Κι όμως

July 12, 2007 at 9:40 pm | Posted in Analyze this | 7 Comments

Άλλη μια μέρα δουλειά και μετά πετάω σαν περιστέρα, πράγμα που σημαίνει οτι δεν θα γράψω τίποτα μέχρι να γυρίσω ηλιοκαμμένη από τον δυνατό ελληνικό ήλιο.

Μέχρι τότε όμως σας αφήνω με μια φωτογραφία από το γραφείο, για να δείτε με τι έχω να λογαριαστώ εκτός από το κίμπορντ και τους φακέλους. Στο βάθος το χέρι του Αυστραλού να κάνει ντάμπλ κλικ. Μεγάλη η χάρη του.

dsc00069.jpg

Advertisements

OBEY YOUR MASTER

July 10, 2007 at 1:29 pm | Posted in Analyze that | 8 Comments
Tags: , ,

Ο,τι και να πω θα είναι λίγο. Το οτι είναι στα early 40s οι Metallica σημαίνει οτι ξέρουν πλέον τι θέλει ο κόσμος και το δίνουν. Καμία κριτική δε νομίζω οτι μπορεί να περιγράψει το συναίσθημα στο Wembley την Κυριακή το βράδυ. Δεν υπάρχει λόγος να τους κράξουμε επειδή τα τελευταία άλμπουμ δεν είναι τόσο καλά όσο τα πρώτα, ούτε να τσακωνόμαστε αν το Κill ’em all ήταν χειρότερο από το Ride the Lighting. Όποιος τους είδε live και μετά γκρίνιαξε, προφανώς δεν ήρθε στη συναυλία με τη θέλησή του ή απλά δεν άκουγε ποτέ Metallica. Εγώ πήγα στη συναυλία σίγουρα όχι για να ακούσω τα τελευταία τους κομμάτια αλλά για να ακούσω αυτά που με έκαναν να μου αρέσουν Metallica και το μέταλ γενικότερα. Πήγα, επειδή κάθε φορά που θα ακούω από εδώ και πέρα αυτά τα τραγούδια θα θυμάμαι πώς ήταν στο live. Πώς ήταν δηλαδή να βλέπεις ένα ολόκληρο Wembley με σηκωμένα τα χέρια να τραγουδάει οbey your master- master… Μου θύμισε την προπολεμική Γερμανία τότε που πειραματιζόμουνα πολιτικά και έκανα παρέα με τον Αδόλφο.

Προς μεγάλη έκπληξη άρχισαν με το Creeping Death, ενώ εγώ ολοκληρώθηκα κατά το ένα τέταρτο όταν άρχισε η εισαγωγή του For Whom The Bell Tolls. Τα υπόλοιπα ¾ της ολοκλήρωσής μου είναι θέμα άλλου ποστ.

Sad But True– I’m your pain when you can’t feel, τι είπε ο άνθρωπος. Να μείνω αναίσθητη να γίνει ο Τζέιμς ο πόνος μου. Να γίνω χορδή στην κιθάρα του Κιρκ να με γαργαλάει και πένα του άλλου του περίεργου μπασίστα που κάνει περίεργους μορφασμούς όταν παίζει σόλο.

Disposable Heroes, Bred to kill, not to care , μμμμππππρρρρ κρύος ιδρώτας με λούζει.

Ευτυχώς είχα βάλει αδιάβροχη μάσκαρα γιατί με δυσκολία συγκράτησα τα δάκρυα όταν κατάλαβα οτι άρχιζε το Unforgiven. Αυτό το γύρισμα από το δυνατό στο αργό μεταξύ His will they’ll take away ,ayayayyyyy..(yeahayay)..what I’ve felt what I’ve known πάντα κάτι μου έκανε, αισθάνθηκα σαν τότε που είμουνα δεκατρίο και το τραγουδούσα με πάθος πονεμένης νύφης που την άφησε ο γαμπρός στις σκάλες.

