Mastercard

April 29, 2008 at 1:00 pm | Posted in Analyze that | 6 Comments
Tags:

Ταξί για Πειραιά στις 7 το πρωί: € 9.80

Eισητήριο για Νάξο: €36,60

Να κάθεσαι σε πλοίο σε αεροπλανική θέση, να έχεις δεξιά τοίχο, μπροστά τοίχο και αριστερά κυρία με σκυλάκι- αξεσουάρ: Δράμα

Κεράκι για ανάσταση: όσα λεπτά έχουμε ευχαρίστηση για την αναστήλωση του ναού

Μισό κιλό τοπικό τυρί: € 5.00

Βροχή την ώρα της Ανάστασης με τον παπά να διώχνει τον κόσμο να βγει έξω με το έτσι θέλω: Μοναδική τουριστική ατρακσιόν

Mπουκαλάκι νερού μικρό: €0.50

Λιποζάν: €1,65

Να γυρίζεις από διακοπές και να βλέπεις Lost: Priceless

Εισιτήριο μετρό:€0.80

Σύνδεση τηλεφώνου WIND: €25.00 το μήνα

Πρωινό Dunkin Donuts με γάλα Advance: Όνειρο

Στυλό μπικ: €0.23

Σκουλαρίκια από το H&M: €2.50

Να κρατιέσαι σε όλο το ταξίδι και να χέζεις σπίτι σου: Παράδεισος

Δώρο ταξιτζήδων για Πάσχα: €1.00

Τηλεόραση 19”: €300

Να πέφτεις για ύπνο ενώ σου κάνουνε μασάζ: Τελειότητα

Πτυσσόμενη καρέκλα: €15

Κυριλέ πορτατίφ με ροοστάτη: €120

Να έχεις να κάνεις μπάνιο 3 μέρες και την τέταρτη να μουλιάζεις στη μπανιέρα για 2 ώρες : Ανεκτίμητο

Σετ με χρωματιστούς συνδετήρες: €1.20

Πουφ: €45

Να χτυπάει το ξυπνητήρι και να συνειδητοποιείς οτι δεν πρέπει να πας στη δουλειά: Άχαστο

Για τις καθημερινές ανάγκες υπάρχουν οι Always.

Για όλα τα άλλα υπάρχει το ίντερνετ

Ape as immorality

April 19, 2008 at 5:07 pm | Posted in Analyze that | 7 Comments
Tags: ,

ή όπως λέμε Εmily Τamara Ρois

Μια μέρα φαινομενικά σαν όλες τις άλλες αποφάσισα να ανοίξω το συρτάρι των αναμνήσεων. Αυτά που αντίκρυσα μου έδωσαν να καταλάβω οτι έπρεπε να γίνω η φωνή όλων όσων το σκεφτόντουσαν αλλά δεν είχαν τα κότσια να ρωτήσουν:

Τι απέγιναν τα παιδιά από το βίντεο του Runaway train ; Και δεν εννοώ τους Soul Asylum αλλά εκείνα που είχαν χαθεί από το 1982, 1994 κτλ.

Βρέθηκε κανένα τους και αν ναι βοήθησε το βίντεο που είχε προκαλέσει θύελλα διθυραμβικών διθυραμβικών διθυραμβικών; Αν θυμάστε το βίντεο είχε γίνει το καινούριο ΑΥΤΟ της εποχής (the new IT) αλλά μήπως ήταν όλα ένα κόλπο για δημοσιότητα; Όπως εκείνο που έκανε η Madonna με τον μαύρο Ιησού ;

Μήπως όλα αυτά τα πρόσωπα στο βίντεο είναι φανταστικά; Μήπως η Wilda Mae Benoit δεν υπάρχει (ε μα όνομα είναι αυτό). Μήπως το όνομά της σημαίνει στ’αλήθεια ‘I’m dateable wino’ ; Mήπως ο Byron Eric Page είναι αναγραμματισμός του A creepy boring- ενός φίλου τους που απλά θέλησαν να τον κάνουν ρόμπα επειδή ήταν υπερβολικά βαρετός;

Μήπως υπάρχουν κρυφά μηνύματα;

Curtis Anthony Huntzinger με άλλα λόγια, ‘Zany, stunning, heroic truth’ και Ηeather Lee Yagle δηλαδή ‘Hate yell eager he’; Ή απλά άρρωστα μηνύματα, όπως Darlene Michelle Hungerford υποδηλώνοντας φυσικά ‘Her cheerful, ill-mannered dog’. Freak.

Ίσως να τους παρεξήγησα και να προσπαθούσαν απλά να επικοινωνήσουν με τα UFO’s ή άλλες υπερφυσικές και διαπλανητικές δυνάμεις μέσω της Michelle Anne Farley μέσω δηλαδή ενός ‘Fine, hymeneal recall’.

