The Iron Maidens, 123!

February 24, 2008 at 10:10 pm | Posted in Analyze this | 8 Comments

‘Ατιμο πράγμα η αρρώστια παιδιά. Το ξέρω οτι η δήλωση αυτή γίνεται για πρώτη φορά στα χρονικά. Όσο ωραία είναι η μαστούρα της νάρκωσης, τόσο χάλια είναι το ξύπνημα. Φανταστείτε οτι είναι Παρασκευή βράδυ. Έχετε την κούραση όλης της εβδομάδας και πάτε για μερικές μπύρες. Άνθρωπος που είσαστε, πίνετε λίγο παραπάνω, αρχίζει και σας ενοχλεί η ορθοστασία, και η προαναφερθείσα κούραση γίνεται ολοένα και πιο έντονη. Το άλλο πρωί έχετε κεφάλι πιο βαρύ και από τους μάγκες λιμενεργάτες του Πειραιά, βιώνετε το χειρότερο hangover  του κόσμου και το κερασάκι στην τούρτα είναι οτι είναι Σάββατο και  δουλεύετε ενώ όλοι οι φίλοι σας όχι. Φανταστείτε τον εαυτό σας κατά τη μία. Οι καφέδες δεν κανουν τίποτα, ούτε το νερό, ότι φαγητό τρώτε σας ανακατεύει και κάθε φορά που κοιτάτε την οθόνη του κομπιούτερ σας πιάνει ναυτία. Ε, έτσι επί 10 είναι το ξύπνημα από τη νάρκωση.

Η μια κοπέλα δίπλα μου είχε ανεύρισμα και η άλλη καρκίνο.

Μάλιστα.

Η πρώτη είχε ξεσηκώσει τον κόσμο το πρώτο βράδυ και η δεύτερη μιλιά δεν έβγαλε.

Η εκλογίκευση του πόνου ειδικά τη στιγμή που αυτός είναι σε πλήρη εξέλιξη είναι περίπλοκη δοκιμασία. Υπομονή σου λένε όλοι αλλά αυτή η λέξη δεν έχει καμία σημασία όταν βρίσκεσαι στη δίνη του άλγους. Ύπουλα χαρτιά κρατάει ο πόνος και τα παίζει ανεξαρτήτως αντιπάλου. Τι πρέπει να κάνεις όταν πονάς; Να φωνάξεις; Να κλάψεις; Να δεις τηλεόραση για να επικεντρωθείς αλλού; Να πάρεις παυσίπονο; Αφού κανένα από αυτά δεν έχει αποτέλεσμα. Εκείνη την ώρα προσπαθείς να καταλάβεις γιατί πονάς. ‘Αλλοι πείθουν τον εαυτό τους οτι ο πόνος είναι μέρος της ζωής, άλλοι οτι είναι μια δοκιμασία, άλλοι οτι είναι τιμωρία και άλλοι οτι είναι αδικία. Εκείνη τη στιγμή δεν έχει νόημα να προσπαθείς να πείσεις τον ασθενή οτι αυτό που αισθάνεσαι δεν είναι τόσο σοβαρό γιατί στην αβεβαιότητα του πόνου προστίθεται και ο εκνευρισμός. Η κατανόηση, ακόμα και να δεν είναι ειλικρινής  είναι καλύτερη από την άρνηση. Άμα κάποιος συμπάσχει δεν κάνει τον πόνο να φύγει, τον κάνει πιο υποφερτό.

Επίσης, μια μικρή αλήθεια που θα έπρεπε να επισημαίνεται στο προσωπικό των νοσοκομείων: η φλέβα δεν είναι σωλήνας της ΕΥΔΑΠ. Σοβαρά.

Πριν τελειώσω αποδέχομαι την πρόταση του Cookie και παίζω το 123:

How to play:

1.Πιάνεις το βιβλίο που βρίσκεται πιο κοντά σου
2. Το ανοίγεις στη σελίδα 123 (αν έχει λιγότερες από 123 σελίδες, το αφήνεις και πας στο επόμενο κοντινότερο)
3. Βρίσκεις την πέμπτη περίοδο/πρόταση της σελίδας.
4. Αναρτάς τις επόμενες τρεις περιόδους/προτάσεις (= την έκτη, την έβδομη και την όγδοη)
5. Ζητάς από πέντε ανθρώπους να κάνουν το ίδιο

Έχουμε και λέμε:

Βιβλίο Small Lofts, η έκτη και τελευταία πρόταση της σελίδας 123:

Simple translucent fiber panels divide the day areas from the bedroom and permit the flow of natural light, while interior fluorescent lights illuminate the bookcase. Αμέ.