Τον ίδιο πόνο θα έπρεπε να είχαν αισθανθεί και τα παιδιά όταν έγραφαν το επόμενο τραγουδι. Justice is lost Justice is raped Justice is gone, πέστα Τζέημς γιατί τα λέω εγώ και δεν ακούει κανείς -δικαίωση για όλους τώρα.

The memory remains- εκεί πήγα τουαλέτα και γύρισα 3 μπύρες πιο ελαφριά για να προλάβω τους 4 καβαλάρηδες να μου φέρνουν άσχημα μαντάτα, apparently You have been dying since the day You were born. Γι’αυτό είχα μια αδιαθεσία 21 χρόνια τώρα. Ησύχασα με το που έφτασε ο Ορίωνας.

Ο,τι πρέπει να ετοιμαστώ για την αποθέωση του Fade to black. Aυτό το κομμάτι είχαν μεγάλη έμπνευση όταν το έγραφαν. Είναι και αργό και γρήγορο, και πονεσιάρικο (καινούρια λέξη) και επιθετικό. Μεγάλη φασαρία μεταξύ της αλλαγής ύφους από Growing darkness taking dawn ,I was me, but now he’s gone – οι κιθάρες και τα ντραμς στο φουλ, και το καλύτερο είναι οτι ξέρεις τι έρχεται, και όταν έρχεται γίνεται έ-κρη-ξη. Μεγάλη φασαρία , χοροπηδητό και αγκωνιές και όποιος σωθεί σώθηκε– No one but me can save myself, but it’s too laaaaaaate (τιριρι τιριρι τιριρι ο Κιρκ) Now I can’t think, think why I should even try… μόνο που το σκέφτομαι θέλω να βάλω να ακούσω το κομμάτι πάλι…

Και πάνω που πάει να ξεκουραστεί ο κοσμάκης από το καρδιοχτύπι, τότε συνέβη. Άρχισε.

Πανωλεθρία.

Ακόμα δεν καταλάβατε;

Ποιό άλλο κομμάτι θα μπορούσε να έχει ολόκληρο νεόχτιστο και φρεσκοβαμμένο Wembley γεμάτο με ένα στόλο μαυροφορεμένους τατουαζάδες να ρίχνουν μπουνιές στον αέρα λες και είναι μαριονέτες. Ο Τζέημς διατάζει και εμείς υπακούμε.

Just call my name, `cause I’ll hear you scream . Master (χέρι πάνω)- Master (χέρι πάνω). Αυτό θα πει πώρωση. 3 μέρες μετά και ακόμα είναι χαραγμένο στο μυαλό μου. Δεν μπορείς να αγνοήσεις έναν άνθρωπο πάνω στη σκηνή που σου λέει με δυνατή βραχνή φωνή: Weeeeeeeeeembleeeeyyyy give it to me. Hell yeah!

Μόλις που κατάφερα να ξελαχανιάσω μετά από το Battery και το No Leaf Clover, και έφτασε ο δεύτερος γύρος ξεσαλώματος και μελανιάς (και κλανιάς, πάντα υπάρχει κάποιος που κλάνει λες και εξαρτάται η ζωή του από αυτό). Όχι έτσι θα μας άφηναν. Ενός λεπτού σιγή για αυτό που έμελε να ακολουθήσει.

Nothing Else Matters- One -Enter Sandman απανωτά. Ο Κτούλου να μας φυλάει. Σαν θηριοδαμαστής που πετάει ωμό κρέας σε λυσσασμένες τίγρεις. Ούτε εθνικό ύμνο μετά από την απελευθέρωση να τραγουδάγαμε. Οι παραφωνίες του average joe καλύφθηκαν από την φωνάρα του Τζέημς. Η φωνή αυτού του ανθρώπου είναι φτιαγμένη για κάτι τέτοιες στιγμές. Όποιος τους έχει δει καταλαβαίνει τι εννοώ. Όποιος πάλι όχι, λυπάμαι αλλά words can’t describe. Τι φωτιές πετάχτηκαν από τη σκηνή, τι καπνοί, τι πυροτεχνήματα, μπουρλότο γίναμε. Εκεί με το Landmine has taken my sight Taken my speech Taken my hearing κτλ., τα ντραμς είναι σαν πολυβόλο μες τη μάχη. Σκιάχτηκα. Τελικά τα έπη είναι όντως διαχρονικά… I waaaaaaaaant iiiiiiiiiiitt έλεγε ο αρχηγός ε και του το δίναμε τι να κάναμε. Υπήρχαν και οι all time classic αναπτήρες φυσικά για να κάνουν την ατμόσφαιρα πιο γραφική. Eeeeexit light-Eeeenter night (με τα πρώτα Ε κάθε λέξης να αντηχούν λες και μας κάνανε βασανιστήρια στα τάρταρα) και λέμε αυτό ήταν, τελείωσε.

