Πράγματα που θα μου… Behind the scenes

December 10, 2007 at 10:06 pm | Posted in Analyze this | 7 Comments
Tags:

Advantage cards

Πόντοι παντού.Παντού πόντοι. Παντού. Πας Sainsbury’s, Body Shop, Tesco, Boots. Με το που πληρώνεις εμφανίζονται πόντοι. Πόσες φορές έχω χρησιμοποιήσει τους πόντους να πληρώσω για καλλυντικά δε λέγεται.Αυτόματα ανεβαίνει η αξία των pound μου. Φοβερή ανακάλυψη. Οι πόντοι, αν χρησιμοποιηθούν σωστά , κάνουν τον καταναλωτή να αιθάνεται πιο σημαντικός και επίσης δίνει τόπο στην οργή που μπορεί να αισθάνεται περιοδικά επειδή πληρώνει για 50 μπαμπάκια ξεβαφτικά μία ολόκληρη στρογγυλή χρυσή λίρα ή για μια στρόγγυλη ντοματούλα βαμμένη κόκκινη, εισαγώμενη από τη Ισπανία μιάμιση λίρα. Η εισαγωγή ενός τέτοιου συστήματος στα ελληνικά πολυκαταστήματα θα είχε φοβερά θετικές συνέπειες. Αν πήγαινα στο πολυαγαπημένο μου Hondos Centre για μερικά ταμπόν, αφρόλουτρα και μανό, οι πόντοι ή το point system που λένε και οι Εγγλέζοι θα ήταν το μόνο θετικό από όλη αυτή την περιπέτεια, γιατί να ψωνίσεις από του Χόντου δεν είναι τίποτα λιγότερο από μια περιπέτεια ζωής. Ζήτω τα advantage cards!

Πινακίδες

Σαν τους πόντους και αυτές. Παντού πινακίδες με το τι να κάνεις. Θες να περάσεις το δρόμο; ΚΟΙΤΑ ΔΕΞΙΑ! Θες να ξαναπεράσεις; ΚΟΙΤΑ ΑΡΙΣΤΕΡΑ. Προσοχή υγρό πάτωμα, προσοχή σκαλοπάτι, παρακαλώ περιμένετε στα δεξιά, παρακαλώ πατήστε το κουδούνι 2 φορές. Δε  χάνεσαι βρε αδερφέ μου. Θες να βρεις κάτι και κοιτάς τα ταβάνια για απαντήσεις; Θα τις βρεις. Σα να είναι μέσα στο μυαλό σου. Μα όλα να τα έχουν σκεφτεί; Δηλαδή μπορεί να σε αφήσουν στη μέση του πουθενά και να μη χρειαστεί να μιλήσεις σε κανένα για να φτάσεις εκεί που θες. Το μόνο που χρειάζεται είναι να ξέρεις που θες να πας. Ή που κοντά θέλεις να πας. Πινακίδες.  Κανονική έξοδος από εδώ, του κινδύνου από εκεί, πυροσβεστήρες στα αριστερά, τουαλέτες στο βάθος τρίτο σκαλοπάτι δεξιά, cash point στις 145 γιάρδες, ώρες λειτουργίας, ώρες απεργίας, χαμός. Πινακίδες. Πολιτισμός όχι αστεία.

Παρένθεση. Το Ridgeback που ξέρατε μας άφησε. Αντικαταστάθηκε από ένα folding bike, χρώματος μπλε. Για να το βάζω και στο μετρό ή στο ταξί άμα βγω για ένα ποτό και με παρασύρουν να πιω παραπάνω. ‘Αμα με δείτε  στο κέντρο κορνάρετε μου και αφήστε με να περάσω χωρίς να με πατήσετε…

Advertisements

Πράγματα που θα μου …, η Τριλογία. Μέρος 4ο

November 23, 2007 at 9:36 am | Posted in Analyze this | 11 Comments
Tags:

To μεγάλο 24ωρο

Ντρρρρρρρριν ντρρρρρρριν το ξυπνητήρι!