Καλώ τους πέντε πρώτους που θα το διαβάσουν να πάρουν μέρος.

Και για να δείτε οτι τελικά ο τίτλος είχε έστω και λίγη σχέση με το post ιδού η απόδειξη:

http://www.theironmaidens.com/

Αν έρθουν Ελλάδα για συναυλία θα πάω πάντως.

Advertisements

Στάχτες

February 17, 2008 at 7:32 pm | Posted in Analyze that | 8 Comments

Mετά την πρόσκληση- πρόκληση του συνμπλογκερ (άμα μου λέγατε πριν από μερικά χρόνια θα έχω τέτοιους δε θα το έπαιρνα ως κάτι καλό) τρέντυ Samael, αποφάσισα, πριν μπω στο μέρος το όνομα του οποίου δε λέμε, να κάνω κι εγώ ένα αφιέρωμα στους αγαπημένους μου καλλιτέχνες.

Αρχίζω, φυσικά, με ποιά άλλη, την Paris την Hilton.

Αν είχε φωνή το ipod, θα έλεγε ‘όχι άλλο’ και δίκιο θα είχε. Κοντεύουν να λιώσουν τα 2 γκίγκα, γεμάτα μέχρι την τελευταία σταγόνα από το ομώνυμο άλμπουμ της ανερχόμενης αυτής πολυτάλαντης νέας. Ποιός δεν έχει αγαπήσει το Chus & Cheballos Stereo mix του αυτοβιογραφικού ‘Stars are blind’. Βέβαια, όπως συμβαίνει με πολλούς, η συμβολή της Paris στα καλλιτεχνικά θα αναγνωριστεί το πιο πιθανό μετά το θάνατό της, οπότε και θα καθιερωθεί και ειδική κατηγορία στα Grammy, The Paris Hilton Life Time Achievement Award for Billionaire Offsprings.

Συνεχίζω με τον Peter Andre. Όταν δεν ακούω Paris ακούω Peter. To κινητό χτυπάει με Peter κα το μήνυμά μου με: Mysterious Girl, you have a new message. Κάθε φορά που είμαι σε καταρράκτες κοντά, βλέπω μπροστά μου εκείνους τους κοιλιακούς και μετά λίγο πιο πίσω βλέπω τον Peter και μετά ακόμα πιο πίσω τη διαφήμιση herbal essences. Δε νομίζω οτι είναι τυχαίο που το παιδί είναι ‘Ελληνας. Λίγο green lanes κάνει τη διαφορά. Τώρα ζω ελπίζοντας οτι θα κάνει ντουέτο με την αγαπημένη του Jordan για να δείξουν επιτέλους στον David και τη Victoria ποιό είναι το αγαπημένο ζευγάρι της βασίλισσας.

Τελειώνω (λίγα και καλά, μου αρέσουν τα ποιοτικά) με ένα συγκρότημα που δυστυχώς δεν άντεξε στα σκληρά και απάνθρωπα χτηπήματα του συστήματος, τους S-Club Seven. Όταν δεν ακούω Paris ούτε Peter ακούω S-club. Κρίμα γιατί τα πήραν τα παιδιά μικρά και τα κατέστρεψαν, τόσο ταλέντο να πάει χαμένο. Αλλά κάθε φορά που ακούω το Don’t stop moving καταλαβαίνω το βαθύτερο μήνυμα του τραγουδιού και μου γίνεται όλο και πιο εμφανές οτι πάλι με χρόνια με καιρούς, πάλι δικά μας θα είναι όλα, και αν υπάρχει θεός, τότε και τα 7 ανήλικα (τότε) παιδιά ετοιμάζουν σόλο δίσκο.

Σε αυτό τη σημείο να αλλάξω λίγο ύφος του post να μη νομίζει ο κόσμος οτι μιλάω μόνο σοβαρά. Δυσανασχέτησα σήμερα με το χιόνι γιατί δε μας είχε ειδοποιήσει η μετεωρολογική και μου τελείωσαν τα καρότα για τους χιονάνθρωπους. Τρεις έμειναν χωρίς μύτη.