Όχι κύριοι. Εκεί να μας πεθάνουνε. Acting like a maniac –Whiplashshsh και ένα Seek and Destroy για το δρόμο.

Αν ξαναέρθουν εκεί που είμαι θα ξαναπάω, και όσοι από εσάς σας αρέσουν και τσιγκουνευτήκατε το εισητήριο, ε τότε σας αξίζει να σας σβηστεί η μνήμη από το ipod. Δεν κάνω καμία αναφορά στα 3 σαπόρτ γιατί όσο καλά και να ήταν, σβήστηκαν από το χάρτη της μουσικής με το που έβγαλε το πρώτο μουγκρητό ο Τζέημς με την τρομοκρατική μουσάρα του.

Αν μπορούσα να γυρίσω το χρόνο πίσω θα πήγαινα πάλι στην Κυριακή το απόγευμα. Και μετά πάλι. Όσες φορές και να το έκανα, θα μου έμενε μια απορία. Αυτοί που πάνε στις συναυλίες και πετάνε τα παπούτσια τους, με πιο σκεπτικό δρουν; Δε μιλάω για αυτούς που πετάνε γεμάτα ποτήρια με μπύρα γιατί κάποια μέρα θα βρουν την τιμωρία τους.

Hell yeeeeeeaaaaahhhh!!!

Kατουρώντας

July 9, 2007 at 10:20 pm | Posted in Analyze this | 4 Comments
Tags:

 

dsc00108.jpgdsc00109.jpg

H σοφία της ζωής, σε μια πόρτα τουαλέτας…

4

July 9, 2007 at 12:39 pm | Posted in Analyze that | 2 Comments

μέρες δουλειάς ακόμα… (χωρίς τη σημερινή)…

Αντίστροφη μέτρηση

July 6, 2007 at 8:55 pm | Posted in Analyze this | 6 Comments

Ε ναι έχει  αρχίσει. Just for the record, η νεαρή κολποκοκέτα θα βρίσκεται στα πάτρια εδάφη σε 8 μέρες, όπου και θα ξανασυνδεθεί με τον παντοτινό της έρωτα Ήλιο. Μπύρα Άμστελ σε ποτήρι, σουβλάκι, περίπτερο, καυσαέριο, ταξί, τυρόπιτα, καρεκλάκια έξω, θερινό σινεμά και το πιο βασικό: μαγιό (πετσέτα, αντιηλιακό, θάλασσα).

Οι παρενέργειες της βροχής

July 3, 2007 at 12:30 pm | Posted in Analyze that | 11 Comments
Tags:

Η ώρα 7:15 και χτυπάει το ξυπνητήρι.

Η ώρα 7:45 και μετά από 2-3 snooze σηκώνομαι.

Η ώρα 9 και φτάνω στο γραφείο. Έχουν έρθει άλλοι 2.

9:15 και πίνω ένα καφεδάκι. Κοιτάω τα mail μου. Στέλνω μερικές απαντήσεις. Με please, thank you, και kind regards εννοείται.

9:30 και έχω σηκώσει το τηλέφωνο ήδη 4 φορές. Και τις 4 ήταν για 4 διαφορετικούς και έπρεπε να σηκωθώ να τους φωνάξω. Να είχαμε μια ντουντούκα.

