Tα μαντηλάκια Hondos

October 28, 2007 at 7:27 pm | Posted in Analyze this | 12 Comments

Και η χρησιμότητα άχρηστων αντικειμένων

Ποτέ δεν κατάλαβα σε τι χρησιμεύουν τα μαντηλάκια του Χόντου. Χρησιμοποιεί κανείς τη σήμερον ημέρα αρωματικά μαντηλάκια με γεύση κολώνια Μιράντα; Και οι άτιμοι, δε σταματάνε να τα παράγουν. Τι ένα πακέτο χαρτομάντηλα πάρεις, τι μια βαλίτσα για ταξίδια, τι μια μάσκαρα, η μισή σακούλα θα είναι γεμάτη με αρωματικά μαντηλάκια. Με το κιλό τα δίνουν οι ταμίες- ένα δώρο για να μας ηρεμήσουν αφού έχουμε κινδυνέψει να χάσουμε τη σειρά 2 φορές τουλάχιστον, από τις πιο έξυπνες που ήρθαν από το πλάι και έκαναν οτι δε μας βλέπουν. Να μου πεις σειρά υπάρχει; Δεν υπάρχει. Γιατί να υπάρχει; Έχει σημασία αν εσύ περιμένεις να πληρώσεις και περιμένεις γαι 10 λεπτά, αν κάποιος είναι πιο γρήγορος από σενα; Όχι βέβαια. Ούτε δωρεάν κραγιόν να μοίραζαν, να πληρώσουμε περιμένουμε.

Εκτός από μαντηλάκια έχω πάρει και τον κλασικό βίντατζ πλέον αναπτήρα που βοηθάει να αναγνωρίζεις άλλους Έλληνες στο εξωτερικό. Και στυλό . Κάτι χρήσιμο δηλαδή.

Περιμένω πώς και πώς να πάω τώρα τα Χριστούγεννα για ξεβαφτικά μπαμπάκια για να μου συμβούν τα εξής ακόλουθα :

– να τσακωθώ με κάποια κυράτσα που θεωρεί την επίσκεψη στο Χόντο το κατάλληλο μέρος για να δείξει την καταγωγή της,

– να προσπαθήσω να αποφύγω κάποια πωλήτρια που θέλει να μου προωθήσει το νέο πεντάλιτρο αφρόλουτρο που έρχεται με δώρο μια λεπτόρευστη κρέμα λείανσης και εντατικής ενυδάτωσης ΚΑΙ με συφιγκτικό τζελ ΚΑΙ με ορό λάμψης ενάντια στο φριζάρισμα ΚΑΙ με καρέκλα θαλάσσης με θήκη για το ποτήρι (σώζοντας έτσι έως και 9 ευρώ και 20 λεπτά- και χάνοντας 10 λεπτά από το χρόνο μου)

[ μια φορά που ζήτησα υγρό κονσήλερ με κοιτάγανε καλά καλά-την κρέμα turnaround την ξέρουν όμως]

– να με σκουντήξει κάποια που μιλάει στο κινητό της και αφού πέσει πάνω μου μόνο που δε με πλακώνει στο ξύλο

but most of all, περιμένω να φτάσω στο ταμείο και μαζί με τα μαντηλάκια , το στυλό, τον αναπτήρα και ίσως την ομπρέλα ή το καπελάκι να μου δώσουν και ένα ημερολόγιο για το νέο έτος.

Επαναλαμβάνω.

Ένα ημερολόγιο για το νέο έτος.

Με εορτολόγιο.

Παρακαλώ θερμά, όποιος ξέρει κάποιον που –

δεν έχει πετάξει (στην ανακύκλωση εννοείται ) το ημερολόγιο

δεν έχει αναρωτηθεί που σκατά βρήκαν τόσα ονόματα, ένα και δυο καμιά φορά για κάθε μέρα

δεν το έχει αφήσει πάνω στον πάγκο της κουζίνας για 1-2 αρχικά και 5-6 χρόνια στη συνέχεια.