Μπορεί ο Christopher Matthew Kurze γνωστός στη πιάτσα ως ‘Whiz hot huckster tamperer’ να είναι ο ίδιος Κρίστοφερ που βρέθηκε να δουλεύει στα μακ Ντόναλντς της Οκλαχόμα το 1995 και τώρα είναι ιδιοκτήτης σε τρία από αυτά ενώ έχει μετοχές και στα Walmart.

Παίξανε λοιπόν οι καλλιτέχνες ή όχι με τον πόνο του κόσμου; Όσο τα μπλογκ είναι ακόμη ανώνυμα, θα πω δυνατά αυτό που όλοι ξέρουν αλλά φοβούνται να το πουν, και με το δίκιο τους, αν αναλογιστούμε τι συνέβη στους προηγούμενους πέντε που τόλμησαν να μιλήσουν χωρίς να πάρουν προφυλάξεις. Soul Asylum Rynaway Train σημαίνει ‘I am a lousy walrus tyranny’.

Όποιος έχει πληροφορίες σχετικά με το θέμα καλείται να φανερωθεί.

Μια βραδυά στην Αλάσκα

April 11, 2008 at 10:52 am | Posted in Analyze that | 8 Comments
Tags:

Διάβαζα σε μια εφημερίδα οτι ζητείται συνεργάτης να καλύπτει τις πρωινές ώρες στα σχολεία όταν θα γίνεται η προβολή της ταινίας An Inconvenient truth σαν μέρος ενημερωτικής καμπάνιας για το περιβάλλον.

Έχω μια απορία. Γιατί προβάλλουν στα σχολεία το An inconvenient truth και όχι ένα ντοκυμαντέρ του Εξάντα- αν πρέπει οπωσδήποτε να προβάλλουν κάτι;

Δηλαδή από το να πάνε τα παιδιά μια ώρα στο ζωολογικό κήπο τα κλείνουν στην τάξη για να δούνε ταινία που το πιο πιθανό έχουν ήδη δει; Είναι σα να πηγαίνεις εκδρομή στις Πρέσπες και αντί να κάνεις κανένα περίπατο κάθεσαι στην ταβέρνα του χωριού για 5 ώρες.

Όπως ξέρουν οι φίλοι και οι φίλες η ευαισθησία μου στο θέμα ξεπερνά την ευαισθησία μου για τσάντες, παπούτσια και γυμνασμένους άντρες αλλά fucking έλεος δηλαδή. Πόσοι από εσάς πήγατε με το σχολείο εκδρομή στο ζωολογικό; Πόσοι σε ένα δρυμό; Πόσοι κάπου που να σας αφήσουν να χαϊδέψετε ένα πουλί; Συμφωνούμε οτι η αλλαγή συμπεριφοράς και η περιβαλλοντική αντίληψη πρέπει να αρχίσουν από το σχολείο αλλά όχι από προβολή ταινίας, όταν έχουμε τέτοια φύση στην Ελλάδα. Ας μην κάνουν μια μέρα μάθημα ιστορίας για την καταραμένη πόλη-κράτος ούτε οικιακή οικονομία (υπάρχει ακόμα ; ) και ας πάνε μια εκδρομή σε ένα βουνό ή μια λίμνη, στο καμμένο δάσος ή στη χωματερή για να δούνε τι σημαίνουν πρακτικά αυτά που διαβάζουν στις εφημερίδες. Επίσης έτσι θα καταλάβουν γιατί θα πληρώνουν αυξημένους φόρους όταν μεγαλώσουν μιας και η μητέρα πατρίδα έχει χρεωθεί με πρόστιμα από την Ευρώπη γιατί δε συμμορφώθηκε με προτάσεις και κανονισμούς.

Ίσως μια βόλτα σε προστατευόμενη περιοχή όπου ζουν δεκάδες είδη ζώων να κάνει τα παιδιά να μαζέψουν το τσιγάρο από την παραλία από το καλοκαίρι και να κουβαλήσουν τα σκουπίδια τους στον πιο κοντινό κάδο χωρίς να θεωρούν οτι κάνουν κάτι το καταναγκαστικό.

Είναι εντυπωσιακό κινηματογραφικό υλικό να βλέπεις πάγους να λιώνουν αλλά δεν μπορεί να συνδεθεί ο μαθητής λυκείου και τόσο με την Αλάσκα. Μπορεί να συνδεθεί όμως με το πάρκο που βρίσκεται μια ώρα έξω από την πόλη, αν πάει. Αν δεν τον κλείσουν δηλαδή σε μια αίθουσα να του δείξουν μια ταινία, γεγονός που θα θεωρηθεί ευκαιρία για να αντιγράψει τα μαθηματικά της επόμενης ώρας ή να κάνει τις ασκήσεις για το φροντιστήριο. Και μόλις τελειώσει η προβολή θα είναι όλοι οι καθηγητές και άλλοι παράγοντες ευχαριστημένοι οτι έκαναν το κομμάτι τους για το περιβάλλον.