Λάθος. Ντρρρρρρρριν ντρρρρρρριν το τηλέφωνο. Είναι Κυριακή. Τεντώνομαι. Κοιτάω δίπλα μου να δω άμα αναγνωρίζω το πρόσωπο του μπρατσαρά από την ομάδα ράγκμπυ. Nαι, τον θυμάμαι νομίζω. Προσπαθώ να καταλάβω τι μου λέει αυτός στο τηλέφωνο. Κάποιος άλλος από εχτές το βράδυ θα είναι, ίσως από την ομάδα σκουός. Τέλος πάντων. Μετά το πρωινό με οργανικό χαβιάρι από τον κόλπο του Μεξικού, έφτασε η στιγμή να πάω στο σούπερ μάρκετ…

Βλέπετε τι κάνω; Είναι Κυριακή και πάω σούπερ μαρκετ.

Κυριακή, σούπερ μάρκετ.

Και μετά ίσως πάω και για ψώνια.

Κυριακή, ψώνια.

Ο κόσμος δηλαδή δεν σταματάει να γυρίζει Σάββατο βράδυ, Κυριακή και μερικά απογεύματα μέσα στην εβδομάδα. Το εφταήμερο και το 24ωρον είναι μεγάλη υπόθεση , τα ωράρια με αγχώνουν λίγο. Να τρέξεις, να προλάβεις, να σε πιάσει η κίνηση, να περιμένεις στην ουρά μετά την δουλειά γιατί θα κλείσουν τα μαγαζιά. Γιατί να τα κάνεις όλα αυτά ενώ μπορείς να πας στο Sainsbury’s αφού έχεις πιει καναδυο pint, Σάββατο βράδυ, ψωνίζοντας έτσι πράγματα που ποτέ δεν ήξερες οτι ήθελες;

Τα πάρκα

Είσαι επιδειξίας και θέλεις να κάνεις τη δουλειά σου. Πού πας;

Στο πάρκο.

Είσαι πρεζάκι και θέλεις να σουτάρεις βρε αδερφέ. Πού πας;

Στο πάρκο.

Είσαι ζευγαράκι στο λύκειο και δεν έχεις σπίτι ελεύθερο. Πού πας;

Στο πάρκο.

Είσαι chav και το όνειρό σου είναι να γίνεις πορτοφολάκιας. Πού πας;

Στο πάρκο.

Ή ακόμα καλύτερα, έχεις lunch break, και θες να ξεφύγεις από το air condition του γραφείου. Πού πας;

Στο πάρκο.

Έβγαλε μια ηλιαχτίδα ηλίου και θες να προβάρεις το νέο σου μπανιερό. Πού πας;

Στο πάρκο.

Είναι Σάββατο και θες να πιεις μια παγωμένη μπύρα αλλά όχι πάλι στην ίδια pub. Πού πας;

Στο πάρκο.

Τι ξενιασιά, τι κέφι, να μπορείς να πηγαίνεις στο πάρκο για πικ νικ. Ειδικά όταν ζεις σε μια πόλη πού όλοι τρέχουν να προλάβουν ή να ξεφύγουν από κάτι.

Φανταστείτε λοιπόν, να είσαστε στο κέντρο της Αθήνας και αφού έχετε χάσει 2 κιλά επειδή τρέχατε όλη μέρα, έχετε τσακωθεί με τους μισούς που μιλήσατε, να θέλετε να πάτε για ένα ποτό αλλά να μη βρίσκετε τραπέζι γιατί είναι όλα πιασμένα από 2 άτομα (βλ. μέρος 3ο). Και εκεί που φαίνεται οτι όλο το σύμπαν συνομωτεί εναντίον σας πάλι, ξαφνικά να εμφανίζεται μπροστά σας ένα πάρκο. Και να κάθεστε μέχρι να νυχτώσει, να παίζετε σκοινάκι (τσαφ τσουφ το τρένο περνά) ή τρίλιζα, να έρχεστε σε επαφή με τη μητέρα φύση, να πίνετε το ποτάκι σας, να λύνετε όλα τα προβλήματα του κόσμου και να χαλαρώνετε.

