Τα αποκαϊδια μιας μέρας

August 27, 2007 at 10:30 pm | Posted in Analyze this | 27 Comments

Πυρόπληκτοι…Πύρινη λαίλαπα… Ασύμμετρη μάχη… Τρομοκράτες δασών… Θλίψη και οργή… Αριθμός 1555… Μαινόμενες φλόγες… Άστεγοι… Εκκενώθηκε το νοσοκομείο… Ξένη βοήθεια σε εναέρια μέσα… Εθνική ντροπή… Διεθνές σοκ… Ερπυστριοφόρα… Έχει διακοπεί η κυκλοφορία… 63 νεκροί επίσημα… Κραυγή αγωνίας… Πόνος ψυχής… Πύρινος όλεθρος… Κίνδυνος αναζωπύρωσης…

Σας λένε κάτι αυτά;

Κακώς.

Εγώ δεν μπορώ να καταλάβω τι μου λένε. Τι μπορεί να μου λένε; Ο,τι κάποιος έβαλε εσκεμμένα φωτιά για να κάψει τα δάση; Ο,τι έχει σχέση με τις εκλογές; Ο,τι παίζονται μεγάλα συμφέροντα από πίσω; Ο,τι η πυροσβαστική αγνόησε τις κλήσεις πολιτών; Ο,τι άργησαν να στείλουν βοήθεια; Ο,τι δεν υπάρχει συντονισμός και πρόληψη;

Είναι δυνατόν όλα αυτά να μου λένε οτι είμαι Ελληνίδα; Οτι κάποιος που ζει στην ίδια χώρα με μενα είναι υπεύθυνος για το γεγονός οτι καίγονται ζωντανοί άνθρωποι και ζώα;

Είναι δυνατόν να έχει στάχτη το μπαλκόνι μου; Είναι δυνατόν κάθε φορά που φυσάει να ανησυχώ μήπως ανοίξω την τηλεόραση και δω οτι κάποιο μέρος καίγεται; Είναι δυνατόν να βλέπω ανθρώπους να προσπαθούν να σώσουν τα ζώα τους με μπουκάλια νερό; Είναι δυνατόν να βλέπω ανθρώπους να κάθονται μπροστά από το σπίτι τους και να κλαίνε;

Μπορώ ίσως μόνο να φανταστώ πώς θα είναι να βλέπω το σπίτι μου και την περιουσία μου να καίγεται. Αλλά δε θέλω να καταλάβω πώς αισθάνεται αυτός που κλαίει μπροστά στην κάμερα. Δε θέλω να καταλάβω τι σημαίνει να τρέχεις να σωθείς από τις φλόγες. Δε θέλω να καταλάβω τι σημαίνει να καλείς την πυροσβεστική και να περιμένω για βοήθεια πεθαίνοντας από την αγωνία. Δε θέλω να έρθει η στιγμή που να πρέπει να αναγκαστώ να αφήσω πίσω μου κάποιον να καεί για να σώσω τα παιδιά μου.

Στάχτη χιλιάδες στρέμματα δάσους. Πανικόβλητοι πολίτες κραυγάζουν. Ελικόπτερα super puma. Δεν υπάρχει μέριμνα. Το πύρινο μέτωπο κυκλώνει το χωριό Σέτα. Κατάσταση έκτακτης ανάγκης.

Θέλω να ξυπνήσω και να είναι όλα αυτά ένας εφιάλτης που πέρασε. Ξέρω όμως οτι αυτό δεν θα γίνει. Καίγονται μέρη που έχω πάει για διακοπές. Μέρη που έχουν φίλοι μου εξοχικά. Καίγεται η γη και είναι σα να καίγομαι κι εγώ. Βλέπω ειδήσεις μουδιασμένη και δεν ξέρω τι να κάνω. Κουνάω το κεφάλι πάνω κάτω και δεν ξέρω πώς να εκφράσω αυτό που σκέφτομαι. Δεν ξέρω καν τί ακριβώς σκέφτομαι. Τι μπορεί να σκεφτεί κάποιος όταν βλέπει πως καίγονται άνθρωποι γιατί δεν τους βοήθησε κανείς;

Είναι δυνατόν να ΚΑΗΚΑΝ ΖΩΝΤΑΝΟΙ; Σκέφτομαι…

Είναι.