Κάτι εντελώς άσχετο. Πήγα και είδα την Κατσαρίδα. Γιατί; Δεν ξέρω. E, σε όλη την Ελλάδα πήγε, δεύτερη χρονιά, λέω δεν μπορεί, τόσοι κατασκευαστές πλυντηρίων και τόσος κόσμος δεν μπορεί να κάνουν λάθος. Κι όμως. Το έργο ήταν painful to watch και αν κάποιος το είδε και ενθουσιάστηκε όπως φάνηκε να κάνουν οι υπόλοιποι εκεί μέσα να φανερωθεί, ή μάλλον να μη φανερωθεί γιατί αυτό είναι κάτι που δε θέλω να ξέρω για κανένα.

Όποιος δε θα μπορέσει να έρθει να με δει στο μέρος που το όνομά του δεν αναφέρουμε, μπορεί να μου στείλει λουλούδια και χωρίς κάρτα, για να δημιουργηθεί μυστήριο,να μην ξέρω από ποιόν είναι, να νομίζω οτι είναι και καλά από τον ψηλό γιατρό στο ακτινολογικό ή από τον άλλο στη μικροβιολογία και να ανεβώ λίγο.

Επίσης για να μη νομίζουν οι τηλεθεατές οτι δεν έχω καμία ευαισθησία και δεν έχω πει τίποτα τόσες μέρες, ας αφιερώσουμε λοιπόν το χιόνι στο αδικοκαμμένο Camden, στα stables και στο Hawley Arms, στα pints στη βεράντα, στην αγορά απ΄όπου είχα πάρει τόσα τσαντάκια, κεράκια, δωράκια και άλλα χρήσιμα, στο πρώτο ζευγάρι μου γαλότσες για να πάω σε φεστιβάλ, στις ατελείωτες ώρες κρύου περιμένοντας το night bus και σε άλλα πολλά και διάφορα που δεν έχουν τόση σημασία τώρα.

Η 11η εντολή

February 14, 2008 at 10:36 am | Posted in Analyze that | 11 Comments

Oύ αρρωστήσεις.

(Για αυτούς που δεν πρόσεχαν στα θρησκευτικά.)

Γιατί άμα αρρωστήσεις, θα πρέπει να πας στο γιατρό…. Ααααχ… Ο γιατρός…

Ποιός δεν έτρεμε το ξυλάκι στο λαιμό όταν ήταν μικρός; Καλά τα ακροαστικά. Όσο κρύο και αν ήταν το στηθοσκόπιο ήταν σαν περίπατος σε μαλακό γρασίδι σε σχέση με το ξυλάκι που έμοιαζε περισσότερο με αναγκαστικό χοροπήδημα πάνω σε αναμένα κάρβουνα με χυμένες πρόκες . Ξυπόλητοι εννοείται.

Άλλοι έχουν πρόβλημα με τον οδοντίατρο και τον τροχό. Άλλοι πάλι με τις βελόνες. Ψυχολογικά όλα, δε λέω. Περισσότερο πονάει να κουβαλήσεις τα ψώνια δυο ορόφους άμα έχει χαλάσει το ασανσέρ παρά να σου πάρουν αίμα. Και τον τροχό, άμα δεν τον έλεγαν τροχό και δεν ακουγόταν τόσο, δε θα υπήρχε κανένα πρόβλημα.

Υγιής πας, άρρωστος φεύγεις.

Είναι μεγάλη αλήθεια αυτό και ας μην θέλετε να το πιστέψετε- και εσείς οι γιατροί που διαβάζετε, ξέρετε οτι είναι αλήθεια αλλά δεν το παραδέχεστε.

Τρέμω να πάω στον οδοντίατρο. Ετήσιο καθαρισμό έχω να κάνω αλλά μπορεί να φύγω με καμιά γέφυρα ή μασέλα, ποιός ξέρει.

Να, για παράδειγμα μια ‘γνωστή’ μου, πήγε στον ωρυλά για ένα τσεκ άπ και κατέληξε την εβδομάδα που έρχεται να τη βάζουν στο χειρουργείο την κοπέλα για αφαίρεση όγκου (καλοήθης είναι, μην τρομάζετε). Αν έχεις το θεό σου δηλαδή.