Τώρα στο πόσο πιθανό είναι να γίνει αυτό στο Ζάππειο ή στου Φιλοπάππου είναι άλλο θέμα…

Πράγματα που θα μου……, η Τριλογία. Μέρος 3ο.

November 19, 2007 at 7:30 pm | Posted in Analyze this | 15 Comments
Tags: ,

Η ανακύκλωση

Όλοι έχουμε τα κουσούρια μας. Άλλοι να κάνουν floss κάθε βράδυ για πέντε λεπτά, άλλοι να περνάνε από βιτρίνες και να κοιτάζουν τον εαυτό τους, άλλοι να μην κατεβάζουν το καπάκι στην τουαλέτα. Εγώ έχω δυο. Να τρίβω παρμεζάνα στους κοιλιακούς μου και να ανακυκλώνω. Και το έχω αγκάθι στην καρδιά (είμαι σε ρομαντικό mood) που θα γυρίσω στην Ελλάδα και θα πρέπει να πετάξω την εφημερίδα στα κανονικά σκουπίδια. Και που όταν θα πάω να πετάξω την ανακύκλωση στους λιγοστούς κάδους θα είναι γεμάτοι με διάφορα περίεργα παραποϊόντα. Και που θα πρέπει να εξηγήσω σε κάποιον γιατί να μην αφήνει το νερό να τρέχει όσο πλένει τα δόντια του. Και που δεν είναι ανάγκη να πάρει το αυτοκίνητο για να πάει 10 λεπτά απόσταση. Και που κανείς δεν καταλαβαίνει τι εννοώ όταν μιλάω για αυτά, και που όλοι απορούν που θέλω θα φέρω το ποδήλατο!

Απ΄ότι φαίνεται θα καταλήξω να έχω ένα μόνο κουσούρι…. Γκρρρρρ…..

To τραπέζι στα 2

Δεν υπάρχει πιο εκνευριστικό πράγμα, να έχεις περάσει μια δύσκολη μέρα, να πηγαίνεις για ποτό, να παραγγέλνεις μια δροσιστική μπύρα που θα εξαφανίσει μαγικά όλο το βάρος της μέρας από τους ώμους σου, και να καταλήγεις να κάθεσαι όρθιος επειδή όλα τα τραπέζια των 6 μέσα στο μπαρ είναι πιασμένα από 2 άτομα το καθένα. Επαναστατικοί τύποι σε διάφορα οι Άγγλοι, ανακάλυψαν και προώθησαν τη μόδα του ‘do you mind if we share a table’ μέθοδος που ονομάζεται και αλλιώς ‘is anyone sitting here?’.

‘Οχι; Ε, τότε όλοι οι καλοί χωράνε. Ακόμα θυμάμαι μια μέρα που ζήτησα να κάτσω με κάτι άσχετους σε ένα καφέ στην Αθήνα. Καλύτερα να τους είχα πει οτι η γη είναι τελικά επίπεδη ή οτι ο Νταλάρας και ο Πανούσης το ίδιο άτομο.

Γι’αυτό φίλοι Έλληνες, αν κάποια άλλη παρέα σας ζητήσει να κάτσει στο τραπέζι σας, μαζέψτε τα μπουφάν ,κασκόλ, γάντια, τσάντες, κάλτσες, κράνη και πόδια, όλα απλωμένα σε διαφορετικές καρέκλες και βάλτε τα στη δικιά σας καρέκλα. Και μην αισθανθείτε υποχρεωμένοι να ανταλάξετε την παραμικρή κουβέντα με τους νεοφερθέντες. Παραχωρήστε τις θέσεις και δείτε το σα μια καλή πράξη που θα σας φέρει πιο κοντά στον παράδεισο.