Παραπέμπω σε ποιές άλλες περιπτώσεις πεθαίναν από φωτιά- για ποιό λόγο και πότε.

Πριν καν σταματήσω το κλάμα, μετατρέπεται από απορία, σε θλίψη και μετά σε οργή.

Κανείς δεν έχει απάντηση στην ερώτηση – ποιός θα μπορούσε να το κάνει αυτό. Δυστυχώς, προφανώς, κάποιος.

Θέλω να πιστεύω οτι το εξιλαστήριο θύμα δε θα είναι κάποιος Αλβανός ή άλλος αλλοδαπός που θα βρεθεί σε κανά-δυο μέρες, πριν καλά καλά φύγει η μυρωδιά του καμμένου.

Φταίει η συγκεκριμένη κυβέρνηση; Δε νομίζω. Δεν ξέρω δηλαδή. Μήπως είναι οι Αμερικάνοι πίσω από όλα αυτά; Μήπως κάποιος άλλος που θέλει να μας βλάψει; Μήπως είναι το κακό μάτι; Μήπως είναι οι εξωγήινοι που έχουν αποστολή να καταστρέψουν τον πλανήτη γη;

Είναι νωρίς να αναζητήσουμε τα αίτια μιας τέτοιας κατάστασης.

Τα γεγονότα αυτά αποδεικνύουν με τον χειρότερο τρόπο μια συσσωρευμένη απάθεια, απληστεία, συμφεροντολογία, βλακεία και ανευθυνότητα.

Είναι τα αποκαϊδια μιας από καιρό καμμένης κοινωνίας, ενός τρύπιου συστήματος που ωθεί τον εαυτό του μέχρι τα άκρα. Που στέλνει τους νέους να σπουδάσουν και να δουλέψουν στο εξωτερικό, που δε δίνει τίποτα αλλά μόνο παίρνει, που περνάει τη νοοτροπία του όχι ποιός είναι ο καλύτερος αλλά ποιός ξέρει τους πιο πολλούς, που σε κάνει να ψηφίζεις όχι τον πιο κατάλληλο αλλά τον λιγότερο ακατάλληλο, που κάνει τον ωχαδερφισμό δόκιμη λέξη, που συνεχίζει να στρατεύει ενώ η αληθινή απειλή είναι αποδεδειγμένα εδώ δίπλα και όχι πέρα από τα σύνορα.

Για όσους θέλετε να κάνετε κάτι στα πρώιμα ακόμα στάδια της κατάστασης, φορέστε άσπρα ή μαύρα, πάρτε και ένα λουλούδι και αφήστε το έξω από τη Βουλή. Των Ελλήνων. Ό,τι και να σημαίνει αυτό.

Το επόμενο βήμα στις εκλογές. Ας ελπίσουμε οτι ΤΩΡΑ, δε θα ξεχαστεί αυτό το θέμα.

banner1od81.jpg

Κάποιος έγραψε μια μέρα:

There’s bullet-holes where my compassion used to be
And there is violence in my heart…

Into fire you can send us
From the fire we return
You can label us a consequence
Of how much you have to learn

0102095329900.jpg

Advertisements

Oι σκλάβοι των ευρώ

August 22, 2007 at 2:26 pm | Posted in Analyze that | 8 Comments
Tags:

