τις πόρτες. Σας έχουν προειδοποίησει για αυτή τη στιγμή αλλά καμία περιγραφή δεν φτάνει ούτε στο ελάχιστο την πραγματικότητα.

Το τρένο σταματάει.

Είσαστε κοντά τόσο κοντά στην πόρτα. Υπάρχουν όμως άνθρωποι απ΄έξω που έχουν ήδη εντοπίσει άδεια καθίσματα. Και τίποτα δεν μπορεί να τους σταματήσει. Ούτε το γεγονός οτι ο οδηγός δεν θα φύγει αν δεν έχουν μπει όλοι μέσα. Πάνε οι εποχές που σπάγανε πλάκα οι οδηγοί και αφήνανε μερικούς έξω έτσι για να διασκεδάσουν. Ξαφνικά βρίσκεστε στη μέση μιας κατάστασης που μοιάζει να μην είναι αληθινή.

Οι κατευθύνσεις αντιστρέφονται.

Η πλατφόρμα μοιάζει να απομακρύνεται και πλήθος κόσμου σας σπρώχνει πάλι μέσα. Θέλετε να καταλάβετε γιατί – αλλά δεν υπάρχει χρόνος.

Πρέπει να βγείτε και πρέπει να βγείτε τώρα.

Γραπώνετε την τσάντα σας και αφού έχετε μαζέψει όλες τις δυνάμεις σας βγάζετε την καλύτερη πολεμική κραυγή και… και… και τα καταφέρνετε!

Είσταστε έξω από το τρένο. Πιάνετε το κεφάλι σας, τσιμπάτε το χέρι σας.

Ναι! Είσαστε όλος εκεί, έξω από το τρένο.

Στέκεστε στην πλατφόρμα και καθώς το τρένο φεύγει ανακατώνει τα μαλλιά σας και παρασύρει μαζί του τα πρώτα δάκρυα χαράς.

Τα έχετε καταφέρει. Αισθάνεστε αναζωογονημένος.

Θα το ξανακάνατε όμως;

Το συνέδριο

January 14, 2008 at 1:15 pm | Posted in Analyze that | 9 Comments

Λίγο η αρρώστια, λίγο το συνέδριο, λίγο η έλλειψη ίντερνετ στο σπίτι, λύγισα. Άνθρωπος είμαι δεν είμαι μηχανή. Παρόλο που πολύ πιστεύουν οτι είμαι προηγμένης τεχνολογίας ρομπότ με τόσο εξελιγμένη τεχνητή νοημοσύνη που μπορώ να παράγω ακόμα και τεχνητά δάκρυα. Να σας πω λοιπόν για το συνέδριο γιατί η οξεία ιγμορίτιδα δεν είναι πια και τόσο ενδιαφέρουσα πάθηση.Υπερτιμημένη σαν τόσες άλλες .

Ελλάδα- Οργάνωση: 0-0.

Ώρα έναρξης του registration 8:45 πρωινή.

Πάω κι εγώ στις 8:30. Να πω οτι δεν με είχαν προειδοποιήσει, δε θα το πω. Καταλαβαίνω. Πρωί είναι, νωρίς είναι, λογικό, αν όχι και δικαιολογημένο, να ψιλοαργήσει ο κόσμος. Μιλάω πάντα για αυτούς που συμμετέχουν και όχι τους διοργανωτές. Όχι όμως στις 8:30 να μην έχουν καν ανοίξει τις κούτες με τα καρτελάκια μας. Προληπτική όπως είμαι, το πήρα αυτό σαν κακό οιωνό. Τι να κάνω, παίρνω το πρόγραμμα και ρίχνω μια ματιά. Και βλέπω Colpocoquette- 11:40. Λέω στην αρχή, συνωνυμία θα είναι. Έλα όμως που είχε και το ίδιο θέμα. Από τις 6:30 απογευματινή πήγαμε στην εντεκάτη πρωινή. Μετά πώς πέφτει το μάτι μου στην μέρα, και αντί για Παρασκευή, βλέπω Σάββατο.

Μια και δυο, μαζεύω τα μπογαλάκια μου και πάω έξω να δω τι γίνεται.

Μη σας τα πολυλογώ, η νεαρή δεσποινίς στις εγγραφές επέμενε οτι όλοι έχουν ενημερωθεί για την αλλαγή του προγράμματος, εγώ της έλεγα οτι ζει σε μια παράλληλη πραγματικότητα όπου η γη είναι τετράγωνη και τα πουλιά πετάνε προς τα πίσω, όμως ούτε κι εκεί είχε σταλεί η αλλαγή του προγράμματος. Με άλλα λόγια δεν έβρισκε τίποτα περίεργο στο να μην έχουν ενημερωθεί οι σύνεδροι για την αλλαγή της ώρας και της μέρας της παρουσίασής τους.

Φυσιολογικά φαίνονται επίσης τα ακόλουθα.

