Του Salute

May 31, 2010 at 1:14 pm | Posted in Analyze that | Leave a comment
Tags:

Ο Φόβος

Μας ψεκάζουν…διάβασα κάπου… “Κοιτάξτε αυτά τα αεροπλάνα στον ουρανό πόση ώρα πετάνε και πόσο καπνό βγάζουν σε σχέση με τα άλλα δίπλα, τα επιβατικά…”

“Απο τότε που είρθε το ΔΝΤ πετάνε συνεχώς τα ρημάδια…Και κάτι μας ρίχνουν..σε σκόνη!”

Παρ’ όλα αυτά εμένα δε δείχνει να με πιάνει τίποτα..Ακόμα τρελός νιώθω, ακόμα αδικημένος, ακόμα φοβισμένος, ακόμα “να σας πιάσω να σας δαγκώσω τον καρύτζαφλο, λαμόγια”, ακόμα ρομαντικός….

Οι λέξεις δεν ταιριάζουν…Φοβισμένος και οργισμένος?? Τρελός και αδικημένος?? Ρομαντικός και τρελός και φοβισμένος??? Κι όμως έτσι με έκαναν…Να φοβάμαι μην τρελαθώ και απο την αδικία να τους δαγκώσω, και όλα αυτά στο σούρουπο, με το ηλιοβασίλεμα….

Είναι η ζωή μου που έχουν στα χέρια τους και μεταχειρίζονται με τον πιο εξευτελιστικό τρόπο..Είναι το μέλλον μου που τελικά δείχνει πολύ μακρινό και αδιάφορο..Είναι που ΑΥΤΟΙ με δικές τους πρωτοβουλίες μας έφτασαν κάπου εδώ..Να προσπαθώ να κρατηθώ μπροστά στο γκρεμό..Να ψάχνω κάπου να πιαστώ, ένα χέρι, μια πέτρα, ένα κλαδί…

Ο φόβος μας ή αλλιώς ο φόβος που μας δημιούργησαν, ο πανικός μας ή αλλιώς ο πανικός που μας επέβαλαν είναι το πιο δυνατό τους όπλο..

Μου λένε, θα σου μειώσουμε το μισθό 30%, γιατί δεν έχουμε να σου δώσουμε…και με πιάνει πανικός…Πως θα ζήσω, έχω τόσα έξοδα…ενοίκια, τηλέφωνα, internet, αυτοκίνητα…Και αρχίζω και φοβάμαι, και αρχίζω και υποχωρώ…Τι να κάνω?? Να μην τα δεχτώ? Να μείνω στο δρόμο??? Να αρχίσω να ψάχνω τα σκουπίδια??? Τι να κάνω???

Μου λένε, θα σου αυξήσω το ΦΠΑ, γιατί πρέπει να μαζέψω χρήματα…Και εγώ τι θα απογίνω??? Πως θα ψωνίζω??? Τις ανάγκες που είχα πως θα τις καλύψω??? Θα τρώω λιγότερο….Θα μετακινούμε λιγότερο….Θα μένω στο σπίτι μου μέσα….Θα βγαίνω μια φορά το μήνα και θα μου λένε: “Που χάθηκες ρε συ???”  “Άνοιξε η γη και σε κατάπιε??”

Μου λένε πως όλα θα είναι προσωρινά, πως μετά απο την καταιγίδα βγαίνει πάντα ήλιος…Τώρα έχουμε καταιγίδα…Φυλλάξου…Θα βραχείς! Θα γίνεις μούσκεμα!…Θα κρυώσεις!…Και μετά? Τι θα γίνει??? Ααααα, μετά θα στεγνώσεις απο τον ωραίο ήλιο που θα σου φέρουμε…

Ακόμα φοβάμαι όμως….Και όσο φοβάμαι δεν μπορώ να αντιδράσω…Και όσο δεν αντιδρώ καταπιέζομαι…Και όσο καταπιέζομαι δεν νιώθω καλά….Και όταν δεν νιώθω καλά δεν νοιώθουν και οι γύρω μου καλά…Και είναι πολλοί οι γύρω μου που δεν νοιώθουν καλά….Και καλά να νοιώθω, δεν μπορώ, γιατί οι γύρω μου είναι πολλόι, και δεν νοιώθουν καλά…Εκτός αν δεν τους βλέπω…Και αν ο φίλος μου δεν είναι καλά?? Δε θα βλέπω και το φίλο μου…