Πράγματα που θα μου λείψουν από το Λονδίνο, η Τριλογία. Μέρος 2ο

November 15, 2007 at 12:35 pm | Posted in Analyze that | 9 Comments
Tags: ,

Τα φεστιβάλ (και οι συναυλίες)

.
‘Ολα κι όλα παιδιά, παραπομενένος κανείς δε μένει εδώ. Ο καλός ο μύλος όλα τα αλέθει. Πείτε μας τι θέλετε και το έχουμε. Σε μεγάλη ποσότητα και συχνότητα. Δευτέρα με Κυριακή, συναυλία. Και πολλοί χώροι.Θες Wembley; Πάρτο. Θες κάτι πιο μικρό; Το χουμε κι αυτό.Κάτι μέτριο ίσως; ‘Εφτασε!
Και τα φεστιβάλ. Μεγάλη εφεύρεση τα φεστιβάλ. Και παντός καιρού. Μεγάλες στιγμές έχουμε ζήσει στο Glastonbury και πιο πρόσφατα στο Reading. Και αναρωτιέμαι, με το χέρι στο πηγούνι και τα φρύδια ζαρωμένα…. Στην Ελλάδα, γιατί δεν έχουμε τέτοια φεστιβάλ; Να βρούμε μια πεδιάδα, να φέρουμε και μερικά μπαρ και πολλές τουαλέτες, τις σκηνούλες μας, και να χαλαρώνουμε ανάσκελα το βράδυ κοιτώντας τα καλοκαιρινά αστεράκια (αααααα) και να ακούμε το αγαπημένο μας ροκ συγκρότημα , που δεν είναι πάλι οι Placebo ή οι Scorpions ή οι Μetallica. Α! Και δεν ακύρωσε την εμφάνιση τελευταία στιγμή. Δηλαδή έλεος, άμα οι Αγγλάρες έχουν κάθε ‘καλοκαίρι’ 25 φεστιβάλ, εμείς γιατί όχι; Δεν είναι δυνατόν να θεωρείται νορμάλ να πακετάρεις μέσα στο κατακαλόκαιρο ρούχα για φεστιβάλ και να παίρνεις και γαλότσες μαζί. Ενώ θα μπορούσες να παίρνεις μαγιό… Κάνω δημόσια έκκληση λοιπόν στους μουσικόφιλους όλου του έθνους να οργανωθούν για να επαναστήσουμε ενάντια στις χάλια συναυλίες, χάλια χώρους, χάλια μπαρ και χάλια ηχοσυστήματα.
Hats off λοιπόν για τα live. Aς ελπίσουμε οτι από του χρόνου θα έρθουν στο Αν οι NIN, για να ικανοποιηθούν μερικά ηγετικά μέλη γνωστού εκδοτικού οίκου.

.
Το πορτοκαλί φανάρι

.
Αγαπώ το πορτοκαλί στα φανάρια.Πορτοκαλί ΚΑΙ όταν σταματάνε τα αυτοκίνητα ΚΑΙ όταν ξεκινάνε. Τι θέλω να πω με αυτά. Ας μιλήσουμε με παραδείγματα.
Σενάριο πρώτο.Εγώ, ο απλός και ανέμελος πολίτης που έχω διαλέξει να περπατήσω… περπατάω…. και ενώ βρίσκομαι στη μέση της διάβασης, ξαφνικά αρχίζουν τα αυτοκίνητα να έρχονται όλα κατά πάνω μου. Σε ποιά χώρα είμαι; Στην Ελλάδα.
Σενάριο δεύτερο. Εγώ, ο απλός και ανέμελος πολίτης που έχω διαλέξει να περπατήσω… περπατάω….και μόλις φτάσω στη διάβαση, λέω μισό λεπτό. Αν είναι κόκκινο για τα αυτοκίνητα, προλαβαίνω. Αν είναι πο-ρτο-κα-λί, δεν προλαβαίνω (μάλλον). Αν είμαι στη μέση της διάβασης, και ανάψει πο-ρτο-κα-λί τότε επιταχύνω με ελαφριά πηδηματάκια. Σε ποιά χώρα είμαι; Στην Αγγλία.
Σας το λέω παιδιά, μεγάλο βάρος το έχω αυτή την απευθείας αλλαγή από κόκκινο σε πράσινο στην μητέρα πατρίδα. Όχι βέβαια οτι οι περισσότεροι οδηγοί είναι σταματημένοι για να ξεκινήσουν, αλλά λέμε τώρα. Και το καλύτερο είναι όταν μερικοί κορνάρουν κιόλας. Λες και θέλω εγώ ο ανέμελος πεζός να πε πατήσουν. Σαν το φανάρι στο Σύνταγμα. Αφού περιμένεις περίπου ένα εικοσάλεπτο να ανάψει ο Γρηγόρης για τους πεζούς, οι οποίοι έχουν φτάσει τους 3.000, μέσα σε 30 δεύτερα του λεπτού έχει ανάψει ο άλλος Γρηγόρης, για τους οδηγούς. Και όποιον πάρει ο χάρος.