Και φυσικά, έχει χρη-σι-μο-ποι-ή-σει το ημεροεορτολόγιο, να επικοινωνήσει μαζί μου γιατί μάλλον ξέρω που θα δωθούν τα εισιτήρια για την Amy…

Advertisements

Tι κρύβεται στα μαλλιά της Amy Winehouse?

October 24, 2007 at 7:04 pm | Posted in Analyze this | 12 Comments
Tags:

H χαμένη Ατλαντίδα;

Η λύση στο τουρκοκυπριακό;

Τα μάρμαρα του Παρθενώνα;

Η θεραπεία του AIDS;

500 GB?

‘Ενα ορφανοτροφείο;

Τα τυχερά νούμερα του λόττο ή του Κίνο;

Ένα ταμπόν για ελέφαντες;

Τίποτα από τα παραπάνω ή όλα;

Η μήπως , το ροζ μπαλάκι;

Ο νικητής θα μπει στη κληρωτίδα του Δεκεμβρίου μαζί με τον υπερτυχερό του μπίνγκο Μαϊου για τρεις βραδυές στο Λονδίνο με την Amy, μια από τις οπoίες δε θα εμφανιστεί και μια που θα τη συλλάβουν για υποψίες κατοχής μαριχουάνας.

Terms and conditions apply.

Subject to availability

510956467_b6799a142d_o.jpg amywinehouse.jpg

Hangover και τιρινίνη

October 21, 2007 at 8:57 pm | Posted in Analyze that | 14 Comments

3 τα hangover για την περασμένη εβδομάδα…

Χωρίς να το καταλάβω (μάλλον παίρνοντας το λεωφορείο) βρέθηκα την Τρίτη να περιφέρομαι μεταξύ 2 pub και ενός μπαρ, ανακατεύοντας lager, ales και κοκτέηλ… Ό,τι πρέπει δηλαδή για να διασχίσω την Shaftsbury Avenue εφαρμόζοντας την γνωστή σε όλους μέθοδο των οχταριών. Λίγο η βροχή, λίγο και το αλκοόλ, λίγο το οτι έχω αρχίσει να λυγίζω υπό τέτοιες συνθήκες, κόντεψαν να με πιάσουν τα κλάματα μέσα στο 24. Κοιτούσα το Tottenham Court Road και σκεφτόμουν οτι μπορεί να μην ξαναπεράσω από εκεί, θυμήθηκα την πρώτη (και τελευταία) φορά που ανέβηκα στο Centre Point, μέχρι και τα θολωμένα τζάμια άρχισαν να που προκαλούν νοσταλγία. Προσπαθώ να αποφύγω την αντιμετώπιση για το θέμα την αποχώρησης αλλά συνειδητοποίησα οτι η αντίστροφη μέτρηση (τιρινίνη) έχει όντως αρχίσει. Εκτός από το να με πιάνουν κρίσεις συναισθηματισμού, δεν έχω κλείσει εισιτήριο, περιμένω να ανεβούν όσο πιο πολύ γίνεται οι τιμές. Γιατί αν κλείσω, θα έχω ακριβή ημερομηνία για την αμφιλεγόμενη επιστροφή κάτι που σημαίνει οτι μετά από κάθε μπύρα παραπάνω θα αρχίσω να αγαπάω μέχρι και τα μηχανήματα chip and pin ή την Amy Winehouse– πράγμα καθόλου σωστό.

Την Παρασκευή μετά από 2 μπουκάλια λευκό στο Crown and Goose, δεν ανησυχούσα οτι δε θα ξαναπάω εκτός και αν ξυπνήσω και έχει αλλάξει θέση στο χάρτη το Camden. Μετά όμως από το δεύτερο ποτήρι στο Enterprise, λύγισα. Έφτασα μέχρι το Chalk Farm με την Ιταλίδα καταφέροντας να αποφύγουμε όλους τους πωλητές παράνομων ουσιών με τρομερούς ελιγμούς. Έρχεται το λεωφορείο της, σπάμε και ένα ποτήρι κρασιού που είχαμε δανειστεί για να σιγουρευτούμε οτι όλοι στη στάση είχαν καταλάβει οτι είχαμε μεθύσει και ξαφνικά μένει το σύμπαν με αυτή την εικόνα της Colpocoquette: το φουλάρι να έχει μπλεχτεί με το φερμουάρ του μπουφάν, στο ένα χέρι χυμένο κρασί από το ποτήρι που έσπασε, στο άλλο το ποτήρι που επέζησε, το καλώδια από το ipod κάπου να κρέμονται, την τσάντα να την κρατάω με το ζόρι και τον προσανατολισμό να μου παίζει ύπουλα παιχνίδια.