Βέβαια τι να περιμένουμε όταν ο σφάχτης των Βαλκανίων παίρνει Νόμπελ Ειρήνης..

Είμαι καθαρή

April 8, 2008 at 4:13 pm | Posted in Analyze this | 10 Comments

Με λένε Colpocoquette  και είμαι καθαρή. Πέρασα με επιτυχία τη δοκιμασία αποχής (από το δημιούργημα του διαβόλου, το ιντερνέτ) και κατάλαβα πλέον οτι μπορώ να κάνω πολλά και τρανά πράγματα σε αυτή τη ζωή. Εφ’οσον αντιστάθηκα στη χρήση υπολογιστή για 9 παρακαλώ ημέρες είμαι έτοιμη για πολλά, όπως να με προσλάβει η Νάσα για αποστολές στον Κρόνο, να κάνω θαλάσσιο και χειμερινό σκι συγχρόνως αλλά και να βρω τη φόρμουλα που θα συνδέει αντιστρόφως ανάλογα τις θερμίδες με τα λιπαρά .

Έχω έρθει που λέτε στη χώρα των 12 θεών με όλη την καλή πρόθεση να ζήσω το μύθο μου. Αλλά δυσκολεύομαι. Προσπαθώ αλλά δυσκολεύομαι. Ειδικά άμα πάω στις βαρβαρικές χώρες της μέσης Ευρώπης, που όταν εμείς κοιτούσαμε τα άστρα αυτοί ζούσαν σε σπηλιές. Δε λέω οτι είναι τέλειοι, ούτε εμείς εντελώς για τα μπάζα. Να ας πούμε οτι οι Γερμανοί μεταγλωτίζουν φανατικά οτιδήποτε πέσει στα χέρια τους, κάτι που προκαλεί μεγάλη σύγχηση στο τηλεοπτικό κοινό  ειδικάόταν πρόκειται για παράδειγμα για προγράμματα όπως το Little Britain (καλά διαβάσατε).

Με κάποιο μαγικό τρόπο ίσως και ζωμό, έχουν καταφέρει οι ανιστόρητοι και μη έχοντες να επιδείξουν τίποτα το πολιτισμικά αξιόλογο αυτοί λαοί, να κάνουν τις πόλεις τους να μοιάζουν με χώρους που θα μπορούσαν να ζήσουν άνθρωποι χωρίς να :

– πνίγονται από σκουπίδια

– κινδυνεύουν να χάσουν τη ζωή τους στο πεζοδρόμιο από μηχανάκι

– ξυπνάνε στη μέση της νύχτας από το θόρυβο στους δρόμους και συκγεκριμένα το μηχανάκι που έχει να αλλάξει την εξάτμιση 6 με 7 χρόνια και ανεβαίνει ανηφόρα

– χρειαστεί να πάνε από το Σύνταγμα στο σπίτι τους στην Αγία Παρασκευή μέσω Αιγάλεω επειδή βόλευε τον ταξιτζή

Το πιάσατε το νόημα πιστεύω.

Δε με ενθουσιάζει ούτε ο καιρός ούτε τα πολύ πιο απαιτητικά ωράρια εργασίας του βορρά. Αλλά δεν μπορώ να καταλάβω γιατί είναι τόσο δύσκολο να κάνουμε μερικά βασικά (για τα πιο προχωρημένα φυσικά δε συζητάμε) πράγματα για να καλυτερέψουμε την ποιότητα ζωής μας. Να ρίξουμε λίγη άσφαλτο να κλείσουν οι λακούβες, να φτιάξουμε 5 διαβάσεις, να κάνουμε σεμινάρια αποβολής μαγκιάς. Ο μεγάλος μου πόνος τα ποδήλατα. Μου τη δίνει να βλέπω και στη Φρακνφούρτη, και στο Λουξεμβούργο, και στο Στρασβούργο και στις Βρυξέλλες ποδηλατόδρομους. Πόλεις που έχουν βροχή και κρύο 360 μέρες το χρόνο και θεωρούν την επιλογή του ποδηλάτου ως λογική και αυτονόητη και εμείς εδώ που έχουμε τις κατάλληλες καιρικές συνθήκες να θεωρούμε το ποδήλατο στην πόλη πιο επικίνδυνο και από τη ρώσικη ρουλέτα.

Βέβαια, όπως βλέπει κάποιος τα άστρα βλέπει ένας άλλος το βυθό της θάλασσας.

Create a free website or blog at WordPress.com.
Entries and comments feeds.