Όσο ενθουσιώδης να είναι κάποιος, όσο ενδιαφέρουσα να είναι μια δουλειά, μετά από λίγο, γίνεται και η διαφορετικότητα ρουτίνα. Το ξυπνητήρι πάντα στην ίδια ώρα, κάθε πρωί οι ίδιες σκέψεις μέχρι να πείσουμε τον εαυτό μας να σηκωθεί, ο ύπνος ποτέ δε φτάνει. Συγκεκριμένες κινήσεις και χωρίς να συμβαίνει τίποτα το ιδιαίτερο, ξαφνικά στο γραφείο. Πόσο busy μπορεί να είναι κάποιος; Εγώ προσωπικά, δε χρειάζομαι πάνω από 2 ώρες εντατικής δουλειάς τη μέρα (και πολύ λέω) για να τελειώσω αυτά που έχω να κάνω. Και μετά τι; Μετά ίντερνετ και άγιος ο Θεός, ζήτω το ελέυθερο blogging… Η ύπαρξη και εξάπλωση τόσων blog είναι καθαρή απόδειξη του πώς η εργασία δεν είναι κατανεμημένη σωστά. Και μη μου πει κανείς οτι δεν έχει χαζέψει ποτέ κατά τη διάρκεια του 8αώρου ή οτι άνοιξε το blog του για να μοιραστεί τις σκέψεις του με άτομα που μπορεί να έχουν κοινά ενδιαφέροντα. Κοινά ενδιαφέροντα οτι θέλουμε να κάνουμε κάτι χρήσιμο για τους εαυτούς μας ίσως. Κοινή θέληση να σηκωθούμε και να φύγουμε στη μέση της μέρας και να μην ξαναγυρίσουμε στο γραφείο ίσως. Πόσες φορές έχω σκεφτεί οτι κοιτάω γύρω μου και δεν βρίσκω τίποτα να με ευχαριστεί ιδιαίτερα, οτι σηκώνομαι αργά αργά, βάζω το παλτό μου (άλλο ξενέρωμα τέλη Αυγούστου), παίρνω την τσάντα μου και φεύγω. Και φυσικά δεν ξαναγυρίζω. Σύγχρονο θύμα της ρουτίνας, σκέφτομαι να κάνω βήματα προς την επανάσταση του 4ημερου.

Κλείστε τα μάτια και σκεφτείτε : τι θα κάνατε αν δεν έπρεπε να δουλέψετε; Θα ανεχόσασταν σε τέτοιο βαθμό τη συμπεριφορά του καθένα για τον οποίο δουλεύετε ; Θα υποβάλλατε τον εαυτό σας σε τέτοιο καθημερινό μαρτύριο; Περιμένω πώς και πώς να πάει 5 για να φύγω, λες και με κρατάνε φυλακή. Κοιτάω το ρολόι παραπάνω απ’ότι πρέπει και ποτέ δε φαίνεται να πηγαίνει πιο γρήγορα. Ψάχνω να βρω πράγματα να κάνω για να περάσει η ώρα και να μη λιώσει κι άλλο το μυαλό μου. Ελπίζω οτι θα βρω κάποιο ενδιαφέρον site που θα μου κρατήσει την προσοχή για πάνω από 10 λεπτά. Προσφέρομαι να φτιάξω καφέ για να κάνω κάτι.

Σκέφτομαι να φύγω αλλά φυσικά δεν μπορώ γιατί ειμαι κι εγώ, σαν όλους εσάς, ένας σκλάβος των ευρώ… Και όπως έχει πει ένας σύγχρονος φιλόσοφος , ‘έχω βαρεθεί να παραπονιέμαι΄’.

I wanna, I wanna

August 21, 2007 at 10:58 am | Posted in Analyze this | 3 Comments

I wanna, I wanna, I wanna really

really really wanna zigazig haaaa

spicegirls.jpg

Εκλογές

August 19, 2007 at 8:46 pm | Posted in Analyze this | 7 Comments

Χάζευα έτσι για αλλαγή σε διάφορα μπλογκ κυρίως Ελλήνων της Ελλάδος και διαπίστωσα οτι το βασικό θέμα είναι οι εκλογές. Όχι η φωτιά στην Πεντέλη.

O Kαφές (με Κ κεφαλαίο)

August 16, 2007 at 9:50 am | Posted in Analyze that | 6 Comments
Tags:

Πόσο δύσκολο είναι να βρεις κάπου να πιεις ένα καφέ στο κέντρο του Λονδίνου;

Αρκετά.