Εκεί που θέλω να καταλήξω παιδιά, εκεί και πουθενά αλλού, είναι οτι για 4 μέρες αρχίζοντας από την επόμενη Τρίτη θα είμαι offline γιατί ούτε wireless δεν έχουν στο νοσοκομείο. Ευτυχώς βάζω άλλο ένα τικ στη λίστα με πράγματα που πρέπει να κάνω πριν τα 30. Μένει να κάνω μπάντζι τζάμπινγκ και να κρεμαστώ από τους δείκτες του Big Ben προς ένδειξη διαμαρτυρίας για τους single fathers. Όλα τα άλλα τα έχω κάνει.

Ε, και ένα ολόκληρο νοσοκομείο με γιατρούς, όλο και κάποιος ωραίος θα βρεθεί να μου κάνει παρέα. Τι στο καλό όλοι παντρεμένοι με παιδιά είναι…

Είναι ένα δίσεκτο έτος, με ξύδι και vapor action…

Η Όλγα τρέμει

February 5, 2008 at 9:50 pm | Posted in Analyze that | 11 Comments

Τι συμβολίζει η Όλγα παιδιά;

Τον εκβιασμό, τα ψέμματα, τον ανήθικο τρόπο διαχείρησης εξουσίας, τους τύπους που σπάνε τζαμαρίες, τους τύπους που μαχαιρώνουν με την κάλυψη της αστυνομίας, αυτούς που παρκάρουν στα πεζοδρόμια, αυτούς που περνάνε με κόκκινο, αυτούς που σου παίρνουν τη σειρά κάνοντας οτι δε βλέπουν, τη Siemens, αυτούς που θέλουν να διοριστούν στο δημόσιο, αυτούς που κάνουν τα πάντα για να διοριστούν στο δημόσιο, αυτούς που κερατώνουν τους συζύγους τους, αυτούς που βάζουν κάμερες, αυτούς που πουλάνε τις κάμερες, αυτούς που κοιμούνται με το αφεντικό, το αφεντικό που εκμεταλεύεται τον εργαζόμενο, αυτούς που απεργούν, τους πολίτες που αγανακτούν με αυτά που βλέπουν και δεν κάνουν τίποτα, τις δασικές εκτάσεις που αποχαρακτηρίζονται, τα δύο κτήρια στην Αεροπαγίτου, αυτόν που πετάει τα σκουπίδια στο δρόμο και όχι στον κάδο παρόλο που είναι δίπλα, αυτόν που κάνει κόντρες το βράδυ μεθυσμένος, αυτούς που παραπονιούνται για το χαμηλό μισθό και χαλάνε 300 ευρώ τη βραδυά στα μπουζούκια, τη γιαγιά που της κάηκε το σπίτι, τον ΕΜΟ που ψάχνει τρόπο έκφρασης για να διαφέρει, το νέο που φόρεσε πράσινα all star, τον λαό που διώχνει αλλά εκμεταλλεύεται μέχρις εσχάτων τους μετανάστες, τους γιατρούς που έχουν ταρίφα για τα φακελάκια, την απλήρωτη υπερωρία, το νέο που δουλεύει δυο δουλειές και έχει τρία πτυχία, τον έμπορο ναρκωτικών, το χρήστη ναρκωτικών, την έλλειψη κοινωνικής πρόνοιας, το νέο που δε θέλει να γυρίσει στη χώρα του γιατί δεν του προσφέρει τίποτα, την ατιμωρησία, το πισώπλατο μαχαίρωμα, την κοινωνία που ανταμοίβει τα κονέ και όχι τις ικανότητες, την χώρα που έχει δημιουργήσει δυσπιστία για τη λειτουργία της, την πολιτεία που έχει γίνει μια αόριστη έννοια, το λαό που κατά βάθος χαίρεται που πέθανε κάποιος για να έχουν μια μέρα ρεπό, τη χώρα που η αναπηρία είναι κάτι που πρέπει να κρατιέται κρυφό, την ψεύτικη Gucci τσάντα που τη φοράς και ενώ ξέρεις οτι είναι ψεύτικη αισθάνεσαι καλύτερα, αυτόν που φτάνει στο σημείο να πηδάει από το μπαλκόνι όχι για αυτά που έκανε αλλά γιατί φοβάται μήπως αυτά αποκαλυφθούν, αυτόν που πουλάει το φίλο του, ή αυτόν που πουλάει τον εαυτό του;

Και με ποιό κόστος;

Create a free website or blog at WordPress.com.
Entries and comments feeds.