Kiss, Malakasa International Stadium of Athens, Greece

May 22, 2008 at 6:18 pm | Posted in Analyze that | 8 Comments
Tags: , , ,

Kiss. My ass. Δεν ήθελα να πω αυτό αλλά πάντα ήθελα να το γράψω. Μα είμαι τόσο ρεμπέλιους.

Ανάμεσα στα πράγματα που απαρτίζουν τη λίστα των πραγμάτων που πρέπει να κάνω πριν τα 30 είναι και το να πάω στη συναυλία των Kiss. My ass. Ας με σταματήσει κάποιος.

Φυσικά η λίστα αλλάζει αρκετά συχνά και συνήθως χρησιμεύει σαν δικαιολογία για να κάνω κάτι. Όπως να πάω στους Kiss.

Εξαντλημένη όπως είμουν από τις άπειρες συναυλίες που γίνονται στην Ελλάδα (όποιος εντοπίσει το σαρκασμό κερδίζει) δεν μπόρεσα να αντισταθώ σε μια καινούρια πρόκληση. Στην εξωτική Μαλακάσσσσα δεν είχα ξαναπάει οπότε γιατί να μην πάω; Εντάξει. Δηλαδή εντάξει. Μέχρι τώρα δεν έχω δει πιο ανοργάνωτο χώρο. Λέω μέχρι τώρα γιατί ποιός ξέρει τι θα δουν τα μάτια μας το καλοκαίρι. Συγγνώμη, αλλά υπάρχει άνθρωπος που να θεωρεί φυσιολογικό να παρκάρεις το αυτοκίνητο πάνω στην εθνική οδό, στην ‘λωρίδα ασφαλείας’; Και να περπατήσεις μέσα στο δρόμο για να φτάσεις στη συναυλία; Μ’αρέσει που για τους πωλητές hot dog και άλλων εδεσμάτων είχαν κλείσει και ειδικά το δρόμο. Στη διαδρομή για τα εισιτήρια, απέκτησα και ένα cd με την επωνυμία ‘U.F.O. musick’, ενημερωτικό υποτίθεται για τη ροκ μουσική, δηλαδή συλλογή από ντοκυμαντέρ που βγάζουν μέχρι και την Κάντυ Κάντυ σατανοειδές προϊόν του διαβόλου.

Ουρά για εισιτήρια φυσικά δεν υπήρχε. Δε βρίσκω το λόγο. Να πάμε για μια μπύρα; Γιατί να μην πάμε. Παραγγέλνω 4 μπύρες, μια λεμονάδα (όχι για μένα φυσικά) και 4 ζεστά σκυλιά. Ενώ ο φίλος μπαρμαν πασχίζει να βάλει την άμοιρη μπύρα στα πλαστικά ποτήρια χωρίς να κάνει αφρό (κάτι που ΔΕΝ γίνεται, θα σας πω άλλη φορά για αυτόν μου τον πόνο) μας λέει: μάρκες πήρατε; Δε θα παίξουμε ρουλέτα αποκρίνομαι, μόνο για φαϊ και ποτό ήρθαμε. Πρέπει να έχετε μάρκες. Δεν παίρνουμε λεφτά στο μπαρ. Η κενή σειρά που ακολουθεί αναπαριστά το απορρημένο μου βλέμμα.

. . . . ……… .. . . . . . . .. .. .. ..

Χάθηκε ο κόσμος να βάλετε ένα σήμα; Ένα Α4 , κάτι. Δηλαδή εγώ πώς να πάω με όλα αυτά να πάρω 23 μάρκες; Αν κάποιος οργανώνει συναυλίες, τον θερμοπαρακαλώ να μου στείλει ένα μήνυμα από αυτά τα ηλεκτρονικά για να του εξηγήσω πώς μπορεί η συναυλία να γίνει καλύτερη για τον κόσμο. Οι συναυλίες είναι για τον κόσμο. Όχι για τους διοργανωτές, ούτε για τον μπαρμαν, ούτε για τους σεκιουριτάδες. Είναι για αυτούς που έχουν πάει να παρακολουθήσουν.

Οι Kiss που λέτε, εντάξει καλά παιξανε. Είχε απ΄όλα το σόου. Και φλόγες, και σκηνές στον αέρα, και ακροβατικά, και αίματα, και χαρτοπόλεμο. Χαμός δηλαδή έγινε. Πρώτη φορά πρέπει να κάνανε τέτοιο μοναδικό σόου, πρωτότυπο και αυθόρμητο. Δεν είδα πολλούς κισανθρώπους αλλά υποθέτω οτι δεν έχουμε 1989. Εξάλλου δεν πλησίασα και πολύ μπροστά. Από το χοτ σημείο που είχαμε βρει έβλεπα μια χαρά, ωραία βραδυά είχε, καλή παρέα είχα, ο μεγαλύτερος φαν των Kiss δεν είμαι, οπότε όλα καλά.