Τα καφε νέρο, οι traditional english pub και τα ‘ντελικατέσεν’ που πουλάνε ένα κομμάτι πίτσα για μια λίρα δεν θεωρούνται σοβαροί προορισμοί για κάτι τέτοιο. Μαύρα τα σύννεφα εχτές και αυτό για μερικούς λέγεται αγγλικός καιρός. Για άλλους λέγεται ανωμαλία. Με το μπαρντόν αλλά δε νομίζω οτι είναι περίεργο να ξενερώνω που αναγκάζομαι να κουβαλάω μαζί μου αμπρέλα (έλα, έλα, ε,ε – μυστήριο παραμένει πώς πήγε στο νούμερο 1) και να φτάνω στο σπίτι βρεγμένη έως το κόκκαλο. Ευτυχώς που προλάβαμε τις ηλιαχτίδες την Κυριακή με λίγο cheese and wine. Μαζευτήκαμε πάνω από 2 άτομα στο μπαλκόνι για πάνω από 10 λεπτά. ‘Αντε και του χρόνου. Για όσους δεν το έχουν καταλάβει περνάω περίοδο δύσκολη, παλεύω καθημερινά με τον εαυτό μου από ένα παράλληλο σύμπαν. Παρόλο που το ιντερνετ ΔΕΝ μετράει σα βασικό πλεονέκτημα για μια δουλειά (ξεκολλήστε) δεν έχω ιδέα για το τι θα έκανα αν δεν υπήρχε. Να ναι καλά και το meebo.

Θα μπορούσα λοιπόν να έχω γίνει συγγραφέας. Να πηγαίνω με την πρωινή εφημερίδα στο γωνιακό καφέ, επιπλωμένο με παλιούς μπορντώ καναπέδες τσέστερφιλντ , να κάθομαι στη γνωστή μου θέση και ο κυρ- Μένιος να μου φέρνει ένα διπλό εσπρεσάκι το οποίο θα έπινα με πολύ σκεπτόμενο στυλ, κουνώντας ελαφρά πάνω κάτω το κεφάλι μου σε τακτά χρονικά διαστήματα, συμφωνώντας ή και καμιά φορα αποδικιμάζοντας την επικαιρότητα. Αφού κάπνιζα ένα τσιγάρο με αυτά τα μεγάλα τεχνητά διάφανα φίλτρα, καθισμένη σταυροπόδι και αγκαλιάζοντας με το ελεύθερο χέρι τον υπόλοιπο καναπέ. Θα σηκωνόμουν αργά αργά και με λάγνο βλέμμα θα ένευα στον κυρ- Μένιο συνομωτικά.

Whats’ wrong with this image:

– δεν πίνω εσπρέσο

– δεν ξέρω κανένα κύριο Μένιο

– δεν ξέρω να γράφω

– έχω αλλεργία στο δέρμα

Θα μπορούσα να είχα παντρευτεί ένα σοβαρό κύριο με ΚΑΛΗ δουλειά και να κάθομαι όλη τη μέρα σπίτι, ανα- διακοσμώντας κάθε μέρα τα βάζα με τις οργάντζες. Εννοείται οτι θα απέλυα αβέρτα τις καμαριέρες γιατί δε συγυρίζουν καλά την ντουλάπα- τους έχω πει τόσες φορές οτι τα ρούχα πρέπει να είναι τοποθετημένα σύμφωνα με το χρώμα και όχι το μάκρος. Τότε θα έπινα ένα latte-frappo-chico-super-freddochino με βανίλια, caramel and fudge διαβάζοντας για 3 ώρες το τελευταίο Tatler.