Πράγματα που θα μου λείψουν από το Λονδίνο, η Τριλογία. Μέρος 1ο

November 10, 2007 at 11:29 pm | Posted in Analyze this | 31 Comments
Tags: ,

Τα night bus.

Πολύ μου αρέσουν τα night bus. Τι θα κάναμε χωρίς τα night bus; Θα είχαμε ξεπαραδιαστεί στους ταξιτζήδες ή απλά δε θα βγαίναμε βράδυ. Η μιζέρια στο μεγαλείο της δηλαδή. Φανταστείτε τι καλά που θα ήταν στην μικρή Αθήνα μας με night bus. Είσαι Εξάρχεια και έφτασε η βραδυά στο τέλος; Night bus. Ούτε να περιφέρεσαι στην πλατεία προσευχόμενος να περάσει κάποιος ταξίτζής που θα τον βολεύει να σε πάρει, ούτε να κινδυνεύεις να κακουργήσεις επειδή κάποιος πήδηξε και πήρε το ταξί πριν από σενα, ούτε να κινδυνεύεις να πας κάτω στον Πειραιά στα καμίνια μέσω Εκάλης γιατί ήταν κι άλλος μέσα.

Εκτός από τα παραπάνω, τα night bus είναι και σχολείο για τη ζωή. Όποιος έχει μπει έχει τουλάχιστον μια ιστορία που είτε ένας μεθυσμένος ξέρασε (bless), είτε άρχισε ένας τσακωμός, είτε τσαντίστηκε ο οδηγός γιατί κάποιος δεν είχε εισητήριο και έτσι έσβησε τη μηχανή μέχρι ο φτωχός να αποφασίσει να πληρώσει, είτε που μια παρέα με μεθυσμένες Αγγλίδες φώναζε σα να μην υπάρχει αύριο, είτε που το ζευγάρι μπροστά κόντευε να πηδηχτεί, είτε που κάποιος Άγγλος με κοντομάνικο ριγέ πουκάμισο έκανε καμάκι, είτε που κάποιος τρώει μισό κιλό κεμπάπ και του πέφτουν πατάτες και τσίλι σος all over the shop.

Τα night bus είναι και τρόπος για γίνει κάποιος πιο δυνατός και να μάθει να κοντρολάρει το πιοτό. Σαν εχτές ενθυμούμαι καμιά δυο φορές (το πολύ) να είμαι στο night bus και να γυρίζουν όλα. Μετά από μεγάλη εσωτερική μάχη αντέχω τη δοκιμασία και κατεβαίνω στη σωστή στάση. Ας είναι καλά το υποσυνείδητο που τόσες φορές μας έχει οδηγήσει κατευθείαν στο κρεβάτι, κάνοντας το ταξίδι στο night bus ένα όνειρο θερινής νυκτός.

Συγκρίνεις τη μια λίρα που πληρώνεις για να πας σπίτι με £15; Ε όχι κύριε. Και πόσα λεφτά ξοδεύουμε στα ταξί στην Ελλάδα; Ένας Θεός ξέρει.Έτσι στην Αθήνα, μετά τους ποδηλατοδρόμους που θα γίνουν 100%, άκουσα οτι θα κάνουν και όλες τις πρωινές γραμμές λεωφορείων βραδυνές.

Τα ποδήλατα.