Μια και δυο ανασκουμπώνομαι, και φτάνω σπίτι περπατώντας, μπορεί και πετώντας ή και με ιστιοφόρο και λίγο πριν προλάβω να βγάλω το make up που ουσιαστικά το είχα βγάλει μερικές ώρες πριν όταν είχα ένα πρόχειρο heart to heart και μυξόκλαιγα μέσα στην pub και στο δρόμο (ή αεροδιάδρομο) για το σπίτι.

Σάββατο μεσημέρι παίρνω ένα παυσιπονάκι και ετοιμάζομαι για μεγάλες στιγμές τελικού rugby σε συνδυασμό με champagne and strawberries evening, στο οποίο μερικοί ήρθαν και έφεραν ΜΠΥΡΕΣ (you know who you are). 5 ώρες σαμπανοκατανάλωσης δε φαίνεται να με δάμασαν, σήμερα όμως τόσες ώρες μετά και μάλλον θα ενδώσω στο κάλεσμα του μαξιλαριού πιο πριν από ότι είχα υπολογίσει.

Τέλος πάντων, το θέμα είναι οτι είναι πλέον crystal (σαν την σαμπάνια, το πιάσατε??!!?) clear οτι ποτέ δε θα είμαι έτοιμη να φύγω. Εδώ έζησα σχεδόν τα πάντα και αισθάνομαι πιο πολύ μέρος αυτής της κοινωνίας παρά της ελληνικής. Είναι μέρος του εαυτού μου που μου αρέσει και είναι κάτι που δε θα ήθελα να αποχωριστώ. Αλλά πάντα υπάρχει μεγάλη διαφορά μεταξύ λογικής και συναισθήματος, πάντα οι στιγμές πριν τη αλλαγή είναι δύσκολες και σίγουρα θα έχω και στην Ελλάδα ευκαιρίες για hangover…  (innit)

Ο βοηθός μου κι εγώ

October 18, 2007 at 8:40 pm | Posted in Analyze that | 11 Comments
Tags:

Ο βοηθός μου κι εγώ δουλεύουμε μαζί. Τον λένε Τομ, είναι γύρω στα 23 και είναι ηλίθιος. Έχω ξαναμιλήσει γι’αυτόν αλλά μερικά πράγματα δεν πρέπει να τα κρατάμε μεσα μας. Με τον βοηθό μου προσπαθώ να έχω όσο το πιθανό λιγότερη επαφή κατά τις ώρες εργασίας και καθόλου τις υπόλοιπες. Φαίνεται να τα καταφέρνω καλά αλλά μάλλον οι προσπάθειες αυτές δεν είναι αρκετές.