Whats’ wrong with this image:

– δεν πίνω latte-frappo-chico-super-freddochino με βανίλια, caramel and fudge

– τοποθετώ τα ρούχα στη ντουλάπα σύμφωνα με την εποχή

– δεν έχω ντουλάπα

– έχω αλλεργία στις οργάντζες

Η’ θα μπορούσα να έχω καταταγεί στο στρατό και να είμαι τώρα ένστολη στρατιωτίνα αφοσιωμένη στη φύλαξη της όμορφης χώρας μου (live your myth- explore your senses). Για έξτρα χαρτζηλίκι θα πόζαρα σε περιοδικά του τύπου Καυτές Σφαίρες, Κυνήγι και Μόδα, Παραλλαγή και Catwalk, Μπαρούτι και Τακούνι, Tanks and Minis, Υπηρετώντας (αυτό είναι το πιο πρόστυχο απ’όλα) και θα φωτογραφιζόμουνα ζωσμένη με σφαίρες μ-ό-ν-ο. Ένα φραπεδάκι μέτριο με γάλα σε μεγάλο άσπρο πλαστικό ποτήρι από το κυλικείο της μονάδας θα ήταν οτι πρέπει.

Whats’ wrong with this image:

– δεν πίνω φραπέ

– είναι αργά για να καταταγώ

– είμαι ειρηνικός τύπος

– έχω αλλεργία στο μπαρούτι

Last but not least, θα μπορούσα να είμαι αιώνια χαριτωμένη τσαχπίνα φοιτήτρια, που θα έπινα καπουτσίνο στην πιο μεγάλη κούπα του μαγαζιού με πουλόβερ κατεβασμένο μέχρι τα δάχτυλα και το ένα πόδι ανεβασμένο στην καρέκλα. Στο πιο χοτ σημείο της πόλης, στην καφετέρια που συχνάζουν τα πιο τρέντυ τυπάκια, θα κουτσομπόλευα με τις φιλενάδες μου: τι μου είπε εχτές και πώς όταν τον είδα δεν είχε καμία σχέση με το μουντ του μηνύματος που μου έστειλε το απόγευμα. Άσε που κάνει πολύ παρέα με αυτή τη Μάρθα την κολλητή του- στάνταρντ έχουν κάνει κάτι πιο παλιά απλά δε μου το λέει γιατί νομίζει οτι θα τσαντιστώ. Αλλά αυτό που με τσαντίζει πιο πολύ είναι που δε με εμπιστεύεται- τι στο καλό λέει στη φίλη του τόσες ώρες που δεν μπορεί να πει σε μένα; Ε; Εεεεεεε;

Whats’ wrong with this image:

– δεν πίνω καπουτσίνο

– δεν έχω φίλες

– δεν είμαι τρέντυ

– έχω αλλεργία στα μάλλινα πουλόβερ

Μετά από ένα παραγωγικό πρωινό στη δουλειά, πάω να φτιάξω ένα καφέ και να συνεχίσω, ή μάλλον να αρχίσω…

‘Οχι,

August 13, 2007 at 12:29 pm | Posted in Analyze this | 12 Comments

για να καταλάβετε για τί πράγμα μιλάω, παραθέτω διάλογο με τον Ουαλό. Ο μόνος νορμαλ by the way- φανταστείτε τους υπόλοιπους

Anna wrote:

How’s life in the back office??

Peter wrote:

I feel cut off from society; shut off from the outside world, plagued by sensory deprivation and the lack of female company; half driven mad by thirst and the memory of everything I have left behind.
I have made friends with a savage native who has no language but a series of grunts and whistles – I call him Wednesday for that is the day I found him. I suppose he satisfies in me the need for some society however dire but I a afraid for my safety at night and do not let him sleep in the compound.
Today I found a shard of mirror and have begun to shave painfully and slowly with a piece of sharpened coconut shell and have fashioned a pair of boots out of cat skin. I am determined not to loose all humanity.
The worst thing is this infernal heat. I am going to put this note in a bottle. God willing someone will find it and read my story for I have given up all hope of escape or rescue.