Μιας και το έφερε η κουβέντα. Παράδεισος για ποδήλατα. Σε είδα στο ποδήλατο. Αν δεν είχα ποδήλατο θα έπρεπε να φεύγω από το σπίτι στις 8:15 και όχι στις 8:45, μισάωρο πολύ σημαντικό τις δύσκολες πρωινές ώρες. Ξέρω ακριβώς πόση ώρα θα κάνω να πάω στη δουλειά, δε με επηρεάζει η κίνηση, αφού εξάλου τα πεζοδρόμια είναι για να προσπερνάμε το λεωφορείο που έχει κολλήσει ( είναι ο ίδιος οδηγός που έσβησε τη μηχανή πιο πάνω), όταν ο ελιγμός σαν αιλουροειδές δεν είναι εφικτός.

Και η γυμναστική; Πού την πάτε τη γυμναστική; Είμαι από τη φύση μου καλλίγραμμη αλλά οι ατσαλένιες γάμπες και μπούτια θέλουν και λίγη δουλειά βρε αδερφέ. Φυσική γυμναστική.

Στη Αθήνα τώρα, που με μεγάλο ζήλο θα μεταφέρω το ποδηλατάκι μου, έχω μερικούς ενδοιασμούς. Δεν κατέχω το λογισμικό να καταλάβω γιατί σε μια τέτοια πόλη δεν υπάρχουν ποδήλατα. Οι αποστάσεις μικρές, ο καιρός τον περισσότερο χρόνο καλός, πρόβλημα με το καυσαέριο έχουμε. Ϊσως αν γινόταν κάποια τρομοκρατική σε λεωφορείο και μετρό όπως εδώ, να αυξανόταν ο αριθμός των ποδηλατών.

Φυσικά δε φτάνει μόνο ο ποδηλατόδρομος. Άντε να εξηγήσεις στον Έλληνα οδηγό οτι και το ποδήλατο είναι όχημα. Άντε να βγεις στη Συγγρού με το ποδήλατο. Θα πρέπει το προηγούμενο βράδυ να βγείς με τους δικούς σου καλού κακού να τους αποχαιρετήσεις σε περίπτωση που ένας ταξιτζής δει πελάτη ή που κανένα μηχανάκι θα πεταχτεί από τον παράδρομο, ή που κάποιος με ένα punto νομίζει οτι είναι στην Monza και οδηγεί Ferrari και αντί με 110 πάει με 230.

Και το παρκάρισμα; Πού θα το παρκάρω το Ridgeback; Θα το δέσω στο δέντρο ή στο παγκάκι; Δέχομαι κάθε είδους προτάσεις περί του θέματος, όπως επίσης και την παροχή τζάμπα σωφέρ.

To ποτάμι

September 24, 2007 at 9:03 pm | Posted in Analyze this | 8 Comments
Tags:

To τελευταίο Σάββατο που μάλλον θα έχει καλό καιρό (και δεν εννοώ οτι μόνο δεν έβρεχε, είχε ΚΑΙ ήλιο) για φέτος έκανα βόλτα με το Dixie Queen στο εφτακάθαρο, πολυσυζητημένο και πολυφωτογραφημένο ποτάμι που ακούει στο όνομα Τάμεσης. Πριν καλά καλά ξεκινήσει η βόλτα είδα για πρώτη φορά – αν δε με απατά η κουρασμένη από εμπειρίες μνήμη μου- τη γέφυρα να ανοίγει μπροστά μου, αποζημιώνοντας τους τουρίστες με πολλαπλά φλας και δίνοντας στις ψηφιακές μηχανές δυνατά επιχειρήματα να την πουν στα συμβατικά φιλμ.

To ποτάμι μέσα σε μια πόλη της δίνει απλά άλλη αίσθηση. Ας πάρουμε τον Τάμεση για παράδειγμα. Μόνο την ιστορία να σκεφτεί κανείς που κουβαλάνε τα γάργαρα αυτά νερά.