Κατά την διάρκεια των περιορισμένων επαφών μας προσπαθώ να του μαθω τι; Τα βασικά. Τόσο βασικά που και ο average Joe τα ξέρει. Δεν τα έχει μάθει. Τα ξέρει γιατί είναι αυτονόητα και φυσιολογικά. Φαναστείτε οτι δουλεύουμε σε ένα συμβατικό γραφείο, από αυτά που μεσα στα οποία τα αντικείμενα δεν αλλάζουν θέση από μόνα τους, δηλαδή για παράδειγμα τα συρτάρια είχαν έχουν και θα έχουν την ίδια θέση. Το ίδιο ισχύει και για τα τραπέζια, τους τοίχους και τα ταβάνια. Μια τέτοια συμβατικότητα μπορεί να θεωρηθεί βαρετή, δίνει στους εργαζόμενους όμως μια αίσθηση σιγουριάς και ασφάλειας. Και φυσικά εξοικονομεί χρόνο όταν θέλουμε να βρούμε πού είναι το κλειδί γαι το φορτηγάκι το οποίο χρησιμοποιήσαμε μόλις εχτές, είμασταν οι τελευταίοι που το χρησιμοποιήσαμε και αφότου τελείωσε η όλη διαδικασία τοποθετήσαμε το κλειδί στο σπιτάκι του, στο εντοιχισμένο (δεν κουνιέται δηλαδή) κουτί για τα κλειδιά (είναι μόνο ένα.) Άρα το κλειδί πού είναι; Όχι Τομ, δεν είναι στην τσέπη μου. ΄Οχι Τομ, δεν είναι στη μολυβοθήκη. Όχι Τομ, δεν είναι στο καφέ, στη λίμνη με τις πάπιες ούτε στο στάβλο.

Πού να είναι; Κοιτάει απορημένος. Κοιτάω κι εγώ γιατί λέω δεν μπορεί να έχει σκαλώσει ψάχνοντας το κλειδί. Δεν απαντάω. Βουλώνει ο Τομ. Βραχυκύκλωμα. Ούτε μπρος ούτε πίσω. Κανένα σημείο ζωής. Κανένα φως στο τέλος του τούνελ. Το τρίτο άτομο που ρωτάει του λέει αδιαφορώντας, ξέρω γω, στο κουτί με τα κλειδιά. Αστράφτει το μάτι του τότε. Παίρνει μπρος. Κανείς δεν μπορεί να τον σταματήσει πια. Πριν προλάβω να αντιδράσω είναι σχεδόν στα μέσα της διαδρομής. Πριν προλάβω να πω κάτι τα έχει ήδη πάρει. Πριν προλάβω να γυρίσω το κεφάλι έχεο ήδη βάλει μπροσ την μηχανή.

Ίδια συμπτώματα με τότε που κατάλαβε οτι η Τρίτη είναι μετά από τη Δευτέρα και πριν την Τετάρτη. Το 2 πριν από το 3. Το γκρι είναι μάυρο και άσπρο. Σαν χτες μου φαίνεται όταν εξυπηρέτησε μόνος του κάποιον που είχε έρθει να πάρει αυγά. Του είπε και πόσο κάνανε. Ανατρίχιασα όταν τον άκουσα να το λέει. Αισθάνθηκα οτι δεν έχω τίποτα άλλο να προσφέρω. Εξάλλου, φάρμα είμαστε, κάθε μέρα έχουμε αυγοπαραγωγή, κάθε μέρα έρχεται κόσμος να πάρει αυγά, κάθε μέρα έχουν την ίδια τιμή. Γιατί να μάθει κάποιος πόσο κάνουν;

Να μην το κουράζω το θέμα. Δεν μπορώ να δουλεύω με αργά άτομα, δεν μπορώ τους ανθρώπους που πρέπει να τους εξηγήσεις το αυτονόητο, που δεν βάζουν το μυαλό τους να λειτουργήσει στο ελάχιστο,που κάνουν οτι κοιτάνε αλλού επίτηδες για να αποφύγουν να συνεισφέρουν, που κάνουν ό,τι μπορούν για να δυκολέψουν τη δικιά σου εργασία χωρίς να έχουν ιδαίτερο λόγο, που αρνούνται να κάνουν το ο,τιδήποτε παραμικρό παραπάνω από τη ‘δουλειά’ τους για να βοηθήσουν κάποιον. Που δεν προσφέρουν ποτέ τίποτα (από τσιγάρα μέχρι να φτιάξουν καφέ) αλλά παίρνουν σε κάθε ευκαιρία.

Το καλό είναι πως έμαθα από που βγαίνει η έκφραση ‘πηχτή βλακεία στο μάτι’.

Τη βλέπω κάθε μέρα.