Zητείται:

August 13, 2007 at 11:48 am | Posted in Analyze that | 7 Comments
Tags:

δουλειά που να

– σε πληρώνουν ακόμα και άμα αργείς, χωρίς να λέει κανείς τίποτα εννοείται

– σερβίρουν καφέ όποτε και όπως θες. Αυτό συμπεριλαμβάνει να μη χρειάζεται να αναγκάζεσαι να πας στο γωνιακό οφ-λάισενς για να πάρεις καφέ,γιατί όλοι πίνουν τσάι και όταν τελειώνει ο καφές, δεν θεωρείται γεγονός απειλητικό για το γουέλ μπίινγκτου σύμπαντος- σε αντίθεση πάντα με το τσάι.

– μη κοιτάνε την οθόνη περίεργα άμα έχεις ανοιχτό κάποιο τσατ για παράδειγμα

– μην έχεις πίσω σου νεοζηλανδή ραγκμπίστρια που να μιλάει συνέχεια και να σιγοτραγουδάει σκοπούς άγνωστους αλλά και γνωστούς, νομίζοντας οτι είναι η Γουίτνεϊ Χιούστον

– μη χρειάζεται να σηκώνεις 150 τηλέφωνα τη μέρα, τα οποία φυσικά δεν είναι για σενα

– παίρνεις αύξηση κάθε μήνα

– μη χρειάζεται να δουλεύεις σαβ/κα

– υπάρχουν άνθρωποι με χιούμορ στο γραφείο

– μην έχεις την κάθε καριόλα από το Μπράντφορντ να προσπαθεί να σου τη φέρει

– μη δουλεύεις με άτομα που ΔΕ μιλάνε τη γλώσσα της χώρας στην οποία δουλεύουν και ζουν (ούτε εγώ είμαι από την Αγγλία φίλε Αργεντίνε αλλά όταν μάθαινα αγγλικά από το Mtv καλύτερα συνενοούμουνα)

– μην έχεις βοηθό στόκο

– ΜΗ ΧΡΕΙΑΖΕΤΑΙ ΝΑ ΔΟΥΛΕΥΕΙΣ ΓΙΑ ΑΛΛΟΥΣ

Επίσης:

ελπίδα για να

– γίνει το 8ωρο 4ωρο και το ΣΚ τριήμερο

– κλωνοποιηθεί ο Τζώνυ Ντεπ

– γυρίσω στην Ελλάδα και να παίρνω τον ίδιο μισθό με εδώ, αφού θα έχω 2 μήνες διακοπές το χρόνο

– βρέχει μόνο τα βράδυα

– έχω δεύτερο γκόμενο μασέρ (δε θέλω να κουράσω τον Τζώνυ, έχει να κάνει όλα τα υπόλοιπα για να με ευχαριστήσει μέσα στη μέρα)

– περνάνε οι ώρες στη δουλειά πιο γρήγορα

– επισκευαστεί το εντερπράις για να μπορώ να διακτινίζομαι

– ανοίξει Τέσκο κοντά στο σπίτι μου γιατί με το Μαρκς εντ Σπένσερ έχουμε ξεπαραδιαστεί

– μπορέσω επιτέλους να τρίψω παρμεζάνα στους κοιλιακούς μου

– εξαφανιστούνε οι τσαβς από το χάρτη

Καιρό ήθελα να τα πω αυτά, σα να ξαλάφρωσα κάπως

Κατά τα άλλα όλα καλά, η επιστροφή ήταν προφανέστατα ομαλή

Tσα!

August 6, 2007 at 8:36 pm | Posted in Analyze this | 6 Comments

Ήρθα, ναι ήρθα, είναι σωστές οι φήμες. Μαύρη οσάν την αραπίνα αλλά φυσικά το τροπικό αυτό μαύρισμα που αποκτήθηκε με αίμα, δάκρυα, αντιηλιακό, αγωνία και ιδρώτα σε διάφορες παραλίες της Λευκάδας αλλά και ένα συγκεκριμένο μπαλκόνι της Αθήνας μάλλον δε θα διαρκέσει για πάντα. Ετοιμάζομαι για δουλειά (και ξάσπρισμα) αύριο κιόλας.

Blog at WordPress.com.
Entries and comments feeds.