Αρχίσαμε λοιπόν τη βόλτα μας με μικρή για τους Ευρωπαίους αλλά μεγάλη για τους Εγγλέζους καθυστέρηση. Καθισμένη η παρέα μας των τεσσάρων και με παρέα άλλων πολλών στο πίσω μέρος του πρωτόγονου μεταφορικού μέσου είδαμε τη διαδρομή να φεύγει αντί να έρχεται.

Από το ποτάμι βλέπεις την πόλη από εντελώς διαφορετική οπτική γωνία.

Το πλοίο δεν πήγαινε ούτε πολύ αργά ούτε πολύ γρήγορα- έκανε όλες τις σωστές κινήσεις, σαν γκόμενος που διαβάζει το μυαλό σου. Η διαδρομή ήταν σα ζαβολιά σε παιχνίδι που οι άλλοι παίζουν με αυτοκίνητα, μηχανές, λεωφορεία ή μετρό. Η πόλη πέρασε από μπροστά μας και εμείς από μεσα της.

Φτάσαμε σε απόκρυφα σημεία που άμα πάρω τον ενθουσιασμό των συνεπιβατών μας σαν ένδειξη, λίγοι έχουν ξαναφτάσει (κατάσταση σαν τον παραπάνω γκόμενο).

Χαζεύοντας τα νερά και όλα αυτά τα διαφορετικά κτήρια, περνάνε από το μυαλό σου διάφορες σκέψεις ενώ απολαμβάνεις ένα κρύο pint. Δε θυμάμαι τί ακριβώς σκεφτόμουνα. Αλλά θυμάμαι οτι είχα ένα περίεργα ευχάριστο συναίσθημα. Βέβαια σύντομα κατάλαβα οτι τo gin and tonic που προσγειώθηκε στα χέρια μου καταϊδρωμένο μετά από 4 δροσιστικά pints ίσως έπαιξε κάποιο ρόλο στην μαγική αυτή ευφορία. Αφού σκοτίνιασε και κάναμε λίγο μπούγκι στο ντάνς φλορ μαζί με 2 σφηνάκια αγνώστου προελεύσεως και ποιότητας, και άλλη μια βότκα με κάτι άλλο μεσα και κάτι τσιγάρα επίσης με κάτι άλλο μεσα, με το αεράκι να την φυσάει, πλέκοντας τα φρεσκοβαμμένα μαλλιά της σε συνδυασμούς που θα ζήλευε κάθε καβαλάρης, η Colpocoquette ξεστόμισε τις μαγικές λέξεις πάνω στο κατάστρωμα : ‘Δεν- αισθάνομαι-καλά’.

Αυτές ήταν και οι τελευταίες λέξεις για κανένα εικοσάλεπτο μιας και όπως ισχυρίστηκαν συνένοχοι, σε αυτό το διάστημα έγινε χρήση της παγκόσμιας γλώσσας νοηματονευμάτων. Κάτω το κεφάλι για καταφατική απάντηση (Θες να πάμε κάτω να κάτσουμε;) και πάνω το κεφάλι για αρνητική απάντηση ( Θες να πας τουαλέτα;)

Μέχρι και σήμερα πιστεύω οτι για την κατάστασή μου παραπάνω βάρος φέρει το κύμα και οτι δεν είχα φάει, παρά αυτά τα σατανικά χημικά. Έχοντας δυνατή κράση από μικρή, αναστηλώθηκα και ανασκουμπώθηκα (κάπως- σορτ οφ) μέχρι να πιάσουμε πάλι ξηρά και να αγκυροβολήσουμε. Έχοντας επίσης πλήρη συναίσθηση της πραγματικότητας αλλά όχι και τόσο του χρόνου (έβλεπα το σκαλοπάτι αλλά δεν προλάβαινα να μην σκοντάψω αλλά προλάβαινα να κάνω κοντρόλ για να μην πέσω) έφτασα σπίτι με ταξί και όχι πετώντας όπως νόμιζα και κοιμήθηκα σαν πουλάκι.

Πού ήθελα να καταλήξω… Οτι τα ποτάμια είναι πολύ ωραία…

Create a free website or blog at WordPress.com.
Entries and comments feeds.