Να πηγαίνει το πρόγραμμα μιάμιση ώρα πίσω,

να μην κάνουν ερωτήσεις οι από κάτω στο πάνελ,

να χτυπάει το κινητό της κύριας οργανώτριας όταν είναι πάνω στο πάνελ και δίπλα στον υπουργό,

να φεύγει η συντονίστρια του δικού μας workshop στη μέση της συνεδρίας και να αφήνει μια από τις ομιλήτριες να κάνει κουμάντο,

η μετάφραση να γίνεται μόνο στη κύρια αίθουσα, αφήνοντας έτσι τους υπόλοιπους να μαντέψουν τι λέει ο άλλος στα γαλλικά, αγγλικά ή ελληνικά,

να αρνούνται οι διερμηνείς να συνεχίσουν τη μετάφραση αν δεν κάνουν διάλειμμα

να μπαινοβγαίνει κόσμος στην αίθουσα όποτε θέλει

να μην υπάρχει καθορισμένη θέση για τους καμεραμαν, κάτι που τους άφηνε ελεύθερους να αλωνίζουν πάνω κάτω στο αμφιθέατρο με όλο τον εξοπλισμό

να μην έχει δοθεί πρόγραμμα στα παιδιά με το λαπτοπ που είχαν τα presentation του κοσμάκη (και που καθόντουσαν τέρμα πάνω) , οδηγώντας έτσι στην πιο λογική λύση, να σπαταλάμε κάθε φορά μερικά λεπτά προσπαθώντας ο ομιλητής να εξηγήσει στον τεχνικό ποιό είναι το δικό του με χειρονομίες και φωνές

από το πρωί μέχρι το μεσημεριανό (που αργούσε καμιά ωρίτσα) να μη υπάρχει ούτε ένα coffee break

να πρέπει αυτός που κάνει την παρουσίαση να στραβολαιμιάζει γιατί η οθόνη είναι από πίσω από το πάνελ- ή απλά άλλα να λέει και άλλα να δείχνει ο προτζέκτορας

να μην υπάρχει ούτε ένα ταμπελάκι που να λέει ΄συνέδριο this way’

και φυσικά αυτό που πραγματικά μου στοίχισε, να μην υπάρχει ούτε ένας ωραίος έτσι για eye candy.

Πρότυπο οργάνωσης λοιπόν, και στο τέλος αυτής της σειράς θα σταματήσω να γκρινιάζω.

O μικρός γίγαντας

January 4, 2008 at 11:07 am | Posted in Analyze that | 5 Comments

Ο μικρός γίγαντας ήταν λυπημένος αλλά και χαρούμενος μαζί. Μόλις είχε περάσει ένα όμορφο βράδυ μαζί με τους φίλους του αλλά το βράδυ αυτό είχε τελειώσει. Ποιός ξέρει πότε θα έβγαινε πάλι, ο μικρός γίγαντας. Λόγω του μεγέθους του δεν ήταν εύκολο να βγαίνει, δεν υπάρχουν πολλά μέρη για γίγαντες δυστυχώς. Και οι φίλοι του μένουν όλοι μακρυά από τα μέρη που είναι για γίγαντες. Έτσι ο μικρός γίγαντας περνάει σχεδόν όλα τα βράδυα μόνος του, κοιτάζοντας έξω από το παράθυρο και σκέφτεται πώς θα ήταν η ζωή του αν, δεν ήταν γίγαντας. Το μέγεθός του δεν τον βοήθησε ποτέ στις συναναστροφές. Δεν υπήρχαν πολλοί γίγαντες στο χωριό του και έτσι τα παιδικά του χρόνια δεν ήταν συνηθισμένα. Ποτέ δεν μπόρεσε να συνηθίσει τα βλέμματα του κόσμου που περνούσε για πρώτη φορά από το χωριό και αντίκρυζε το μικρό γίγαντα να κάθεται στην κεντρική πλατεία. Μέσα σε όλα τα άλλα, ήταν και ντροπαλός. Ήταν και τρομερά ευγενικός, γι’ αυτό και όλοι τον συμπαθούσαν τόσο, παρόλο που ήταν άγαρπος σε βαθμό επικίνδυνο. Μια φορά όταν ήταν έξι, είχε πάει να γκρεμίσει τον τοίχο της εκκλησίας από την έξω μεριά γιατί από τη χαρά του χτυπιόταν για είκοσι λεπτά, όταν έμαθε οτι θα μπορούσε να πάει στο ίδιο σχολείο με τους φίλους του και όχι στο σχολείο για γίγαντες, τρία χωριά μακρυά. Το πιο μακρυνό σημείο που είχε φτάσει ήταν στο εντέκατο δέντρο του δάσους, ένα μεσημέρι που χάθηκε ενώ έπαιζε κρυφτό. Έμεινε να τριγυρίζει γύρω από το δέντρο για τρία παιχνίδια, μέχρι που κάποιο από τα άλλα παιδιά κρύφτηκε στο δέκατο δέντρο. Το είδε και το ακολούθησε πίσω και δεν είπε ποτέ σε κανένα πόσο τρομαγμένος ήταν που χάθηκε. Ο μικρός γίγαντας είχε μεγάλα στρογγυλά μάτια, μεγάλες πατούσες και μεγάλες παλάμες. Ήταν ξυλοκόπος και βοηθούσε στο χτίσιμο και στην επισκευή νέων και παλιών κτηρίων του χωριού.

Ο μικρός γίγαντας γυρνούσε σπίτι χαρούμενος, με χαρωπά βήματα, μπουμ μπουμ μπουμπουμ μπουμ…

Create a free website or blog at WordPress.com.
Entries and comments feeds.