Ευχαριστώ το κλασικό αριστούργημα, ‘Ο Βασιλιάς κι Εγώ‘ για την έμπνευση.

Η εβδομάδα

October 12, 2007 at 3:16 pm | Posted in Analyze this | 7 Comments

Πώς μπορεί να περάσει μια εβδομάδα;

Αρχίζοντας από την προηγούμενη Παρασκευή, κάπως έτσι:

Mε βραβεία σε young volunteers, 6 ολόκληρα αναθεματισμένα pints στο Edinboro Castle, μια τράκα από μια στραβωμένη άσχετη, με το ποδηλατο να φεύγει χωρίς εμένα, με μια επίσκεψη στο Marathon για ευνόητους λόγους, με τα πόδια στο σπίτι, με πονοκέφαλο το άλλο πρωί, με επιστροφή ποδηλάτου, με μεγάλη pizza για £4, μια που την παραγγείλαμε , μια που η pizza εξαφανίστηκε, με καφέ κάπου στο Clerkenwell, με καινούρια τρόμπα, με αποτυχημένα σχέδια για έξοδο Σάββατο βράδυ, με 2 ταινίες (The number 23- κινηματογραφικό λάθος και Zodiac- κάπως καλύτερα), με δεύτερη συνεχόμενη μέρα μέσα, με μισό μπουκάλι λευκό κρασί, με μια ημικρανία, με ένα workshop περί climate change με 10χρονα, με βροχή μέχρι το κόκκαλο, με μια ανεπίσημη παραίτηση, με μια επίσκεψη σε εγκαίνια γκαλερί και έκθεση Larry Sultan, με 2 ποτήρια σαμπάνια, με ένα αγώνα ΝΒΑ Boston Celtics vs Minnesota Timberwolves , με ένα ‘meeting’, κάνοντας καμια δεκαριά φορές το κύμα, με καινούριο σουτιέν αλλά και κυλότα, με το σκληρό δίσκο να κάνει run out of space, με λογική συνέχεια την αγορά ενός εξωτερικού σκληρού με 500 ολήκληρα GB για να χωράει ΚΑΙ το Prison Break, ΚΑΙ το Lost, ΚΑΙ το Desperate Housewives, ΚΑΙ το South Park, ΚΑΙ το Family Guy, ΚΑΙ άλλα 70.000 τραγούδια ΚΑΙ ταινίες, ΚΑΙ φωτογραφίες, με άλλα 3 pints, με άλλη μια ταινία (Thumbsucker), με το ψήσιμο pear and chocolate cheesecake το οποίο πάω να δοκιμάσω τώρα.

To μυστήριο της μονής κάλτσας

October 4, 2007 at 8:49 pm | Posted in Analyze that | 7 Comments
Tags:

Από τότε που άρχισα να βάζω μόνη μου πλυντήριο άρχιζε να με ζώνει ένα μυστήριο πολλαπλών διαστάσεων.

Χωριστά τα χρωματιστά από τα λευκά. Το’κανα για λίγο καιρό αλλά πόσα άσπρα ρούχα να έχει ο άνθρωπος- άρχισα να τα ανακατεύω. Τα ρούχα ποτέ δεν άλλαξαν χρώμα. Το μυστήριο των χρωμάτων λύθηκε. Αν και ήταν ουσιαστικά ένας μύθος.

Μετά ήρθε το μαλακτικό. Βάζεις μαλακτικό στα ρούχα; Μου λέει μια μέρα κάποιος. Εεεεε… . Απαντάω.’Αρχισα να βάζω. Τα ρούχα άρχισαν να μυρίζουν πιο ωραία και να είναι πιο μαλακά . (Λέμε τώρα). Το μαλακτικό μυστήριο λύθηκε.

Σκόνη ή ταμπλέτες; Δύσκολη ερώτηση. Με μια απλή απάντηση. Βάζεις ο,τι είναι σε προσφορά στο σούπερ μάρκετ. Πάει και αυτό.