9:40 και ώρα να χαζέψω στο διαδύκτιο. Μπαίνω σε μερικά blogs, πατάω μερικά links, χαζεύω λίγο ακόμα.

10:00 και σα να πεινάω λίγο, δεν έφαγα και πρωινό. Άρχισε να βρέχει (ανησυχούσα).

10:10 και κάποιος είπε οτι άκουσε λέει στις ειδήσεις οτι μέχρι τις 14 Ιουλίου θα βρέχει, μετά θα κάνει μια μέρα ήλιο και μετά πάλι βροχή. Αν είναι έτσι να αρχίζω να ακονίζω τα χασαπομάχαιρα από τώρα, να σιγουρευτώ οτι θα κόψω τη φλέβα μου σωστά. Ίσως δανιστώ κανένα από εκείνα που έχουν οι κεμπαμπτζίδες, είναι και εφετζίδικα (πολλά τζ σε μια πρόταση).

11:00 και χαζεύω λίγο ακόμα, κοιτάω απ’έξω και καταλαβαίνω τι σκεφτόναν ο Bob όταν έγραφε , that cold black cloud is coming down… Άν είναι έτσι όταν θα κάνω knocking on heaven’s door, μάλλον για κόλαση με βλέπω.

11:15 και μια ηλιαχτίδα ξετρύπωσε από το πουθενά. Προβλέψεις τη θέλουν να χάνεται σύντομα. Και άδοξα. Και να μην κάνει ανκόρ για πολύ καιρό.

11:40 και το είδα με τα ίδια μου τα μάτια: απαγορεύτηκε σε σχολείο να αγκαλιάζονται οι μαθητές. Η ώρα περνάει απελπιστικά αργά, αλλά όχι τόσο αργά όσο θα περάσει μεταξύ 2:30 και 5.

12:00 και ούτε ένα τηλεφώνημα, μόνο ένα μήνυμα για ένα πάρτυ την Πέμπτη, κάποιας πού έχω να δω μπορεί και ένα χρόνο. Εννοείται οτι δεν θα πάω. Αν το θυμηθώ ίσως της στείλω birthday wishes από το facebook (λέμε τώρα).

12:20 και το γεγονός οτι το lunch break πλησιάζει κάνει την κατάσταση κάπως καλύτερη

13:30 και την κάνω Λούης για βόλτα. Συνήθως δεν φεύγω για μια ώρα αλλά αυτή τη φορά πρέπει να γίνει βρέξει χιονίσει, μάλλον βρέξει αλλά εδώ που φτάσαμε και το χιόνι δε θα είναι τόσο περίεργο. Όλο και κάτι θα βρω να χαζέψω στο Angel. Ούτε να φάω δεν όρεξη. Καλό από τη μια, διακοπές θα πάω σύντομα και φήμες θέλουν στην Ελλάδα να είναι καλοκαίρι. Η λέξη αυτή στα αγγλικά λεξικά έχει ένα ορισμό του τύπου : παραλλαγή μιας εποχής που ονομάζεται και αλλιώς φθινόπωρο ή χειμώνας. Επικρατούν κυρίως βροχές, νεφώσεις, μπορεί και νευρώσεις, ενώ στο παρελθόν έχει παρατηρηθεί και το φαινόμενο της θέασης ηλίου, ποτέ για περισσότερο από ένα λεπτό συνεχόμενο. ‘Ηλιος: θεός της Ελληνικής μυθολογίας.

14:10 γυρίζω στο γραφείο… οι ώρες μετά το μεσημεριανό είναι πολύ δύσκολες. Λίγο η χώνεψη, λίγο το κομπιούτερ, λίγο να κοιτάξεις έξω από το παράθυρο και να δεις να βρέχει γάτες και σκύλους, δε θέλει πολύ. Άνθρωπος είμαι, όχι μηχανή, όπως έχει πει και ένας μεγάλος σύγχρονος φιλόσοφος.