Μέχρι που πήγαμε στο αυτοκίνητο και βρήκα κολλημένο το φυλλάδιο ‘ROCK και ΚISS’.

Μπορείτε να φανταστείτε τι διάβασα.

‘ συγκροτήματα της ροκ, που τους αρέσει να υμνούν το σατανά! Το σατανά; Απίστευτο!.. Και όμως αληθινό!.. Η κακή μουσική οδηγεί στο χάος. Ο διάβολος δε λύνει κανένα πρόβλημα. (…). Άλλωστε βλέπουμε τι καρπούς έβγαλε η γενιά, που μεγάλωσε με ροκ μουσική’ .

Είμαστε όλοι αδέρφια, παιδιά του διαβόλου.

Ντροπή σε όλους μας.

Flush-back

May 17, 2008 at 10:38 am | Posted in Analyze that | 9 Comments

Είναι Σάββατο πρωί και προς στιγμή νόμιζα οτι θα σηκωθώ και θα πάω για βόλτα στα μαγαζιά στο Hampstead και θα φάω από εκείνες τις υπαίθριες κρέπες, ή οτι θα πάω να πάρω το γάλα σόγιας και περίεργα δημητριακά από το M&S. Αν είχε καλό καιρό θα πήγαινα σε κάποιο beer garden από το απόγευμα μέχρι να νυχτώσει αργά, κατά τις 10 και βάλε. Θα έκανα βόλτα με το ποδήλατό μου γιατί θα μπορούσα. Κι ας έβρεχε.

Εχτές το βράδυ καθόμουνα για μπύρα στα Εξάρχεια, στο δεύτερο μπαρ της βραδυάς. Είναι  όταν όλοι ξαφνικά αποφασίζουν να φύγουν από το πρώτο μπαρ και μένεις εσύ κι άλλος ένας, άντε δυο, όχι επειδή είσαστε οι πιο τελειωμένοι αλλά επειδή θέλετε να τελειώσετε τη μπύρα σας σαν άνθρωποι. Μέχρι που καταλαβαίνετε οτι το διπλανό τραπέζι είναι πάρα πολύ καθαρό γιατί ο μπαρμαν το καθαρίζει κάθε πέντε λεπτά την τελευταία μισή ώρα, θέλοντας έμμεσα να σας πει να ξεκουμπιστείτε γιατί έχετε μείνει εσείς και ένας τελειωμένος στην άκρη του μπαρ. Αυτόν θα τον χρησιμοποιήσει σαν βαρίδι για να στερεώσει την πόρτα όσο περιμένει να στεγνώσει το πάτωμα από το σφουγγάρισμα.

Στο δρόμο για το σπίτι  βλέπεις ένα άλλο μπαρ, σε φωνάζει, και πριν προλάβεις να πεις Heineken έχεις παραγγείλει την (μάλλον ) τελευταία μπύρα της βραδυάς. Εκεί λοιπόν που έπινα την ελληνική μου Kaiser, καθόμουνα στον πάγκο και κοιτούσα απ’έξω τον κόσμο να μην περνάει γιατί ήταν αργάμιση, για κλάσματα του δευτερολέπτου νόμιζα οτι είμαι στο Camden. Μάλλον στο Edinboro. Kαι μετά θυμήθηκα μια βραδυά στο Steeles. Μεσοβδόμαδα, μετά από μια βαρετή και ενοχλητική μέρα στη δουλειά. Είχα πάει για φαγητό στο Haverstock Hill. Μετά το μπέργκερ με αβοκάντο οι 2 την κάνανε και μείναμε οι άλλοι δυο. Είναι ευλογία να έχεις και δίπλα και απέναντι από το σπίτι σου ωραίες pub. Και έτσι όπως σε παίρνει η κατηφόρα για το σπίτι να παραγγέλνεις μια μπύρα με ένα σφηνάκι ουίσκι, ακριβώς όπως κάνουν στην άγρια δύση. Είναι αυτά τα βράδυα που δεν τα προγραμματίζεις. Το συγκεκριμένο ήταν και το τελευταίο που χρησιμοποιήσαμε τις παροχές του  beer garden μιας και μετά κάναμε ένα χρόνο για να ξανακάτσουμε έξω.

Ήταν αυτό που λέμε μια γλυκιά βραδυά, και ακόμα δεν έχει έρθει στην Ελλάδα.

Αλλά θα έρθει σωστά;

Create a free website or blog at WordPress.com.
Entries and comments feeds.