Να και τα τζην. Γυρισμένα ανάποδα. Για να μην ξεβάφουν. Δεν τα έβαλα ποτέ απο την κανονική μεριά. Παραήμουν δειλή να αντιμετωπίσω τις συνέπειες. Αυτό το μυστήριο δε λύθηκε ποτέ αλλά δεν λεχει σημασία.

Όσο ανακάλυπτα τις κρυμμένες για μένα πτυχές του νοικοκυριού που θα με έκαναν αυτό που είμαι σήμερα, μια καλή νοικοκυρά δηλαδή, ένα μόνο πράγμα παρέμενε το ίδιο. Ενώ πάντα βάζω ζυγό αριθμό καλτσών, βγαίνει πάντα μονός αριθμός. Πάντα μια κάλτσα δεν έχει ταίρι. Κοιτάω μέσα στο πλυντήριο, τίποτα. Κοιτάω δεξιά, κοιτάω αριστερά, πουθενά η δικιά σου. Ούτε καμία πεταμένη στο δωμάτιο έχει ξεμείνει. Τις βγάζω και τσουπ, αμέσως στα άπλυτα. Άρχισα σιγά σιγά να χάνω τον ύπνο μου. ‘Εβλεπα εφιάλτες με μονές κάλτσες να με κυνηγάνε. Έβλεπα κάλτσες μόνες τους αφημένες στην άκρη του δρόμου να με κοιτάνε με μάτια γεμάτα δάκρυα και να μου ζητάνε να τις πάρω μαζί μου. Κοιτούσα στον καθρέφτη και έβλεπα μονές κάλτσες. Κοιτούσα την αντανάκλασή μου στα γάργαρα νερά του ποταμού και έβλεπα μονές κάλτσες. Άκουγα το κομμάτι με τους σωλήνες και νόμιζα οτι λέει μονές κάλτσες. Σε όποιον μιλούσα κανείς δεν καταλάβαινε. Άρχισα να πιστεύω οτι είναι συνομωσία. Ταξίδεψα τον κόσμο και πήγα σε πιο εξειδικευμένες βιβλιοθήκες και από τότε που έξαχνα για το ροζ μπαλάκι, για να βρω στοιχεία. Άρχισα να πιστεύω οτι είναι τα μετενσαρκωμένα underpants gnomes που κλέβουν μονές κάλτσες.

Και μια μέρα, εκεί που καθόμουν και κοιτούσα τον κόσμο να περνάει φορώντας δυο ίδιες κάλτσες το μυστήριο λύθηκε. Κατάφερα να αποκρυπτογραφήσω τα παλιά χαρτιά που μου έδωσε ένας σοφός από το Saint Kitts and Nevis πριν πεθάνει. Υπάρχει,λέει, ένα μέρος στον παράδεισο, που πάνε όλες οι μονές κάλτσες. Μετά από αυτό , ησύχασα. Ξέρω οτι θα τις ξαναδώ όλες. Ο αριθμός των καλτσών που χάνονται, διπλασιασμένος με το τρια εις την δευτέρα, ισοδυναμεί με το πόσα χρόνια θα ζήσει κάποιος. Τώρα, κάθε φορά που βγάζω τα ρούχα από το πλυντήριο, χαμογελάω από μέσα μου άμα λείπει κάποια κάλτσα. Και νομίζω οτι οι κάλτσες, μου χαμογελάνε κι αυτές.

-Ασχετο, το έχω πει αλλά θα το ξαναπώ να πάρει: έ-λ-ε-ο-ς με τις μουσικές στα blog ρε παιδιά!

Dimmu Borgir και ο Θεός βοηθός

October 1, 2007 at 9:04 pm | Posted in Analyze this | 22 Comments
Tags: , ,

Μια απορία είχα πάντα που οδήγησε στην κρυφή μου επιθυμία να κάνω φίλο ένα τραγουδιστή black metal για να δω πώς μιλάνε κανονικά, όπως επίσης και να ανακαλύψω τι κρύβουν κάτω από τις 3 στρώσεις λευκής και μαύρης μπογιάς, τι μαλακτικό χρησιμοποιούν για τη σούπερ μακρυά μαλλούρα που έχω πολύ ζηλέψει τα πρωινά που ξυπνάω με μαλλί ατίθασου καβαλάρη .