15:00 και από το μυαλό μου έχει περάσει για πολλοστή φορά να πω οτι πάω στο μέρος και απλά να μην ξαναγυρίσω. Καμιά φορά σκέφτομαι να μην πάρω καν την τσάντα μαζί μου, αλλά μετά θυμάμαι οτι είναι η τσάντα που μ΄αρέσει και έχω και μερικά καλλυντικά μέσα. Δεν μπορεί να είμαι φιούτζιτιβ και άβαφτη.

15:20 και τελικά όσο πιο πολύ κοιτάς το ρολόι, τόσο πιο αργά πάει.

15:30 Μαρτύριο. Περνάω ένα μαρτύριο. Μα πόσο αργά μπορούνε να περάσουν 10 λεπτά;

15:40 Ο Αυστραλός βοηθάει με τον τρόπο του γιατί είναι ο μόνος που καταλαβαίνει οτι ΔΕΝ είναι φυσικό να βρέχει τόσο πολύ Ιούλιο μήνα και τα πάρκα ΔΕΝ χρειάζονται τόσο πολύ νερό. Αυτά είναι φτηνά κόλπα που σκαρφίζονται τα εγγλεζάκια για να δικαιολογήσουν τη μίζερη τύχη τους.

15:50 Δεν κάνω πλάκα. Η ώρα δ ε ν π ε ρ ν ά ε ι . . .

16:10 μπορώ να αντέξω.Το ξέρω. Το έχω ξανακάνει. Αναρωτιέμαι αν υποφέρει κανένας τόσο πολύ όσο εγώ. Κοιτάω γύρω γύρω και όλοι φαίνονται πολύ απορροφημένοι. Μπορεί βέβαια να γράφουν σε κανένα μπλογη όπως εγώ. Ή μπορεί η μοίρα να μην τους έπαιξε τόσο άτιμο παιχνίδι και να έχουν περισσότερα πράγματα να κάνουν απ΄ότι εγώ.

16:30 Δάκρυα χαράς ανεβαίνουν στα μάτια μου όταν συνειδητοποιώ οτι το ρολόι του πι-σι πάει πίσω. Ούτε όταν χώρεσα σε size 10 δε μου ήρθε να κλάψω έτσι.

16:40 Βλέπω μπροστά μου τη γραμμή του τερματισμού. Να τη. Εκεί είναι. Τόσο κοντά. Κανείς δεν μπορεί να μου την πάρει τώρα.Ούτε τώρα ούτε ποτέ. Είναι δικιά μου, δικιά μου , δικιά μου.

16:50 Μαζεύω τα πράγματά μου, πιάνω και λίγο την κουβέντα υπολογίζοντας στο μυαλό μου πόση ώρα έχει μείνει. Κάνω και καμιά πλακίτσα, διαλέγω τραγούδια στο ipod και είμαι σίγουρη οτι στα μισά του δρόμου θα έχω γίνει μούσκεμα. Θα φτάσω σπίτι με τη βροχή μέχρι το γόνατο και δε θα μου αρέσει.

Όλοι μαζί για μια σμοκ-φρι Αγγλία

July 2, 2007 at 12:13 pm | Posted in Analyze that | 4 Comments

Aυτό ήταν παιδιά, όχι άλλο κάπνισμα και επίσημα, από τις 6 σήμερα το πρωί (Ευρωπαίοι όχι αστεία). Τι θα κάνουμε τώρα με το χέρι που δεν κρατάει την μπύρα; Πού θα διοχετευτεί όλη αυτή η αμηχανία όταν μένουμε μόνοι στο τραπέζι, ή περιμένουμε κάποιον, ή πρέπει να σκεφτούμε σοβαρά για τη ζωή, ή δεν ξέρουμε πού να κοιτάξουμε, ή είμαστε πολύ κουλ για να είμαστε αληθινοί; Πάει το παλιό chat-up line ΄έχεις αναπτήρα;΄ Τόσο διαχρονική και διεθνής ερώτηση που έγινε, χωρίς το θέλημά της, βίντατζ.

Ο καφές, το πάιντ και το κρασί δε θα είναι ποτέ ίδια.

R.I.P. Marlboros

Blog at WordPress.com.
Entries and comments feeds.