Αυτή είναι η λύση…Αυτό θα κάνω…Θα κάτσω σπίτι…δε θα βλέπω κανέναν!!! Και θα περιμένω….θα περιμένω ώσπου να περάσει….θα περιμένω μέχρι να ακούσω στην τηλεόραση : “Τώρα μπορείτε να βγείτε έξω…Όλα πάλι είναι όπως πριν, μη σου πω και καλύτερα…” Και θα τους ακούσω…Γιατί αυτοί που με έβαλαν να κάτσω μέσα στο σπίτι μου ταμπουρωμένος και φοβισμένος και μόνος, θα μου πουν να βγώ έξω!! Και μόλις βγώ θα τρέξω, θα τρέξω στους φίλους μου να χαρούμε όλοι μαζί…να βγούμε να διασκεδάσουμε και να γελάσουμε….Αλλά θα με θυμούνται??…Θα είναι ακόμα εδώ??? Θα θέλουν να με κάνουν παρέα??? Δε ξέρω….

Τελικά το ξανασκέφτηκα….Δεν μου αρέσει αυτή η λύση….Δεν με ικανοποιεί…

Θέλω να διώξω το φόβο μου….Θέλω να διώξω το φόβο μου….ΘΕΛΩ ΝΑ ΔΙΩΞΩ ΤΟ ΦΟΒΟ ΜΟΥ!!!

Όλοι με τσαλαπατούν γιατί φοβάμαι….όλοι με εκμεταλεύονται γιατί φοβάμαι….Δεν αφήνω τη φωνή μου να βγεί γιατί φοβάμαι…

Δε μπορώ να αντιμηλίσω στο αφεντικό μου γιατί φοβάμαι…Φοβάμαι μη με διώξει και χάσω τη δουλειά μου….και μείνω χωρίς λεφτά…Οπότε πρέπει να δεχτώ ό,τι μου πει…Η ζωή μου είναι στα χέρια του γιατί φοβάμαι….

Δε μπορώ να μη δεχτώ τα μέτρα γιατί φοβάμαι….Φοβάμαι μην είμαι εγώ το μαύρο πρόβατο…

Και αν δε φοβόμουν τι θα γινόταν??? Αν είχα το θάρρος να αρνηθώ όσα μου επιβάλουν??? Αν είχα το θάρρος να πάρω τη ζωή στα χέρια μου??? Αν έιχα το θάρρος να δεχτώ τις συνέπειες των πράξεών μου??? Αν έκανα αυτό που μου φωνάζει η συνείδηση μου??? Αν ήμουν διαφορετικός??? Αν δεν έσκυβα το κεφάλι??? Αν έκανα αυτό που με κάνει να αισθάνομαι καλα??? Αν έκανα αυτό που με ηρεμεί, που με κάνει να νιώθω άνθρωπος, που δεν παραβιάζει τις αξίες μου ούτε τις θίγει, που με κάνει να είμαι ελεύθερος….Τι θα γινόταν??? Δε ξέρω, αλλά μήπως πρέπει να το δοκιμάσω??? Μήπως για μια γαμημένη φορά θα πρέπει να σηκώσω το κεφάλι μου ψηλά??? Μήπως θα πρέπει να διεκδικίσω αυτά που πιστεύω??? Μήπως θα πρέπει να “πολεμήσω” με ό,τι όπλα έχω??? Μήπως τελικά έχω πολλά απο αυτά τα όπλα και έχουν πιάσει αράχνες???

Μήπως πρέπει να αρχίσω να ξυπνάω……

«Ποιες λέξεις μέσα σου σαπίζουν και δε θέλουν να βγουν
ποια ελπίδα σ’ οδηγεί στην πιο γλυκιά αυταπάτη
ποια θλίψη σε κλωτσάει πιο μακριά από παντού
πες μου ποιος φόβος σε νίκησε πάλι»

Create a free website or blog at WordPress.com.
Entries and comments feeds.