Επίσης πάντα ήθελα να μάθω πότε κατάλαβαν οτι είναι διαφορετικοί από τα υπόλοιπα παιδιά και άρχισαν να δοξάζουν τον εξακόσα εξήντα έξι, πότε άρχισαν να πίνουν για πρώτη φορά αίμα, πότε έπνιξαν το πρώτο τους κοκόρι όχι για να το φάνε αλλά για να χρησιμοποίησουν τα κόκκαλα σαν οδοντογλυφίδα.

Η συναυλία, δηλαδή η ωδή στον σατανά, ξεκίνησε με κάτι τύπους με μυτερά καπέλα πάνω στη σκηνή, που σα ρατσιστές μου φάνηκαν, μπορεί να είναι όμως και η νέα φθινοπωρινή μόδα, κοτζάμ fashion week έχουμε. Όντας οι μόνοι που δε φορούσαμε μαύρα και πίναμε μπύρα αντί για αίματα, απολαύσαμε το μαύρο κοινό που κουνούσε ρυθμικά και κυκλικά τα αφράτα του μαλλιά, υμνώντας κάθε είδους σκοτεινές δυνάμεις του Άδη. Τα νταμς που ηχούσαν δυναμικά σαν κάλπασμα αλόγου σε εποχή σταυροφοριών και η επική μεταλλοειδής μουσική με έκαναν να θέλω να είμαι κάτι σαν χόμπιτ την εποχή του Ομήρου, ενώ οι ψεύτικες φλόγες στη σκηνή μου θύμισαν τα μαγαζιά στην Chinatown που έχουν τα γατάκια που κουνάνε το ένα χέρι, ενώ κάπου μπροστά είχε ξεσπάσει ένας μικρός εμφύλιος . Τι να περιμένεις με στίχους όπως Satan My Master -I slit my wrists to drain me of my blood- Satan My Master-Up side down I turn the cross of God.

Το σετλιστ ελπίζω να μην το περιμένει κανείς γιατί και να τα ήξερα τα τραγούδια, δηλαδή άμα είχα καρφιά στο στόμα αντί για δόντια, ή άμα είμουνα τετραπλάσια στα κιλά με τεράστιες βυζάρες και κάποιοι από την παρέα ήθελαν να πάνε μαζί μου έτσι για να λένε οτι πήδηξαν και μια από μας, πάλι δε θα καταλάβαινα τι λέγανε.

Nα μην θεωρηθεί οτι έχει αρνητική νότα το ποστ αυτό σας παρακαλώ- εξάλλου ποιός δε συμφωνεί με τον SHAGRATH που δίνει το ακόλουθο μήνυμα στους οπαδούς: Darkness has its attractions, which everyone can feel only hypocrites deny, its time to remove the blindfold of hypocrisy. Stay true to yourself…Hail Satan! Ειδικά άμα ανακατεύεις τη Guiness με Yegameister με όλα μπορώ να συμφωνήσω.

Σε αυτό το σημείο να σημειώσω οτι για λίγες ώρες θυμήθηκα γιατί μου άρεσαν οι μεταλλάδες τότε που είμανε νέα…

Και κάτι για τα αγόρια (και για τα άτακτα κορίτσια), να μη λέτε οτι δε σας φροντίζει η θεία Colpocoquette.

Ένα καινούριο μέρος για αυτούς που έχουν βαρεθεί τις πατροπαράδοτες μεθόδους σεξουαλικών εκδηλώσεων και θέλουν να εκφράσουν την ανωμαλική ιδιαιτερότητά τους! Άμα παίζουν και Dimmu στο background, την ακολασίας θα γίνεται…

Αυτή η φωτογραφία θα αυτοκαταστραφεί μόλις τη δει ο ωξαποδώ

dimmuborgir1.jpg

Create a free website or blog at WordPress.com.
Entries and comments feeds.